โหหยอง
โหหยอง (เหอ หยง) | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 何顒 | |||||||
| หัวหน้าเสมียน (長史 จ๋างฉื่อ) | |||||||
| ดำรงตำแหน่ง ป. ค.ศ. 189 – ? | |||||||
| กษัตริย์ | พระเจ้าเหี้ยนเต้ | ||||||
| หัวหน้ารัฐบาล | ตั๋งโต๊ะ | ||||||
| แม่ทัพราชองครักษ์ทัพเหนือ (北軍中侯 เป่ย์จฺวินจงโหว) | |||||||
| ดำรงตำแหน่ง ?–? | |||||||
| กษัตริย์ | พระเจ้าเลนเต้ | ||||||
| ข้อมูลส่วนบุคคล | |||||||
| เกิด | ไม่ทราบ นครเจ้าหยาง มณฑลหูเป่ย์ | ||||||
| เสียชีวิต | ป. ค.ศ. 191 | ||||||
| อาชีพ | ขุนนาง | ||||||
| ชื่อรอง | ปั๋วฉิว (伯求) | ||||||
| ชื่อภาษาจีน | |||||||
| จีนตัวเต็ม | 何顒 | ||||||
| จีนตัวย่อ | 何颙 | ||||||
| |||||||
| ปั๋วฉิว (ชื่อรอง) | |||||||
| จีน | 伯求 | ||||||
| |||||||
โหหยอง[1] หรือ โหเง้า[2] (เสียชีวิต ป. ค.ศ. 191)[3][4] มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เหอ หยง (จีน: 何顒; พินอิน: Hé Yóng) ชื่อรอง ปั๋วฉิว (จีน: 伯求; พินอิน: Bóqiú) เป็นขุนนางชาวจีนในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (東漢 ตงฮั่น) เป็นชาวเมืองลำหยง (南陽郡 หนานหยางจฺวิ้น) และเดินทางไปเข้าศึกษาที่สำนักศึกษาหลวงในนครหลวงลกเอี๋ยง (洛陽 ลั่วหยาง) ที่ซึ่งโหหยองได้มีชื่อเสียงในฐานะผู้มองหาผู้มีความสามารถที่มีเส้นสายดี โหหยองถูกเนรเทศไปอยู่เมืองยีหลำ (汝南郡 หรู่หนานจฺวิ้น) ในช่วงเหตุการณ์วิบัติการกีดกันพลพรรคเมื่อ ค.ศ. 169 จนถึง ค.ศ. 184 หลังจากนั้นจึงได้รับราชการในราชสำนักของราชวงศ์ฮั่น โหหยองถูกจับกุมจากอีกคดีหนึ่งคือการวางแผนต่อต้านตั๋งโต๊ะ (董卓 ต่ง จั๋ว) เป็นเหตุให้โหหยองฆ่าตัวตายในเวลาต่อมา[5]
ประวัติช่วงต้น
[แก้]โหหยองเป็นชาวอำเภอเซียงเซียง (襄鄉縣 เซียงเซียงเซี่ยน) เมืองลำหยง (南陽郡 หนานหยางจฺวิ้น) ในมณฑลเกงจิ๋ว (荊州 จิงโจว) ซึ่งปัจจุบันคือนครเจ่าหยาง (棗陽市 เจ่าหยางชื่อ) มณฑลหูเป่ย์ (湖北)[6]
![[icon]](https://th.wikipedia.org/wiki/ไฟล์:Wiki_letter_w_cropped.svg){kind=small} | ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้ |
ถูกเนรเทศ
[แก้] | ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้ |
รับราชการในราชสำนัก
[แก้] | ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้ |
เสียชีวิต
[แก้] | ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้ |
ดูเพิ่ม
[แก้]อ้างอิง
[แก้]- ↑ ("โฮจิ๋นให้โหหยองซุนสิวแตะถ้ายกับขุนนางใหญ่น้อยสามสิบเศษ ตามอ้วนเสี้ยวเข้าไปถึงตำหนักซึ่งไว้พระศพพระเจ้าเลนเต้ แล้วเชิญเสด็จหองจูเปียนขึ้นณที่นั่งพระเจ้าเลนเต้เสด็จออก ขุนนางทั้งปวงกราบถวายบังคมแล้วเฝ้าที่นั่น") "สามก๊ก ตอนที่ ๒". วัชรญาณ. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 6, 2026.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) เทียบกับ (何進引何顒、荀攸、鄭泰等大臣三十餘員，相繼而入，就靈帝柩前，扶立太子辯即皇帝位。) สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ตอนที่ 2. - ↑ ("แลเมืองลำหยงนั้นมีคนหนึ่งชื่อโหเง้า ว่าแก่คนทั้งปวงว่า แผ่นดินเมืองหลวงนั้นจะสูญเสียแล้ว ซึ่งจะปราบแผ่นดินให้ราบนั้นเห็นแต่โจโฉผู้เดียว") "สามก๊ก ตอนที่ ๑". วัชรญาณ. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 6, 2026.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) เทียบกับ (南陽何顒見操，言：「漢室將亡，安天下者，必此人也。」) สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ตอนที่ 1. - ↑ L Goodman, Howard (2009). "Sites of Recognition: Burial, Mourning, and Commemoration in the Xun family of Yingchuan, AD 140-305". Early Medieval China (15): 65–66.
- ↑ Goodman, Howard L (2010). Xun Xu and the Politics of Precision in Third-Century AD China (ภาษาอังกฤษ). Leiden: Brill. น. 48–49. ISBN 978 90 04 18337 7.
- ↑ De Crespigny, Rafe (2007). A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23–220 AD (ภาษาอังกฤษ). Leiden: Brill. น. 318–319. ISBN 978-90-04-15605-0.
- ↑ (何顒字伯求，南陽襄鄉人也。) โฮ่วฮั่นชู เล่มที่ 67.
บรรณานุกรม
[แก้]- ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
- เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
- ฟ่าน เย่ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). โฮ่วฮั่นชู.
- ล่อกวนตง (คริสต์ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้).