โอเอซิสอัลคอริญะฮ์
อัลคอริญะฮ์
ϯⲟⲩⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲃ, ϯⲟⲩⲁϩ ⲙ̀ⲯⲟⲓ | |
|---|---|
 .jpg)     ตามเข็มนาฬิกาจากบน: วิหารฮิบิส, บ่อแกนอตใกล้ป้อมปราการ Qasr al-Labakha, ป้อมปราการ Deir al-Munira, ป้อมปราการ Umm al-Dabadib, บ้านพักอัลคอริญะฮ์, มัสยิดอัลคาริญะฮ์ | |
  อัลคอริญะฮ์ ที่ตั้งในประเทศอียิปต์ | |
| พิกัด: 25°26′56″N 30°32′24″E / 25.44889°N 30.54000°E | |
| ประเทศ |  อียิปต์ |
| เขตผู้ว่าการ | อัลวาดีอัลญะดีด |
| พื้นที่ | |
• ทั้งหมด | 1,017 ตร.กม. (393 ตร.ไมล์) |
| ความสูง | 32 เมตร (105 ฟุต) |
| ประชากร (2023)[1] | |
• ทั้งหมด | 87,482 คน |
| • ความหนาแน่น | 86 คน/ตร.กม. (220 คน/ตร.ไมล์) |
| เขตเวลา | UTC+2 (EET) |
| • ฤดูร้อน (เวลาออมแสง) | UTC+3 (EEST) |
โอเอซิสอัลคอริญะฮ์ (อาหรับ: الخارجة, ออกเสียง: [elˈxæɾɡæ], แปลตรงตัว 'ส่วนนอก'; คอปติก: (ϯ)ⲟⲩⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲃ, "โอเอซิสแห่งฮิบ", (ϯ)ⲟⲩⲁϩ ⲙ̀ⲯⲟⲓ "โอเอซิสแห่ง Psoi") เป็นโอเอซิสทางใต้สุดในบรรดาโอเอซิสตะวันตกทั้งห้าของประเทศอียิปต์ ตั้งอยู่ในทะเลทรายตะวันตก โดยอยู่ห่างจากหุบเขาแม่น้ำไนล์ทางตะวันตกประมาณ 200 กิโลเมตร (125 ไมล์) ชื่อ "คอริญะฮ์" หรือ "อัลคอริญะฮ์" ยังเป็นชื่อเมืองหลักในโอเอซิส ซึ่งเป็นเมืองหลักของเขตผู้ว่าการอัลวาดีอัลญะดีด[2] โอเอซิสแห่งนี้ ซึ่งชาวอียิปต์โบราณเรียกว่า 'โอเอซิสทางใต้' ชาวกรีกเรียกว่า 'ส่วนนอก' (he Exotero)[3] และชาวโรมันเรียกว่า โออาซิสมักนา เป็นโอเอซิสที่ใหญ่ที่สุดในทะเลทรายลิเบียของอียิปต์ ตั้งอยู่ในแอ่งที่มีความยาวประมาณ 160 กิโลเมตร (100 ไมล์) และกว้างระหว่าง 20 กิโลเมตร (12 ไมล์) ถึง 80 กิโลเมตร (50 ไมล์)[4] ณ ค.ศ. 2023 มีประชากรโดยประมาณอยู่ที่ 87,482 คน[1]
ภาพรวม
[แก้]
| |||||
| knm(t) "ไร่องุ่น"[5] ในไฮเออโรกลีฟอียิปต์ | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| สมัย: ราชอาณาจักรใหม่ (1550–1069 BC) | |||||
| ||||||||
| wḥꜣt rswt ḥb "โอเอซิสตอนใต้แห่งฮิบิส"[6] ในไฮเออโรกลีฟอียิปต์ | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
อัลคอริญะฮ์เป็นโอเอซิสที่ทันสมัยที่สุดแห่งหนึ่งในฝั่งตะวันตกของอียิปต์ ตัวเมืองหลักมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน และแทบไม่มีสถาปัตยกรรมเก่าหลงเหลืออยู่เลย บริเวณรอบเมืองอัลคอริญะฮ์ในปัจจุบันเต็มไปด้วยต้นอินทผลัมหนาม อาเคเชีย ต้นหนามควาย และพุทราจีน นอกจากนี้ยังมีสัตว์ป่าหลายชนิดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในบริเวณนี้
ภูมิอากาศ
[แก้]การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพินจัดประเภทภูมิอากาศของที่นี่เป็น[[hot desert climate|ทะเลทรายร้อน] (BWh)[7] โอเอซิสอัลคอริญะฮ์ประสบกับฤดูร้อนที่รุนแรงเกือบตลอดทั้งปีโดยไม่มีฝนตก และฤดูหนาวที่อบอุ่นโดยมีอากาศเย็นในเวลากลางคืน
| ข้อมูลภูมิอากาศของอัลคอริญะฮ์ (2000–2020) | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| เดือน | ม.ค. | ก.พ. | มี.ค. | เม.ย. | พ.ค. | มิ.ย. | ก.ค. | ส.ค. | ก.ย. | ต.ค. | พ.ย. | ธ.ค. | ทั้งปี |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 36.0 (96.8) |
42.3 (108.1) |
47.5 (117.5) |
46.4 (115.5) |
49.8 (121.6) |
50.3 (122.5) |
47.5 (117.5) |
46.8 (116.2) |
45.4 (113.7) |
44.6 (112.3) |
39.8 (103.6) |
38.7 (101.7) |
50.3 (122.5) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 22.6 (72.7) |
25.2 (77.4) |
29.6 (85.3) |
34.5 (94.1) |
38.5 (101.3) |
40.6 (105.1) |
41.2 (106.2) |
41.2 (106.2) |
38.8 (101.8) |
34.6 (94.3) |
28.9 (84) |
24.1 (75.4) |
33.32 (91.97) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย °C (°F) | 7.0 (44.6) |
9.1 (48.4) |
12.7 (54.9) |
17.5 (63.5) |
22.0 (71.6) |
24.7 (76.5) |
25.0 (77) |
25.2 (77.4) |
23.8 (74.8) |
20.2 (68.4) |
13.9 (57) |
9.2 (48.6) |
17.53 (63.55) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 0.0 (32) |
