โพรพิลีน
หน้าตา
|
| |||
|
| |||
| ชื่อ | |||
|---|---|---|---|
| Preferred IUPAC name | |||
| เลขทะเบียน | |||
3D model (JSmol) |
|||
| 1696878 | |||
| ChEBI | |||
| ChEMBL | |||
| เคมสไปเดอร์ | |||
| ECHA InfoCard | 100.003.693 | ||
| EC Number |
| ||
| 852 | |||
| KEGG | |||
ผับเคม CID |
|||
| RTECS number |
| ||
| UNII | |||
| UN number | 1077 ใน ก๊าซปิโตรเลียมเหลว: 1075 | ||
CompTox Dashboard (EPA) |
|||
| |||
| |||
| คุณสมบัติ | |||
| C3H6 | |||
| มวลโมเลกุล | 42.081 g·mol−1 | ||
| ลักษณะทางกายภาพ | ก๊าซไม่มีสี | ||
| ความหนาแน่น | 1.81 กก./ม.3, ก๊าซ (1.013 บาร์, 15 °C) 1.745 กก./ม.3, ก๊าซ (1.013 บาร์, 25 °C) 613.9 กก./ม.3, ของเหลว | ||
| จุดหลอมเหลว | −185.2 องศาเซลเซียส (−301.4 องศาฟาเรนไฮต์; 88.0 เคลวิน) | ||
| จุดเดือด | −47.6 องศาเซลเซียส (−53.7 องศาฟาเรนไฮต์; 225.6 เคลวิน) | ||
| 0.61 กรัม/ม.3 | |||
| −31.5·10−6 ลบ.ซม./โมล | |||
| ความหนืด | 8.34 µPa·s ที่ 16.7 °C | ||
| โครงสร้าง | |||
| 0.366 D (ก๊าซ) | |||
| ความอันตราย | |||
| GHS labelling:[3] | |||
| อันตราย | |||
| H220 | |||
| P210, P377, P381, P403 | |||
| NFPA 704 (fire diamond) | |||
| จุดวาบไฟ | −108 องศาเซลเซียส (−162 องศาฟาเรนไฮต์; 165 เคลวิน) | ||
| เอกสารข้อมูลความปลอดภัย (SDS) | เอกสารข้อมูลความปลอดภัยภายนอก | ||
| สารประกอบอื่นที่เกี่ยวข้องกัน | |||
แอลคีน; กลุ่มที่เกี่ยวข้องที่เกี่ยวข้อง |
เอทิลีน, ไอโซเมอร์ของบิวทิลีน; อัลลิล, โพรพีนิล | ||
สารประกอบที่เกี่ยวข้อง |
โพรเพน, โพรไพน์ โพรพาดาอีน, 1-โพรพานอล 2-โพรพานอล | ||
หากมิได้ระบุเป็นอื่น ข้อมูลข้างต้นนี้คือข้อมูลสาร ณ ภาวะมาตรฐานที่ 25 °C [77 °F], 100 kPa
| |||
โพรพิลีน (Propylene) หรือที่เรียกว่า โพรพีน (propene) เป็นสารประกอบอินทรีย์ไม่อิ่มตัวที่มีสูตรเคมี CH3CH=CH2 มีพันธะคู่หนึ่งพันธะ และเป็นสมาชิกที่ง่ายเป็นอันดับสองของ ไฮโดรคาร์บอนในกลุ่มแอลคีน เป็นก๊าซไม่มีสีที่มีกลิ่นคล้ายปิโตรเลียมจาง ๆ[4]
โพรพิลีนเป็นผลิตภัณฑ์จากการเผาไหม้จากไฟป่า ควันบุหรี่ และไอเสียจากยานพาหนะและเครื่องบิน[5] มันถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1850 โดย จอห์น วิลเลียม เรย์โนลด์ส ลูกศิษย์ของ เอ. ดับเบิลยู. ฟอน ฮอฟมันน์ ในฐานะผลิตภัณฑ์ที่เป็นก๊าซเพียงชนิดเดียวจากการสลายตัวด้วยความร้อนของแอมิลแอลกอฮอล์ที่ทำปฏิกิริยากับคลอรีนและโบรมีน[6]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ "General Principles, Rules, and Conventions". Nomenclature of Organic Chemistry: IUPAC Recommendations and Preferred Names 2013 (Blue Book). เคมบริดจ์: The Royal Society of Chemistry. 2014. น. 31. doi:10.1039/9781849733069-00001. ISBN 978-0-85404-182-4.
- ↑ Moss, G.P. (web version). "P-14.3 Locants". Nomenclature of Organic Chemistry. IUPAC Recommendations and Preferred Names 2013. ลอนดอน: มหาวิทยาลัยควีนแมรี. Section P-14.3.4.2 (d). สืบค้นเมื่อ 23 สิงหาคม 2024.
- ↑ "Propylene". pubchem.ncbi.nlm.nih.gov (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 14 ธันวาคม 2021.
- ↑ "Propylene".
- ↑ Morgott, David (2018-01-04). "The Human Exposure Potential from Propylene Releases to the Environment". International Journal of Environmental Research and Public Health (ภาษาอังกฤษ). 15 (1): 66. doi:10.3390/ijerph15010066. ISSN 1660-4601. PMC 5800165. PMID 29300328.
- ↑ Rasmussen, Seth C. (2018), "Introduction", ใน Rasmussen, Seth C. (บ.ก.), Acetylene and Its Polymers: 150+ Years of History, SpringerBriefs in Molecular Science (ภาษาอังกฤษ), แชม: Springer International Publishing, น. 1–19, doi:10.1007/978-3-319-95489-9_1, ISBN 978-3-319-95489-9




