ข้ามไปเนื้อหา

แอร์ฟอร์ซวัน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
แซม 29000 หนึ่งในVC-25Aสองลำที่ใช้เป็นแอร์ฟอร์ซวัน กำลังลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติเดย์ตันในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012

แอร์ฟอร์ซวัน (อังกฤษ: Air Force One) คือรหัสเรียกอย่างเป็นทางการที่การควบคุมจราจรทางอากาศกำหนดขึ้นสำหรับอากาศยานของกองทัพอากาศสหรัฐที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารอยู่ ศัพท์นี้มักใช้เรียกอากาศยานของกองทัพอากาศสหรัฐที่ได้รับการดัดแปลงและนำมาใช้ในการขนส่งประธานาธิบดี และใช้เป็นนามนัยสำหรับอากาศยานหลักของประธานาธิบดี VC-25 แม้ว่าแท้จริงแล้วจะสามารถใช้เรียกอากาศยานของกองทัพอากาศลำใดก็ตามที่ประธานาธิบดีโดยสารอยู่[1][2]

แนวคิดในการกำหนดอากาศยานทหารสำหรับใช้เดินทางของประธานาธิบดีโดยเฉพาะเกิดขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อที่ปรึกษาทางทหารในกระทรวงการสงครามกังวลถึงความเสี่ยงของการใช้สายการบินพาณิชย์ในการเดินทางของประธานาธิบดี ใน ค.ศ. 1944 C-54 สกายมาสเตอร์ ถูกดัดแปลงเป็นอากาศยานประธานาธิบดีลำแรกที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะ[3] อากาศยานลำนี้มีชื่อว่า เซเคร็ดคาว (Sacred Cow) และถูกควบคุมโดยกองทัพอากาศทหารบก โดยได้บรรทุกประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ ไปยังการประชุมยอลตาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 และถูกใช้งานต่อมาอีกสองปีโดยประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน[4]

รหัสเรียก "แอร์ฟอร์ซวัน" ถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1954 หลังจากล็อกฮีด คอนสเตลเลชันที่บรรทุกประธานาธิบดีดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์บินเข้าไปในน่านฟ้าเดียวกับเที่ยวบินพาณิชย์ที่มีรหัสเที่ยวบินเดียวกัน[5] ตั้งแต่การนำ แซม 26000 มาใช้งานใน ค.ศ. 1962 อากาศยานหลักของประธานาธิบดีก็มีลวดลายที่โดดเด่นซึ่งออกแบบโดยเรย์มอนด์ โลวี[6][7]

อากาศยานลำอื่นที่ได้รับการกำหนดให้เป็นแอร์ฟอร์ซวัน ได้แก่ล็อกฮีด คอนสเตลเลชันอีกหนึ่งลำชื่อ โคลัมไบน์ III, โบอิง 707 สามลำที่เริ่มใช้งานในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 และโบอิง VC-25A ในปัจจุบัน ตั้งแต่ ค.ศ. 1990 ฝูงบินประธานาธิบดีประกอบด้วยโบอิง 747-200B (VC-25A) สองลำที่ได้รับการปรับแต่งเป็นพิเศษ[6] กองทัพอากาศสหรัฐได้สั่งซื้อโบอิง 747-8 สองลำเพื่อใช้เป็นอากาศยานประจำตำแหน่งประธานาธิบดีลำถัดไป ซึ่งมีชื่อเรียก VC-25B และคาดว่าจะเริ่มให้บริการไม่เร็วกว่า ค.ศ. 2026[8]

ในบางครั้ง ประธานาธิบดีก็เชิญผู้นำประเทศอื่นร่วมเดินทางไปกับพวกเขาบนแอร์ฟอร์ซวัน ใน ค.ศ. 1973 ประธานาธิบดีนิกสันได้เชิญเลขาธิการใหญ่โซเวียต เลโอนิด เบรจเนฟ บินไปกับเขาที่แคลิฟอร์เนียจากวอชิงตัน ดี.ซี.[9] ใน ค.ศ. 1983 ประธานาธิบดีเรแกนและสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ได้เสด็จพระราชดำเนินเยือนชายฝั่งตะวันตกของสหรัฐโดยอากาศยานลำนี้[10]

ประวัติศาสตร์

[แก้]

ศตวรรษที่ 20

[แก้]
ทีโอดอร์ โรเซอเวลต์ และนักบินอาร์ช ฮอกซีย์ ก่อนเที่ยวบินใน ค.ศ. 1910 ที่เซนต์หลุยส์

วันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1910 ทีโอดอร์ โรเซอเวลต์ กลายเป็นประธานาธิบดีสหรัฐคนแรกที่ได้โดยสารเครื่องบิน ซึ่งเป็นเครื่องบินไรต์ฟลายเออร์ (Wright Flyer) ที่สนามบินคินลอชใกล้เซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี ในตอนนั้นเขาไม่ได้ดำรงตำแหน่งแล้ว โดยมีวิลเลียม ฮาวเวิร์ด แทฟต์ เป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง การสร้างสถิติครั้งนั้นเป็นเพียงการบินผ่านฝูงชนในงานประจำเทศมณฑลช่วงสั้น ๆ แต่ถึงกระนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางทางอากาศของประธานาธิบดี[11]

เครื่องบินประธานาธิบดีลำแรก

[แก้]
ดักลาส C-54 สกายมาสเตอร์ ของประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ มีชื่อเล่นว่า เซเคร็ดคาว
VC-118 อินดีเพนเดนซ์ ถูกใช้เป็นหลักโดยประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน
VC-121 โคลัมไบน์ II จัดแสดงที่นี่ขณะกำลังบูรณะใน ค.ศ. 2016 ใช้โดยประธานาธิบดีดไวต์ ไอเซนฮาวร์

แฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ เป็นประธานาธิบดีคนแรกที่เดินทางด้วยเครื่องบินขณะดำรงตำแหน่ง เครื่องบินลำแรกที่ได้รับมาโดยเฉพาะสำหรับการเดินทางของประธานาธิบดีคือเครื่องบินสะเทินน้ำสะเทินบกดักลาส ดอลฟินที่ได้รับการดัดแปลงให้มีเบาะหุ้มอย่างหรูหราสำหรับผู้โดยสารสี่คนและห้องนอนเล็กแยกต่างหาก กองทัพเรือสหรัฐกำหนดให้เครื่องบินลำนี้เป็นอาร์ดี-2 และส่งมอบใน ค.ศ. 1933 โดยประจำการอยู่ที่ฐานทัพเรือที่แอนาคอสเทียในวอชิงตัน ดี.ซี.[12] เครื่องบินลำนี้ยังคงให้บริการในฐานะยานพาหนะของประธานาธิบดีตั้งแต่ ค.ศ. 1939[13]