0.2 (32.4) |
2.6 (36.7) |
6.4 (43.5) |
10.6 (51.1) |
14.8 (58.6) |
16.9 (62.4) |
16.9 (62.4) |
14.9 (58.8) |
9.9 (49.8) |
0.8 (33.4) |
0.8 (33.4) |
0.0 (32) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 0.1 (0.004) |
0 (0) |
0.1 (0.004) |
0 (0) |
0.1 (0.004) |
0 (0) |
0 (0) |
0 (0) |
0 (0) |
0 (0) |
0 (0) |
0 (0) |
0.3 (0.012) |
| ความชื้นร้อยละ | 52 | 45 | 38 | 29 | 27 | 28 | 30 | 31 | 36 | 41 | 47 | 51 | 37.9 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 0 | 0 | 0.1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0.1 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 287.8 | 274.4 | 297.8 | 307.2 | 336.8 | 361.6 | 359.9 | 364.9 | 321.1 | 313.0 | 289.7 | 276.6 | 3,790.8 |
| แหล่งที่มา 1: Meteomanz[8] | |||||||||||||
| แหล่งที่มา 2: NOAA[9] | |||||||||||||
อ้างอิง
[แก้]- 1 2 3 4 "Egypt: Governorates, Major Cities & Towns - Population Statistics, Maps, Charts, Weather and Web Information". www.citypopulation.de. สืบค้นเมื่อ 9 สิงหาคม 2025.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ Ball, J. 1900. Kharga Oasis: its topography and geology. Survey Department, Public Works Ministry, Geological Survey Report 1899, Part II. Cairo: National Printing Department, 116 pp.
- ↑ Maciej Paprocki, Roads in the Deserts of Roman Egypt: Analysis, Atlas, Commentary (Oxbow, 2019), p. 259.
- ↑ "Introduction to Kharga Oasis". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 13 พฤษภาคม 2008. สืบค้นเมื่อ 2 ธันวาคม 2008.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ Gauthier, Henri (1928). Dictionnaire des Noms Géographiques Contenus dans les Textes Hiéroglyphiques. เล่มที่ 5. น. 204.
- ↑ Gauthier, Henri (1925). Dictionnaire des Noms Géographiques Contenus dans les Textes Hiéroglyphiques. เล่มที่ 1. น. 203.
- ↑ "Climate: Kharga - Climate graph, Temperature graph, Climate table". Climate-Data.org. สืบค้นเมื่อ 14 สิงหาคม 2013.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "SYNOP/BUFR observations. Data by months". Meteomanz. สืบค้นเมื่อ 25 มีนาคม 2024.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Kharga Climate Normals 1961–1990". National Oceanic and Atmospheric Administration (FTP). สืบค้นเมื่อ 17 มกราคม 2016.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) (ดูเอกสารได้ที่ Help:FTP)
อ่านเพิ่ม
[แก้]- Bliss, Frank (1998). Artisanat et artisanat d'art dans les oasis du désert occidental égyptien (ภาษาฝรั่งเศส). Köln: Frobenius-Institut.
- Bliss, Frank (1989). Wirtschaftlicher und sozialer Wandel im "Neuen Tal" Ägyptens. Über die Auswirkungen ägyptischer Regionalentwicklungspolitik in den Oasen der Westlichen Wüste (ภาษาเยอรมัน). Bonn.
{{cite book}}: CS1 maint: location missing publisher (ลิงก์) - Cana, Frank Richardson (1911). . สารานุกรมบริแทนนิกา (ภาษาอังกฤษ). เล่มที่ 15 (พิมพ์ครั้งที่ 11th). น. 771–772.
- Dunand, Françoise; Ibrahim, Bahgat Ahmed; Hussein, Magdi (2008). Le matériel archéologique et les restes humains de la nécropole d'Aïn el-Labakha (oasis de Kharga) (ภาษาฝรั่งเศส). Cybèle. ISBN 978-2-915840-07-0.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
- 4CARE (Fourth-Century Christian Archaeological Record of Egypt) Database
- SKOS (South Kharga Oasis Survey) Database
- Colburn, Henry P. (2017). "KHARGA OASIS". Encyclopaedia Iranica.
- Wilford, John Noble (6 September 2010) "Desert Roads Lead to Discovery in Egypt" The New York Times
- Information on the forts and archaeological work
- (ในภาษาเยอรมัน) Khārga on Wikivoyage
