โบอิง อี-4
| อี-4 | |
|---|---|
 | |
| ข้อมูลทั่วไป | |
| บทบาท | ศูนย์บังคับบัญชาและควบคุมเชิงยุทธศาสตร์ทางอากาศ |
| ชาติกำเนิด | สหรัฐอเมริกา |
| บริษัทผู้ผลิต | โบอิง |
| ผู้ใช้งานหลัก | กองทัพอากาศสหรัฐ |
| จำนวนที่ผลิต | 4 |
| ประวัติ | |
| เริ่มใช้งาน | 1974[1] |
| เที่ยวบินแรก | 13 มิถุนายน 1973 |
| พัฒนาจาก | โบอิง 747-200 |
| ต่อไป | ศูนย์ปฏิบัติการทางอากาศที่สามารถอยู่รอด เอสเอ็นซี อี-4ซี |
ศูนย์บังคับบัญชาทางอากาศขั้นสูงโบอิง อี-4 (อังกฤษ: Boeing E-4 Advanced Airborne Command Post; ย่อ: AACP) ซึ่งเป็นเครื่องบิน "Nightwatch" ในปัจจุบัน[2] คืออากาศยานทหารชุดบังคับบัญชาและควบคุมเชิงยุทธศาสตร์ที่ปฏิบัติการโดยกองทัพอากาศสหรัฐ (USAF) ชุด อี-4 นี้ได้รับการดัดแปลงเป็นพิเศษจากโบอิง 747-200B สำหรับโครงการ ศูนย์บัญชาการทางอากาศฉุกเฉินแห่งชาติ (National Emergency Airborne Command Post - NEACP)[3]
อี-4 ทำหน้าที่เป็นศูนย์บัญชาการเคลื่อนที่ที่สามารถอยู่รอดได้สำหรับอำนาจสั่งการแห่งชาติ (National Command Authority) หมายถึงประธานาธิบดีสหรัฐ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม และผู้สืบทอดตำแหน่ง อี-4 ทั้งสี่ลำนี้ดำเนินการโดยฝูงบินบังคับบัญชาและควบคุมทางอากาศที่ 1 ของกองบินบังคับบัญชาและควบคุมที่ 595 ซึ่งตั้งอยู่ที่ฐานทัพอากาศออฟฟัตต์ ใกล้กับโอมาฮา รัฐเนแบรสกา เมื่อ อี-4 ปฏิบัติการจะถูกระบุว่าเป็น "ศูนย์ปฏิบัติการทางอากาศแห่งชาติ" (National Airborne Operations Center - NAOC) และได้รับสมญาว่า "เครื่องบินวันโลกาวินาศ" (Doomsday plane)[4]
ข้อมูลจำเพาะ (อี-4บี)
[แก้],_USA_-_Air_Force_AN0972289.jpg)
ข้อมูลจากเอกสารข้อเท็จจริงของกองทัพอากาศสหรัฐ,[1] ข้อมูลจำเพาะของโบอิง 747-200[5]
ลักษณะทั่วไป
[แก้]- ลูกเรือ: 4
- ความจุ: เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการภารกิจสูงสุด 108 นาย
- ความยาว: 70.51 เมตร (231 ฟุต 4 นิ้ว)
- ความสูง: 19.33 เมตร (63 ฟุต 5 นิ้ว)
- ช่วงปีก: 59.64 เมตร (195 ฟุต 8 นิ้ว)
- พื้นที่ปีก: 510 ตารางเมตร (5,500 ตารางฟุต)
- แพนอากาศ: ราก: BAC 463 ถึง BAC 468; ปลาย: BAC 469 ถึง BAC 474[6]
- น้ำหนักตัวเปล่า: 190,000 กิโลกรัม (410,000 ปอนด์)
- น้ำหนักบินขึ้นสูงสุด: 378,000 กิโลกรัม (833,000 ปอนด์)
- เครื่องยนต์: 4 × เครื่องยนต์เทอร์โบแฟน เจเนอรัลอิเล็กทริก F103
สมรรถนะ
[แก้]- อัตราเร็วสูงสุด: 969 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (523 นอต; 602 ไมล์ต่อชั่วโมง)
- อัตราเร็วปกติ: 895 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (483 นอต; 556 ไมล์ต่อชั่วโมง)
- พิสัย: 11,500 กิโลเมตร (6,200 ไมล์ทะเล; 7,100 ไมล์)
- ระยะเวลาปฏิบัติการ: 150+ ชั่วโมง (เมื่อมีการเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ)[7], 12 ชั่วโมง (โดยไม่มีการเติมเชื้อเพลิง)
- เพดานบินปฏิบัติการ: 13,700 เมตร (45,100 ฟุต)
- ภาระปีก: 150 ปอนด์ต่อตารางฟุต (730 กิโลกรัมต่อตารางเมตร)
- อัตราส่วนแรงขับต่อน้ำหนัก: 0.26
ดูเพิ่ม
[แก้]รุ่นที่ใกล้เคียงกัน