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เรือดำน้ำของเยอรมันที่ปฏิบัติการอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติกทำให้การเดินทางทางอากาศกลายเป็นวิธีการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่ได้รับความนิยมสำหรับบุคคลสำคัญ ใน ค.ศ. 1943 โรเซอเวลต์เดินทางไปการประชุมคาซาบลังกาในประเทศโมร็อกโกด้วยดิกซีคลิปเปอร์ (Dixie Clipper) ซึ่งเป็นโบอิง 314 แบบเรือบินที่ควบคุมโดยสายการบินแพนแอม ในเที่ยวบินที่ครอบคลุมระยะทาง 5,500 ไมล์ (8,890 กม.) โดยแบ่งเป็นสามช่วง[14][15][16]

เจ้าหน้าที่กองทัพอากาศทหารบกสหรัฐ ซึ่งเป็นหน่วยงานก่อนหน้ากองทัพอากาศสหรัฐ มีความกังวลเกี่ยวกับการพึ่งพาสายการบินพาณิชย์ในการขนส่งประธานาธิบดี จึงสั่งให้ดัดแปลงเครื่องบินทหารเพื่อรองรับความต้องการพิเศษของผู้บัญชาการทหารสูงสุด[17] ใน ค.ศ. 1943 เครื่องบินลำเลียง C-87A หมายเลข 41-24159 ได้รับการดัดแปลงเพื่อใช้บรรทุกประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ในการเดินทางไปต่างประเทศ แต่หลังตรวจสอบประวัติความปลอดภัยที่เป็นที่ถกเถียงของ C-87 แล้ว กรมกิจลับได้ปฏิเสธที่จะอนุมัติให้ใช้เครื่องบินลำนี้สำหรับประธานาธิบดีอย่างสิ้นเชิง C-87 ซึ่งเป็นรุ่นดัดแปลงจากเครื่องบินทิ้งระเบิดคอนโซลิเดเต็ด บี-24 ลิเบอเรเตอร์ ก็มีความเกี่ยวข้องกับความเป็นทหารมากกว่าเครื่องบินที่ออกแบบมาสำหรับการขนส่ง เครื่องบินลำนี้ชื่อว่าเกสแวร์ II (Guess Where II) ถูกใช้เพื่อขนส่งสมาชิกอาวุโสของคณะบริหารของโรเซอเวลต์ในการเดินทางต่าง ๆ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1944 เครื่องบินลำนี้ได้บรรทุกเอลิเนอร์ โรเซอเวลต์เพื่อเดินทางไปทัศนกิจสัมพันธ์ในหลายประเทศในละตินอเมริกา C-87 ถูกแยกชิ้นส่วนใน ค.ศ. 1945[18]

กรมกิจได้ดัดแปลงดักลาส C-54 สกายมาสเตอร์ สำหรับภารกิจการเดินทางของประธานาธิบดี เครื่องบิน VC-54C ซึ่งมีชื่อเล่นว่า เซเคร็ดคาว มีห้องนอน โทรศัพท์วิทยุ และลิฟต์ที่ใช้แบตเตอรี่ซึ่งสามารถพับเก็บได้เพื่อยกประธานาธิบดีโรเซอเวลต์ในรถเข็นของเขา VC-54C บินพาประธานาธิบดีโรเซอเวลต์เพียงครั้งเดียวเพื่อไปร่วมการประชุมยอลตาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945[17]

รัฐบัญญัติความมั่นคงแห่งชาติ ค.ศ. 1947 ซึ่งเป็นกฎหมายที่จัดตั้งกองทัพอากาศสหรัฐ ได้รับการลงนามโดยประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน บน VC-54C[17] เขาแทนที่เปลี่ยน VC-54C ใน ค.ศ. 1947 ด้วยC-118 ลิฟต์มาสเตอร์ ที่ได้รับการดัดแปลง และตั้งชื่อว่าอินดีเพนเดนซ์ (Independence) ตามชื่อบ้านเกิดของเขาในรัฐมิสซูรี เครื่องบินลำนี้มีรูปลักษณ์ภายนอกที่โดดเด่น โดยจมูกเครื่องบินถูกทาสีเหมือนหัวนกอินทรีหัวขาว เครื่องบินมีห้องรับรองในส่วนท้ายของลำตัวเครื่องและห้องโดยสารหลักที่สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 24 คน หรือสามารถทำเป็นที่นอนได้ 12 เตียง ปัจจุบันเครื่องบินลำนี้ถูกจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติกองทัพอากาศสหรัฐในเดย์ตัน รัฐโอไฮโอ[19]

ไอเซนฮาวร์นำเครื่องบินใบพัดสี่ลำมาใช้ในภารกิจประธานาธิบดี กลุ่มนี้ประกอบด้วยเครื่องบินล็อกฮีด C-121 คอนสเตลเลชันสองลำ ได้แก่ โคลัมไบน์ II (VC-121A 48-610)[20][21][22] และโคลัมไบน์ III (VC-121E 53-7885)[23] เครื่องบินเหล่านี้ถูกตั้งชื่อโดยสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง มามี ไอเซนฮาวร์ ตามชื่อดอกโคลัมไบน์ ซึ่งเป็นดอกไม้ประจำรัฐโคโลราโด รัฐที่เธอรับเป็นบ้านเกิด นอกจากนี้ยังมีแอโรคอมมานเดอร์ (Aero Commander) อีกสองลำที่ถูกเพิ่มเข้ามาในฝูงบิน[19]

โคลัมไบน์ II เป็นเครื่องบินลำแรกที่ใช้รหัสเรียกแอร์ฟอร์ซวัน เป็นล็อกฮีด คอนสเตลเลชันที่ได้รับการปรับแต่งสำหรับการเดินทางของบุคคลสำคัญ และมาแทนที่เครื่องคอนสเตลเลชันลำก่อนหน้าที่ชื่อว่าโคลัมไบน์ การกำหนดรหัสเรียกนี้สำหรับเครื่องบินกองทัพอากาศสหรัฐที่บรรทุกประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งอยู่ได้ถูกกำหนดขึ้นหลังอุบัติการณ์ใน ค.ศ. 1954 ที่เที่ยวบินพาณิชย์ อีสเทิร์นแอร์ไลน์ 8610 บังเอิญบินตัดกับเที่ยวบินแอร์ฟอร์ซ 8610 ที่บรรทุกประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ รหัสเรียกนี้ถูกใช้แบบไม่เป็นทางการในตอนแรกและกลายเป็นรหัสเรียกอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1962[24][25][19][26][27]

