ข้ามไปเนื้อหา

โภเชศวรมนเทียร

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
โภเชศวรมนเทียร
भोजेश्वर मन्दिर
ศาสนา
ศาสนาศาสนาฮินดู
เขตไรเสน
เทพพระศิวะ
เทศกาลมหาศิวราตรี
ที่ตั้ง
ที่ตั้งโภชปุระ
รัฐรัฐมัธยประเทศ
ประเทศประเทศอินเดีย
โภเชศวรมนเทียรตั้งอยู่ในประเทศอินเดีย
โภเชศวรมนเทียร
ที่ตั้งในประเทศอินเดีย
พิกัดภูมิศาสตร์23°06′01″N 77°34′47″E / 23.1003°N 77.5797°E / 23.1003; 77.5797
สถาปัตยกรรม
เริ่มก่อตั้งศตวรรษที่ 11
ระดับความสูง463 เมตร (1,519 ft)

โภเชศวรมนเทียร (ฮินดี: भोजेश्वर मन्दिर) เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่สร้างไม่เสร็จ ตั้งอยู่ในหมู่บ้านโภชปุระ รัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นบูชาพระศิวะ ภายในประดิษฐานศิวลึงค์ขนาดสูง 7.5-ฟุต (2.3 m)

เชื่อว่าโภเชศวรมนเทียรสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 โดยกษัตริย์โภชะแห่งปรมาร ตำนานยังเล่าว่ากษัตริย์โภชะยังเป็นผู้สภาปนาโภชปุระและผู้ดำริสร้างเขื่อนเก็บน้ำมากมายในพื้นที่[1] เนื่องจากมนเทียรนี้สร้างไม่แล้วเสร็จ จึงไม่ปรากฏจารึกว่าใครเป็นผู้สร้าง กระนั้นชื่อของพื้นที่แถบนี้ ซึ่งคือโภชปุระ บ่งบอกความสัมพันธ์กับกษัตริย์โภชะ[2] ความเชื่อที่ว่านี้ถูกเน้นย้ำผ่านประติมากรรมที่พบในมนเทียร อายุราวศตวรรษที่ 11[1] ซึ่งยืนยันจากไชนมนเทียรอีกแห่งในโภชปุระซึ่งพบรอยช่างชุดเดียวกันกับที่ปรากฏที่มนเทียรนี้ มีจารึกระบุปีที่สร้างตรงกับ ค.ศ. 1035 หลักฐานทางโบราณคดีเป็นลายลักษณ์อักษรยืนยันว่ารัชสมัยของกษัตริย์โภชะครอบคลุมปี 1035 เช่น จารึกแผ่นสัมฤทธิ์จากโมทสะ (ค.ศ. 1010-11) เป็นต้น นอกจากนี้การค้นพบสระน้ำและเขื่อนอีกสามเขื่อนโดยรอบ ประกอบกับการสร้างมนเทียรพระศิวะขนาดใหญ่เช่นนี้ ต้องเป็นผลงานของผู้นำที่เรืองอำนาจมาก ทั้งหมดสนับสนุนความเชื่อที่ว่ามนเทียรนี้กษัตริย์โภชะเป็นผู้สร้าง[3]

เข้าใจว่ามนเทียรหยุดสร้างอย่างกะทันหัน[4] เหตุผลนั้นไม่ปรากฏชัดเจน แต่นักประวัติศาสตร์ตั้งข้อสันนิษฐานว่าอาจกระตุ้นจากภัยธรรมชาติฉับพลัน, ทรัพยากรไม่เพียงพอ หรือจากสงคราม อาคารของมนเทียรไม่มีหลังคาอยู่เดิม หลังคาที่ปรากฏในปัจจุบันเป็นของสร้างใหม่ในปี 2006–07 นักโบราณคดี เคเค มูฮัมเมด เสนอทฤษฎีว่าการที่ไม่พบหลังคานี้เกิดจากการคำนวณทางคณิตศาสตร์ผิดพลาด ทำให้หลังคาพังลงมา จากนั้นเหตุการณ์ต่าง ๆ เพิ่มเติมจึงทำให้กษัตริย์โภชะเลือกไม่ก่อสร้างมนเทียรนี้ต่อ[5] หลักฐานจากแหล่งโบราณคดีนี้ช่วยให้นักวิชาการเข้าใจกลไกและการจัดระเบียบของการสร้างมนเทียรในศตวรรษที่ 11[6] ทางทิศเหนือและตะวันออกของมนเทียรมีแหล่งเหมืองหินหลายแหล่งที่ซึ่งองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมในระยะต่าง ๆ ถูกทิ้งไว้ นอกจากนี้ยังพบซากของพื้นเอียงช่วยลากจูงสำหรับลำเลียงแผ่นหินจากแหล่งเหมืองหินมายังมนเทียร[7] กรมโบราณคดีอินเดียได้ขนย้ายประติมากรรมที่ถูกทิ้งไว้ทั้งหมดไปเก็บรักษาในโกดังในศตวรรษที่ 20[4]