เครื่องบินที่คล้ายกัน
- โบอิง อี-6 เมอร์คิวรี
- เครื่องบินวันโลกาวินาศ (รัสเซีย)
- อิลลูชิน อิล-80
- นอร์ทรอปกรัมแมน อี-10 เอ็มซี2เอ
รายชื่อที่เกี่ยวข้อง
อ้างอิง
[แก้]- 1 2 อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "USAF_fact_sheet" - ↑ "Section 2−1−4. Operational Priority". Air Traffic Control (PDF) (order). FAA. 9 กุมภาพันธ์ 2012. JO 7110.65U. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 7 มิถุนายน 2019. สืบค้นเมื่อ 28 สิงหาคม 2013.
{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์). - ↑ Terdiman, Daniel (23 กรกฎาคม 2013). "Aboard America's Doomsday command and control plane". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ 2024. สืบค้นเมื่อ 4 ธันวาคม 2023.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ Terdiman, Daniel (23 กรกฎาคม 2013). "Aboard America's Doomsday command and control plane". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ 2024. สืบค้นเมื่อ 4 ธันวาคม 2023.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ Boeing 747-200 Technical Specifications เก็บถาวร 10 ธันวาคม 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Boeing
- ↑ Lednicer, David. "The Incomplete Guide to Airfoil Usage". m-selig.ae.illinois.edu. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 กันยายน 2013. สืบค้นเมื่อ 16 เมษายน 2019.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "Jim Winchester 264"
บรรณานุกรม
[แก้]- Bowers, Peter M. Boeing Aircraft since 1916. London: Putnam, 1989. ISBN 0-85177-804-6.
- Francillon, René J. "Doomsday 747s: The National Airborne Operations Center". Air International, December 2008. Key Publishing, Syamford, Lincs, UK. pp. 32–37.
- Haverlah, Jeff (2005). "Nightwatch Outline" (PDF). Worldwide Ute News Club (WUN). สืบค้นเมื่อ 8 พฤษภาคม 2024.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - Jenkins, Dennis R. Boeing 747-100/200/300/SP (AirlinerTech Series, Vol. 6). Specialty Press, 2000. ISBN 1-58007-026-4.
- Lloyd, Alwin T., A Cold War Legacy: A Tribute to Strategic Air Command- 1946–1992. Missoula, Montana, United States: Pictorial Histories Publications Company, 1999. ISBN 978-1-57510-052-4.
- Michell, Simon. Jane's Civil and Military Upgrades 1994–95. Coulsden, Surrey, UK: Jane's Information Group, 1994. ISBN 0-7106-1208-7.
- Tyler, Tim (1995). "Who are the Nightwatch stations?" (PDF). Special Topic Report. Worldwide Ute News Club (WUN). สืบค้นเมื่อ 28 ธันวาคม 2013.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - Verton, Dan (2003). Black Ice: The Invisible Threat of Cyber-Terrorism. New York: McGraw-Hill. ISBN 978-0-07-222787-1.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]