โบอิง 707 และการเข้าสู่ยุคเครื่องบินไอพ่น

[แก้]
ไฟล์:707-based SAM 970.jpeg
แซม 970 ในสมัยไอเซนฮาวร์

ในช่วงปลายวาระที่สองของประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ รัฐมนตรีต่างประเทศ จอห์น ฟอสเตอร์ ดัลเลส ได้แสดงความเห็นว่านีกีตา ครุชชอฟ นายกรัฐมนตรีโซเวียตและเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสหภาพโซเวียตคนอื่น ๆ ได้เริ่มใช้ตูโปเลฟ ตู-114 ที่ล้ำสมัยสำหรับการเดินทาง และการที่ประธานาธิบดีจะบินด้วยเครื่องบินใบพัดนั้นไม่สง่างามอีกต่อไป เป็นเหตุให้กองทัพอากาศจัดหาเครื่องบินไอพ่นโบอิง 707-120 (VC-137A) สามลำในเบื้องต้น โดยกำหนดรหัสเป็นแซม (สเปเชียลแอร์มิชชัน) 970, 971 และ 972[28][29]

เทคโนโลยีไอพ่นความเร็วสูงที่ติดตั้งในเครื่องบินเหล่านี้ทำให้ประธานาธิบดีตั้งแต่ไอเซนฮาวร์ไปจนถึงนิกสันสามารถเดินทางระยะไกลได้อย่างรวดเร็วยิ่งขึ้นเพื่อพบปะกับผู้นำโลกแบบตัวต่อตัว[30] รองประธานาธิบดีในขณะนั้น ริชาร์ด นิกสัน เป็นคนแรกที่ใช้ VC-137A ในการเดินทางเยือนรัสเซียในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1959 สำหรับ Kitchen Debates เดือนต่อมา ไอเซนฮาวร์ก็กลายเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่โดยสารด้วยเครื่องบินไอพ่นเมื่อเขาใช้แซม 970 ซึ่งมีชื่อเล่นว่า "ควีนี" (Queenie) เพื่อไปพบกับค็อนราท อาเดอเนาเออร์ นายกรัฐมนตรีเยอรมนี ระหว่างการเดินทางเพื่อความสัมพันธ์อันดี "เที่ยวบินสู่สันติภาพ" ของไอเซนฮาวร์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1959 เขาได้เดินทางเยือน 11 ประเทศในเอเชีย โดยบินเป็นระยะทาง 22,000 ไมล์ (35,000 กม.) ใน 19 วัน ซึ่งเร็วกว่าที่เขาจะเดินทางด้วยโคลัมไบน์ ถึงสองเท่า[19][31][32]

แซม 970 ถึงแซม 972 ถูกปลดจากบทบาทเครื่องบินสำหรับประธานาธิบดีเมื่อมีการนำ VC-137C ที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษในรหัสแซม 26000 มาใช้ในช่วงต้นทศวรรษ 1960 เครื่องบินรุ่นเก่าถูกทาสีใหม่ในลวดลายรองที่ออกแบบโดยโลวีสำหรับแอร์ฟอร์ซทูและเครื่องบิน VIP อื่นๆ ที่ไม่ใช่ประธานาธิบดี ปัจจุบัน แซม 970 จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์การบินในซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน[30] แซม 971 ซึ่งเป็นที่จดจำมากที่สุดจากการนำชาวอเมริกันที่ถูกจับเป็นตัวประกันในวิกฤตตัวประกันอิหร่านกลับบ้านใน ค.ศ. 1981 จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์การบินและอวกาศพีมาในทูซอน รัฐแอริโซนา[33] แซม 972 ถูกนำไปแยกชิ้นส่วนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1996[ต้องการอ้างอิง]

การออกแบบลวดลายของโลวี

[แก้]
ไฟล์:Livery design for Air Force One.jpg
Raymond Loewy's initial design proposal

VC-137Cลำใหม่ยังไม่ได้รับการดัดแปลงสำหรับภารกิจประธานาธิบดีเมื่อจอห์น เอฟ. เคนเนดีเข้ารับตำแหน่งใน ค.ศ. 1961 ตามคำแนะนำของภริยา แจ็กเกอลีน เคนเนดี เขาได้ติดต่อเรย์มอนด์ โลวี นักออกแบบอุตสาหกรรมชาวอเมริกันเชื้อสายฝรั่งเศส เพื่อขอความช่วยเหลือในการออกแบบลวดลายและภายในใหม่สำหรับ VC-137C[6][34][35]

วอน ฮาร์เดสตี นักประวัติศาสตร์แอร์ฟอร์ซวันและอดีตภัณฑารักษ์ของสถาบันสมิธโซเนียน บอกกับซีเอ็นเอ็นว่าโลวี ซึ่งเคยเห็นแซม 970 ได้บ่นกับเพื่อนที่ทำเนียบขาวว่าเครื่องบินลำนั้น "มีจมูกสีส้มฉูดฉาดและดูเหมือนเครื่องบินทหารมากเกินไป" เขาจึงเสนอให้บริการให้คำปรึกษาด้านการออกแบบแก่เคนเนดีโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย[7][36]