ที่ใจกลางในครรภคฤห์ของมนเทียรคือศิวลึงค์ซึ่งสร้างจากหินทรายสามก้อนประกบกัน มีความสูง 7.5 ฟุต (2.3 m) และเส้นผ่านศูนย์กลาง 17.8 ฟุต (5.4 m) ตั้งประดิษฐานบนฐานรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดกว้างและยาว 21.5 ฟุต (6.6 m)[8] ความสูงรวมฐานอยู่ที่มากกว่า 40 ฟุต (12 m)[9]

ปัจจุบัน มนเทียรเป็นแหล่งภายใต้การพิทักษ์ของกรมโบราณคดีอินเดีย[10] ซึ่งทำการบูรณะใหญ่ สร้างหลังคาป้องกันน้ำฝน และทำความสะอาดฟื้นฟูสภาพของมนเทียรในปี 2006-7[5] เนื่องด้วยที่ตั้งที่ไม่ไกลจากนครโภปาล (28 กิโลเมตร) ทำให้มีนักท่องเที่ยวเดินทางมาจำนวนมาก ในปี 2015 มนเทียรยังได้รับรางวัลการท่องเที่ยวประจำชาติสาขาโบราณสถานที่ดูและดีที่สุดและเป็นมิตรกับผู้พิการ ("Best maintained and Disabled Friendly Monument")[11] แม้จะสร้างไม่เสร็จ แต่มนเทียรยังคงมีสถานะการใช้งานทางศาสนาจนถึงปัจจุบัน มีศาสนิกชนหลายดันคนเดินทางมาฉลองมหาศิวราตรีที่มนเทียรนี้[12][13] และรัฐบาลของรัฐมัธยประเทศยังจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรมในชื่อ โภชปุรอุตสวะ ที่นี่ทุกปีในช่วงมหาศิวราตรี[14] ซึ่งมีศิลปินเช่นไกลาศ เขร์,[15] ริจา ศรรมา, คันนา สมีรโนวา,[14] และ โสนู นิคม มาแสดง[16]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 Kirit Mankodi 1987, p. 71.
  2. ↑ Willis, Michael (2001). "Inscriptions from Udayagiri: locating domains of devotion, patronage and power in the eleventh century". South Asian Studies. 17 (1): 41–53. doi:10.1080/02666030.2001.9628591. S2CID 161258027.
  3. ↑ Kirit Mankodi 1987, pp. 71–72.
  4. 1 2 Kirit Mankodi 1987, p. 64.
  5. 1 2 K. S. Shaini (11 มิถุนายน 2007). "Pray In The Shade". Outlook. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-06-10. สืบค้นเมื่อ 2025-11-02.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ Kirit Mankodi 1987, p. 66.
  7. ↑ Kirit Mankodi 1987, p. 61.
  8. ↑ Ajoy Kumar Bhattacharya 2007, p. 321.
  9. ↑ Kirit Mankodi 1987, p. 63.
  10. ↑ "Alphabetical List of Monuments – Madhya Pradesh". Archaeological Survey of India. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2 พฤศจิกายน 2016. สืบค้นเมื่อ 10 พฤษภาคม 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ "Gujarat bags top award for comprehensive development of tourism". DNA. 19 กันยายน 2015.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ "Mahashivratri being celebrated across Madhya Pradesh". Zee News. 7 มีนาคม 2016.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. ↑ "भगवान भोले के दर्शन को सुबह 4 बजे से लगी लोगों की भीड़, भोजपुर उत्सव शुरू". Dainik Bhaksar (ภาษาฮินดี). 8 มีนาคม 2016.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. 1 2 "'Bhojpur Utsav' to observe Mahashivratri". The Pioneer. 26 กุมภาพันธ์ 2014. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2017-05-10. สืบค้นเมื่อ 2025-11-02.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ "Kailash Kher performs at Bhojpur Utsav in Bhojpur". The Times of India. 13 มีนาคม 2013.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. ↑ "Sonu Nigam adds charm to Bhojpur Utsav". The Free Press Journal. 9 มีนาคม 2016.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

บรรณานุกรม

[แก้]