เคนเนดีเลือกลวดลายสีแดงและทองจากภาพร่างแนวคิดเบื้องต้นของโลวี และขอให้เขาเปลี่ยนการออกแบบทั้งหมดเป็นสีน้ำเงิน โลวียังได้แรงบันดาลใจจากสำเนาฉบับพิมพ์ครั้งแรกของคำประกาศอิสรภาพสหรัฐ โดยเสนอให้ใช้ตัวอักษร "United States of America" ที่เว้นวรรคห่างกันและเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมดในแบบอักษรแคสลอน เขาเลือกที่จะปล่อยให้ลำตัวเครื่องส่วนล่างเป็นอะลูมิเนียมขัดเงา และใช้สีน้ำเงินสองเฉด ได้แก่ สีเทาอมฟ้า   ซึ่งเกี่ยวข้องกับสาธารณรัฐในยุคต้นและตำแหน่งประธานาธิบดีและสีฟ้าอมเขียว   ที่ร่วมสมัยมากขึ้น เพื่อแสดงถึงอเมริกาที่มีรากฐานในอดีตและกำลังก้าวไปสู่อนาคตอย่างไม่หยุดยั้ง ตราประธานาธิบดีถูกเพิ่มเข้าไปที่ด้านข้างของลำตัวเครื่องใกล้กับจมูก และมีการทาสีธงชาติอเมริกันขนาดใหญ่ที่หางเครื่อง ผลงานของโลวีได้รับการชื่นชมทันทีจากประธานาธิบดีและสื่อมวลชน ชีตไลน์ (cheatline) ให้ภาพลักษณ์ที่เรียบหรูและเป็นแนวนอน ซึ่งสะท้อนถึงทัศนคติเชิงบวกของสมัยไอพ่นและความมั่งคั่งของอเมริกาในยุคนั้น และในปัจจุบันก็เป็นสัญลักษณ์ของมรดกและประเพณี[7][37][38][39]

ลวดลายของโลวีสำหรับ VC-137C ได้ถูกนำไปปรับใช้กับVC-25A ที่มีขนาดใหญ่กว่าเมื่อเริ่มให้บริการใน ค.ศ. 1990 และรุ่นรอง (ที่ไม่มีชีตไลน์สีเทาอมฟ้าและสีครอบห้องนักบิน) ยังคงถูกใช้กับเครื่องบินกองทัพอากาศสหรัฐC-40, C-37, C-32, และC-20 ในโครงแบบ VIP มาตรฐาน (ที่ไม่ใช่ภารกิจประธานาธิบดี) ลวดลายของประธานาธิบดียังสามารถเห็นได้บนรถจักรยูเนียนแปซิฟิก 4141 ซึ่งเป็นรถจักรที่ใช้ในขบวนรถไฟงานศพของจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช[40][19]

แซม 26000

[แก้]
แซม 26000 ใช้สำหรับประธานาธิบดีเคนเนดีถึงคลินตัน แสดงในลวดลาย AF2
รองประธานาธิบดีลินดอน บี. จอห์นสัน เข้าพิธีสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีบนแซม 26000 หลังการลอบสังหารจอห์น เอฟ. เคนเนดี

ภายใต้การบริหารของประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี การเดินทางทางอากาศของประธานาธิบดีได้เข้าสู่สมัยไอพ่น[41] แม้ว่าเขาจะสามารถใช้เครื่องบินไอพ่นในสมัยไอเซนฮาวร์สำหรับการเดินทางไปแคนาดา ฝรั่งเศส ออสเตรีย และสหราชอาณาจักรได้ แต่เมื่อเขาเข้ารับตำแหน่ง เครื่องบินหลักที่ใช้เดินทางในประเทศยังคงเป็นเครื่องบินใบพัดดักลาส VC-118A ลิฟต์มาสเตอร์[42] ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1962 โบอิง VC-137C สตราโตไลเนอร์ แซม 26000 ซึ่งเป็นเครื่องบินพิสัยไกลที่ได้รับการดัดแปลงและมีลวดลายที่ออกแบบโดยโลวี ได้รับการส่งมอบและกลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของภาพลักษณ์รัฐบาลเคนเนดีในทันที[34]

แซม 26000 ให้บริการตั้งแต่ ค.ศ. 1962 ถึง 1998 โดยรับใช้ประธานาธิบดีตั้งแต่เคนเนดีจนถึงคลินตัน ในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 แซม 26000 ได้บรรทุกประธานาธิบดีเคนเนดีไปยังแดลลัส รัฐเท็กซัส ซึ่งเป็นฉากหลังขณะที่ครอบครัวเคนเนดีทักทายผู้คนจำนวนมากที่สนามบินเลิฟของแดลลัส ต่อมาในช่วงบ่ายวันเดียวกัน เคนเนดีถูกลอบสังหาร และรองประธานาธิบดีลินดอน จอห์นสันได้เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดี เขากล่าวคำสาบานตนเข้ารับตำแหน่งบนแซม 26000 ก่อนออกเดินทางกลับไปยังวอชิงตัน ดี.ซี.[43] ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1973 แซม 26000 ได้บรรทุกร่างของจอห์นสันกลับบ้านเกิดที่รัฐเท็กซัสหลังรัฐพิธีศพในวอชิงตัน[44][45]

จอห์นสันใช้แซม 26000 เดินทางอย่างกว้างขวางทั้งในประเทศและเยี่ยมเยียนกองกำลังในเวียดนามใต้ในช่วงสงครามเวียดนาม แซม 26000 ได้รับใช้ประธานาธิบดีนิกสันในการเดินทางต่างประเทศครั้งสำคัญหลายครั้ง รวมถึงการเยือนสาธารณรัฐประชาชนจีนอันโด่งดังในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1972 และการเดินทางไปสหภาพโซเวียตในปลายปีเดียวกัน ถือเป็นครั้งแรกสำหรับประธานาธิบดีอเมริกัน[46] นิกสันได้ตั้งชื่อเล่นให้เครื่องบินลำนี้ว่า "สปิริตออฟ '76" เพื่อเป็นเกียรติแก่การครบรอบสองร้อยปีของสหรัฐที่กำลังจะมาถึง โดยมีชื่อดังกล่าวถูกไว้เขียนไว้ที่ใกล้จมูกเครื่องบินทั้งสองด้าน[47]

แซม 27000

[แก้]
แซม 27000 เคยรับใช้ประธานาธิบดีนิกสันจนถึงจอร์จ ดับเบิลยู บุช

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1972 แซม 26000 ถูกแทนที่ด้วย VC-137C อีกหนึ่งลำ สเปเชียลแอร์มิชชัน 27000 ถึงแม้แซม 26000 จะถูกลดฐานะเป็นเครื่องบินสำหรับบุคคลสำคัญที่ไม่ใช่ประธานาธิบดี (และถูกทาสีใหม่โดยไม่มีหมวกสีน้ำเงินเข้มและชีตไลน์) แต่ก็ยังคงทำหน้าที่เป็นเครื่องบินสำรองให้กับแซม 27000 กระทั่งปลดประจำการในที่สุดใน ค.ศ. 1998[44]

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1974 ขณะที่ประธานาธิบดีนิกสันกำลังเดินทางไปยังจุดแวะพักที่กำหนดไว้ในซีเรีย เครื่องบินขับไล่ของซีเรียได้สกัดแอร์ฟอร์ซวันเพื่อทำหน้าที่คุ้มกัน ลูกเรือไม่ได้รับแจ้งล่วงหน้าจึงต้องทำการหลบหลีกฉุกเฉินซึ่งรวมถึงการดิ่งตัวลงด้วย[48]

หลังประกาศเจตจำนงที่จะลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดี นิกสันได้ขึ้นแซม 27000 (พร้อมรหัสเรียก "แอร์ฟอร์ซวัน") เพื่อเดินทางไปยังแคลิฟอร์เนีย พันเอก ราล์ฟ อัลเบอร์ตาซซี ซึ่งเป็นนักบินของแอร์ฟอร์ซวันในขณะนั้นเล่าว่าหลังเจอรัลด์ ฟอร์ดสาบานตนเป็นประธานาธิบดี เครื่องบินลำนี้จึงต้องถูกเปลี่ยนชื่อเป็นแซม 27000 ซึ่งบ่งชี้ว่าไม่มีประธานาธิบดีอยู่บนเครื่องอีกต่อไป เหนือเจฟเฟอร์สันซิตี รัฐมิสซูรี อัลเบอร์ตาซซีได้วิทยุไปว่า: "แคนซัสซิตี นี่คือแอร์ฟอร์ซวัน ขอเปลี่ยนรหัสเรียกเป็นเซียร์ราอัลฟาไมก์ (SAM) 27000" และได้รับคำตอบกลับมาว่า: "โรเจอร์ เซียร์ราอัลฟาไมก์ 27000 ขอให้โชคดีกับท่านประธานาธิบดี"[49]

โบอิง VC-25A

[แก้]
แซม 28000 จอดอยู่บนหลุมจอดขณะที่แซม 29000 กำลังลงจอดที่สนามบินฮิกแคมพร้อมกับประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช

ถึงแม้ว่าในระหว่างที่โรนัลด์ เรแกนดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสองสมัยจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงสำคัญใด ๆ กับแอร์ฟอร์ซวัน แต่การผลิตเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดีในรุ่น 747 ก็ได้เริ่มขึ้นในสมัยของเขา กองทัพอากาศสหรัฐออกเอกสารเชิญชวนยื่นข้อเสนอใน ค.ศ. 1985 สำหรับเครื่องบินลำตัวกว้างสองลำที่มีอย่างน้อยสามเครื่องยนต์ และมีพิสัยการบินโดยไม่ต้องเติมเชื้อเพลิง 6,000 ไมล์ (9,700 กิโลเมตร) โบอิงได้เสนอ 747 และแมคดอนเนลล์ดักลาสได้เสนอDC-10 และคณะบริหารเรแกนได้สั่งซื้อ 747 ที่เหมือนกันสองลำเพื่อใช้แทน 707 VC-137 ที่เริ่มเก่าแล้วซึ่งเขาเคยใช้[6][50] การออกแบบภายในที่ร่างโดยสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง แนนซี เรแกน ได้รับแรงบันดาลใจจากทางตะวันตกเฉียงใต้ของอเมริกา[50]

ศตวรรษที่ 21

[แก้]
แซม 28000 บินเหนือภูเขารัชมอร์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001
ประธานาธิบดีบารัก โอบามา พบกับเจ้าหน้าที่ระหว่างเที่ยวบินบนแอร์ฟอร์ซวันในห้องประชุมเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 2009

เมื่อประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช พ้นจากตำแหน่งในเดือนมกราคม ค.ศ. 2009 เขาได้เดินทางกลับรัฐเท็กซัสด้วย VC-25 ทราใช้รหัสเรียกแซม 28000 เนื่องจากไม่ได้บรรทุกประธานาธิบดีคนปัจจุบันของสหรัฐในขณะนั้น โดยมีการจัดการในลักษณะเดียวกันสำหรับอดีตประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน, บิล คลินตัน และบารัก โอบามา[ต้องการอ้างอิง] ส่วนประธานาธิบดีดอนัลด์ ทรัมป์เดินทางไปยังที่พักของเขาที่มาร์-อา-ลาโกด้วยแอร์ฟอร์ซวันในวันสุดท้ายของการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสมัยแรกในเดือนมกราคม ค.ศ. 2021[51]

หลังอสัญกรรมของอดีตประธานาธิบดีเจอรัลด์ ฟอร์ดและโรนัลด์ เรแกน VC-25 ได้ใช้ในการลำเลียงร่างของทั้งสองกลับไปยังรัฐบ้านเกิด คือมิชิแกนและแคลิฟอร์เนียตามลำดับ[ต้องการอ้างอิง]

วันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 2009 VC-25 ได้บินวนรอบนครนิวยอร์กในระดับต่ำเพื่อถ่ายภาพและฝึกซ้อม ทำให้ชาวนิวยอร์กจำนวนมากตื่นตกใจ[52]

ระหว่างการเยือนยูเครนของโจ ไบเดินใน ค.ศ. 2023 C-32 ที่เขาใช้เดินทางไปยังโปแลนด์ไม่ได้ใช้รหัสเรียกแอร์ฟอร์ซวัน แต่เพื่อเพิ่มความลับ จึงได้ใช้รหัสเรียกแซม060 แทน[53]

การสนับสนุนด้านโลจิสติกส์

[แก้]
รถลีมูซีนของประธานาธิบดีถูกส่งด้วยโบอิง C-17 ก่อนที่แอร์ฟอร์ซวันจะมาถึง

เมื่อเดินทางไปกับประธานาธิบดี แอร์ฟอร์ซวันแทบจะไม่เคยบินลำเดียว โดยมักจะมีฝูงบินที่ประกอบด้วย VC-25 ลำสำรอง เครื่องบินลำเลียงสินค้า และเครื่องบินเติมน้ำมันร่วมเดินทางไปด้วย[54] ในกรณีเช่นนี้ เครื่องบินขนส่งสินค้าจำนวนไม่เกินครึ่งโหล เช่น โบอิง C-17 โกลบมาสเตอร์ III หรือล็อกฮีด C-5 กาแล็กซีจะบินล่วงหน้าไปก่อนแอร์ฟอร์ซวันประมาณสองวันหรือมากกว่านั้น เพื่อนำรถลีมูซีนของประธานาธิบดีและเฮลิคอปเตอร์ซิคอร์สกี วีเอช-60 แบล็กฮอว์กไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่กรมกิจลับและเจ้าหน้าที่ซ่อมบำรุงหลายร้อยคน การเดินทางที่ไกลขึ้นจะมีการร่วมเดินทางของเครื่องบินเติมน้ำมัน เช่น แมคดอนเนลล์ดักลาส KC-10 เอ็กซ์เทนเดอร์ เพื่อจำกัดความจำเป็นในการแวะเติมเชื้อเพลิงและเพื่อให้มั่นใจว่าแอร์ฟอร์ซวันจะไม่รับเชื้อเพลิงจากแหล่งที่ไม่น่าเชื่อถือ[54][55]

เครื่องบินสนับสนุนมักใช้สนามบินหลายแห่งในภูมิภาคเดียวกันเพื่อลดผลกระทบต่อสนามบินแห่งใดแห่งหนึ่ง และกรมกิจลับอาจจะจัดเตรียมเครื่องบินกัลฟ์สตรีม C-37B หรือโบอิง E-4ไว้ในภูมิภาคใกล้เคียงเพื่อเป็นเครื่องบินสำรอง[56][57]

นอกเหนือจากประธานาธิบดี เจ้าหน้าที่ และลูกเรือแล้ว VC-25A ยังสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ 102 คนในที่นั่งชั้นธุรกิจภายในประเทศทั่วไป VC-25 ลำสำรองมักมีลูกเรือ 14 คน ซึ่งประกอบด้วยนักบินสองคน ลูกเรือบนเครื่องหกคน พ่อครัวสองคน และพนักงานต้อนรับบนเครื่องสี่คน เมื่อขนส่งประธานาธิบดี VC-25A ลำหลักจะมีพ่อครัวสามคนและพนักงานต้อนรับบนเครื่อง 15 คน เจ้าหน้าที่กรมกิจลับ 20 คนหรือมากกว่า และสมาชิกกลุ่มสื่อมวลชนประจำตำแหน่งประธานาธิบดีอีกประมาณ 40 คน ในระหว่างการเยือนต่างประเทศอย่างเป็นทางการ อาจมีการเช่าเหมาลำเครื่องบินลำอื่นเพื่อรองรับนักข่าวและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีก 150 คนหรือมากกว่านั้น[54]

วินาศกรรม 11 กันยายน

[แก้]
ประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช บน VC-25 เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 วันเดียวกับเหตุวินาศกรรม 11 กันยายน

วันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 จอร์จ ดับเบิลยู. บุช ถูกขัดจังหวะขณะเข้าร่วมงานที่โรงเรียนประถมเอ็มมา อี. บุกเกอร์ในแซราโซตา รัฐฟลอริดา หลังจากมีเครื่องบินชนอาคารใต้ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในนครนิวยอร์ก เขาขึ้นเครื่อง VC-25 จากท่าอากาศยานนานาชาติแซราโซตา-เบรเดนตันโดยมีนักบินคือพันเอก มาร์ก ทิลล์แมน ซึ่งเป็นนักบินอาวุโสของแอร์ฟอร์ซวันในวันนั้น

ต่อมา เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศเตือนทิลล์แมนว่ามีเครื่องบินโดยสารอยู่ใกล้ ๆ และไม่ตอบสนองต่อการเรียกทางวิทยุ ทิลล์แมนเล่าว่า: "เมื่อเราบินไปเหนือเกนส์วิลล์ รัฐฟลอริดา เราได้รับแจ้งจากศูนย์แจ็กสันวิลล์ พวกเขาบอกว่า 'แอร์ฟอร์ซวัน คุณมีเครื่องบินอยู่ข้างหลังและอยู่เหนือคุณเล็กน้อยที่กำลังบินลงมาหาคุณ เราไม่สามารถติดต่อพวกเขาได้—พวกเขาปิดเครื่องรับส่งเรดาร์ [ตามต้นฉบับ] แล้ว' และในตอนนั้นมันทำให้เราเชื่อว่าอาจมีใครบางคนกำลังจะมาหาเราที่แซราโซตา พวกเขาเห็นเราออกตัว พวกเขาแค่บินสูงและกำลังตามเรามาในตอนนี้ เราไม่รู้เลยว่ากลุ่มก่อการร้ายมีความสามารถอะไรบ้างในตอนนั้น"[58] หลังจากนั้นทิลล์แมนได้นำแอร์ฟอร์ซวันบินเหนืออ่าวเม็กซิโก ตามที่เขากล่าวในภายหลัง เพื่อทดสอบว่าเครื่องบินลำอื่นจะบินตามมาหรือไม่ เครื่องบินลำอื่นยังคงบินต่อไปตามเส้นทางเดิม และทิลล์แมนกล่าวว่าภายหลังได้มีการอธิบายให้เขาฟังว่าเครื่องบินโดยสารลำนั้นได้สูญเสียเครื่องรับส่งเรดาร์ ซึ่งปกติแล้วจะส่งสัญญาณระบุตัวตนทางอิเล็กทรอนิกส์ และนักบินบนเครื่องละเลยที่จะเปลี่ยนไปใช้ความถี่วิทยุอื่น

ต่อมาทิลล์แมนได้รับแจ้งเตือนว่ากำลังจะมีการโจมตีแอร์ฟอร์ซวัน "เราได้รับแจ้งจากรองประธานาธิบดีและเจ้าหน้าที่ว่า 'แองเจิลจะเป็นเป้าหมายต่อไป' ซึ่งคำว่า 'แองเจิล' คือรหัสเรียกลับของแอร์ฟอร์ซวัน เมื่อเราไปถึงอ่าว [เม็กซิโก] และพวกเขาแจ้งเราว่า 'แองเจิลจะเป็นเป้าหมายต่อไป' ตอนนั้นผมได้ขอการสนับสนุนจากเครื่องบินรบ ถ้าเครื่องบินโดยสารเป็นส่วนหนึ่งของการโจมตี มันก็จะเป็นการดีที่จะมีเครื่องบินรบประกบปีกเพื่อจัดการกับเรา" ณ จุดนี้ ทิลล์แมนกล่าวว่าแผนการที่จะพาประธานาธิบดีบินกลับไปที่วอชิงตัน ดี.ซี. ถูกยกเลิกด้วยความกังวลว่าแอร์ฟอร์ซวันจะถูกโจมตีที่ฐานทัพอากาศแอนดรูส์ แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ทิลล์แมนได้ลงจอดที่ฐานทัพอากาศบากส์เดล รัฐลุยเซียนา และฐานทัพอากาศออฟฟัตต์ รัฐเนแบรสกา ที่ซึ่งประธานาธิบดีได้กล่าวสุนทรพจน์[58] หลังการแวะเหล่านี้ ประธานาธิบดีก็ถูกนำตัวกลับไปที่วอชิงตัน ดี.ซี.

ในวันรุ่งขึ้น เจ้าหน้าที่ที่ทำเนียบขาวและกระทรวงยุติธรรมได้อธิบายว่าประธานาธิบดีบุชทำเช่นนี้เนื่องจากมี "ข้อมูลที่เฉพาะเจาะจงและน่าเชื่อถือว่าทำเนียบขาวและแอร์ฟอร์ซวันก็เป็นเป้าหมายเช่นกัน"[59] ทำเนียบขาวไม่สามารถยืนยันหลักฐานของการข่มขู่แอร์ฟอร์ซวันได้ และการสอบสวนพบว่าข้อกล่าวหาเดิมเป็นผลมาจากการสื่อสารที่ผิดพลาด[60]

เครื่องบินทดแทน

[แก้]

รหัสเรียกขานอื่นที่ใกล้เคียง

[แก้]

เช่น

  • Army One รหัสเรียกขานของอากาศยานของกองทัพบกสหรัฐที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารอยู่บนอากาศยานลำนั้น
  • Navy One รหัสเรียกขานของอากาศยานของกองทัพเรือสหรัฐที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร[61]
  • Marine One รหัสเรียกขานของอากาศยานของเหล่านาวิกโยธินสหรัฐ (United States Marine Corps) ที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร[62]
  • Coast Guard One รหัสเรียกขานของอากาศยานของหน่วยยามฝั่งสหรัฐ (United States Coast Guard) ที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร[61]
  • Executive One อาจใช้เป็นรหัสเรียกขานของอากาศยานพลเรือน (เช่น เครื่องบินส่วนตัว, เครื่องบินของสายการบิน) ที่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร[61] หรือเมื่อประธานาธิบดีเพิ่งจะหมดวาระลงแต่ยังมีเหตุให้ต้องโดยสารอากาศยานของกองทัพสหรัฐก็อาจใช้รหัสนี้แทน[63][64][65][66][67][68]
  • Executive One Froxtrot หรือ EXEC1F รหัสเรียกขานอากาศยานที่มีสมาชิกในครอบครัวของประธานาธิบดีสหรัฐ (เช่น สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งสหรัฐ) โดยสาร แต่ไม่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารมาด้วย[61][69] ซึ่งบางครั้งอาจเป็นเครื่องบินของกองทัพสหรัฐ[70] หรืออาจใช้รหัสอื่นลงท้ายด้วย Foxtrot เช่น Air Force One Foxtrot สำหรับอากาศยานของกองทัพอากาศสหรัฐ (Foxtrot เป็นการออกเสียงตัวอักษรของการสื่อสารวิทยุของอักษร F ที่ในที่นี้ย่อมาจาก Family)
  • แอร์ฟอร์ซทู (Air Force Two) รหัสเรียกขานอากาศยานของกองทัพอากาศสหรัฐลำที่มีรองประธานาธิบดีสหรัฐโดยสาร แต่ไม่มีประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารมาด้วย[71][72] แม้ว่าเครื่องบินลำนั้นเป็นเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐ ที่มักถูกเรียกว่าแอร์ฟอร์ซวันก็ตาม ถ้าบนเครื่องบินมีรองประธานาธิบดีสหรัฐโดยสารมา และไม่มีประธานาธิบดีโดยสารมาด้วย เครื่องบินนั้นก็จะถูกเรียกรหัสเรียกขานว่าแอร์ฟอร์ซทูเช่นกัน[73][74] และในกรณีเดียวกันรหัสอื่นข้างต้นซึ่งใช้คำว่า One ก็จะเปลี่ยนเป็นคำว่า Two ด้วยเช่นกัน

ดูเพิ่ม

[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
  1. ↑ "Air Force One". The White House. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 July 2022. สืบค้นเมื่อ 6 April 2019.
  2. ↑ "Fact check: Any plane carrying the US president is called 'Air Force One'". reuters.com. 12 February 2021.
  3. ↑ "Douglas VC-54C "Sacred Cow"". National Museum of the U.S. Air Force.
  4. ↑ "C-54M Skymaster – Air Mobility Command Museum" (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 10 July 2024.
  5. ↑ Price, Mark J. (23 November 2014). "Local history: Cuyahoga Falls aviator Billy Draper named 'Air Force One' as Eisenhower's pilot". Akron Beacon Journal.
  6. 1 2 3 4 "Boeing 747 to receive presidential paint job". Spokesman-Review. (Spokane, Washington). Associated Press. 28 June 1990. p. B6.
  7. 1 2 3 Prisco, Jacopo (3 July 2019). "Out of the blue: A look back at Air Force One's classic design". CNN. สืบค้นเมื่อ 28 June 2021.
  8. ↑ Weisgerber, Marcus (27 April 2022). "CEO: Boeing Should Have Rejected Trump's Air Force One Deal". Defense One (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 26 October 2024.
  9. ↑ "Richard Nixon en route to California with Leonid Brezhnev". CVCE. 22 June 1973. สืบค้นเมื่อ 14 March 2012.
  10. ↑ Dorr 2002, p. 114
  11. ↑ Hardesty 2003, pp. 31–32.
  12. ↑ "Mayflower of the Air Ready For President". Popular Mechanics. Hearst Magazines. May 1933. p. 713.
  13. ↑ Donald 1997, p. 364
  14. ↑ Hardesty 2003, p. 38
  15. ↑ Hardesty 2003, p. 39
  16. ↑ "The Wings of Franklin Roosevelt".
  17. 1 2 3 "Factsheet: Douglas VC-54C Sacred Cow". National Museum of the United States Air Force. Retrieved: 19 October 2009.
  18. ↑ Dorr 2002, p. 134
  19. 1 2 3 4 5 "Air Force One". whitehousemuseum.org. สืบค้นเมื่อ 26 June 2019.
  20. ↑ Dagenhart, Jenna (23 March 2016). "First Air Force One Aircraft Lands in Bridgewater for Restorations". WVIR. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2018. สืบค้นเมื่อ 24 March 2016.
  21. ↑ Villarreal, Phil. "1st Air Force One fades in Marana". Arizona Daily Star, 11 July 2013. Retrieved: 16 July 2013.
  22. ↑ Petersen, Ralph M. "N9463 c/n 2602". Lockheed Constellation Survivors, Retrieved: 16 July 2013.
  23. ↑ Petersen, Ralph M. "53-7885 c/n 4151". Lockheed Constellation Survivors. Retrieved: 16 July 2013.
  24. ↑ "First Air Force One plane decaying in Arizona field". NBC. AP. 2 October 2015. สืบค้นเมื่อ 5 October 2018.
  25. ↑ America's Lost Air Force One ที่ยูทูบ
  26. ↑ "Original Air Force One will depart Arizona for Virginia, undergo further restoration". Phoenix, Arizona: KTAR-FM. 26 March 2016. สืบค้นเมื่อ 26 June 2019.
  27. ↑ "firstairforceone.org/the-plane-new-layout/". First Air Force One. 11 November 2022. สืบค้นเมื่อ 7 June 2024.
  28. ↑ "First of 3 Jets for President and Top Aides Is Unveiled". The New York Times, 28 April 1959, p. 3.
  29. ↑ Stein, Alan. "Modified Boeing 747 becomes the new Air Force One on August 23, 1990". historylink.org. สืบค้นเมื่อ 29 June 2021.
  30. 1 2 "Boeing VC-137B "Air Force One". Seattle, Washington: The Museum of Flight. สืบค้นเมื่อ 26 June 2019.
  31. ↑ O'Halloran, Thomas. "U.S.S.R. Moscow, on plane, American B-707, at airport, American exhibit". Library of Congress.
  32. ↑ Dorr, Robert (10 November 2016). "Air Force One: A History of Presidential Air Travel". Defense Media Network.
  33. ↑ "Pima Air & Space Museum: USAF VC-137B". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 July 2010. สืบค้นเมื่อ 29 June 2021.
  34. 1 2 Walsh 2003, p. 63
  35. ↑ terHorst & Albertazzie 1979, pp. 200–202
  36. ↑ Beschloss, Michael (15 August 2021). "The Man Who Gave Air Force One Its Aura". The New York Times.
  37. ↑ "Livery design for Air Force One". moma.org. สืบค้นเมื่อ 28 June 2021.
  38. ↑ Naidu, Keshav. "Air Force One Color Scheme". schemecolor.com. สืบค้นเมื่อ 29 June 2021.
  39. ↑ Hardesty 2003, p. 70
  40. ↑ Willingham, AJ (3 December 2018). "George H.W. Bush will journey to his final resting place on a train whose engine is named for him". CNN. สืบค้นเมื่อ 3 December 2018.
  41. ↑ Walsh 2003, p. 60
  42. ↑ terHorst & Albertazzie 1979, pp. 198–200
  43. ↑ Johnson 1971, pp. 13–15
  44. 1 2 Thomma, Steve (20 May 1998). "Presidential Plane Heads for History; This Air Force One Served Every President Since Kennedy. A Museum is Next". The Philadelphia Inquirer. p. A14.
  45. ↑ Johnson, Haynes; Witcover, Jules (26 January 1973). "LBJ Buried in Beloved Texas Hills". The Washington Post. p. A01.
  46. ↑ "Boeing VC-137C SAM 26000". National Museum of the United States Air Force. 8 March 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 February 2007. สืบค้นเมื่อ 16 February 2012.
  47. ↑ Dorr 2002, p. 80
  48. ↑ "Washington Post Online conversation with Kenneth Walsh on his Air Force One: A History of the Presidents and Their Planes". The Washington Post, 22 May 2002. Retrieved: 18 October 2009.
  49. ↑ Hevesi, Dennis (16 August 2011). "Ralph Albertazzie, Nixon's Pilot, Dies at 88". The New York Times. p. B16. สืบค้นเมื่อ 17 August 2011.
  50. 1 2 Williams, Rudi. "Reagan Makes First, Last Flight in Jet He Ordered". United States Department of Defense, 10 June 2004. Retrieved: 23 June 2009.
  51. ↑ Jackson, David (20 January 2021). "Donald Trump spends final minutes in office at Mar-a-Lago, is first president to skip inauguration in more than 150 years". USA Today. สืบค้นเมื่อ 29 March 2021.
  52. ↑ Rao, Mythili; Henry, Ed (28 April 2009). "Furious' Obama orders review of NY plane flyover". CNN. สืบค้นเมื่อ 18 October 2009.
  53. ↑ Evan Vucci, John Leicester and Zeke Miller "How do you sneak a US president into a warzone without anyone noticing?" AP News, 21 February 2023
  54. 1 2 3 Hardesty 2003, pp. 156–157.
  55. ↑ Tyler, Rogoway (2 July 2020). "The Fascinating Anatomy of the Presidential Motorcade". The War Zone.
  56. ↑ Weisgerber, Marcus (17 January 2024). "The secret history of the Air Force One shadow fleet". Defense One.
  57. ↑ Graff, Garrett (2 May 2017). "The President's Secret Air Force". Politico.
  58. 1 2 "Pilot: Air Force One was 'a sitting duck' on tarmac during 9/11". The Courier-Mail. 7 September 2011. สืบค้นเมื่อ 15 July 2020.
  59. ↑ "Press Briefing by Ari Fleischer". White House News releases, September 2001. Retrieved: 18 October 2009.
  60. ↑ Allen, Mike (27 September 2001). "White House Drops Claim of Threat to Bush". The Washington Post. p. A08. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 February 2011. สืบค้นเมื่อ 28 February 2007.
  61. 1 2 3 4 อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ foxtrot
  62. ↑ "HMX-1 Executive Flight Detachment". United States Marine Corps. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 March 2010. สืบค้นเมื่อ 22 June 2010.
  63. ↑ "Bush's last day: Calls, candy and a flight to Midland". CNN. 2009-01-20. สืบค้นเมื่อ 2009-01-23.
  64. ↑ Dunham, Richard S. (2009-01-21). "Bush's final day uncharacteristically emotional". Houston Chronicle. Chron.com. สืบค้นเมื่อ 2009-01-25.
  65. ↑ Capehart, Jonathon (2009-01-20). "So Long..." Post Partisan. Washington Post. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-23. สืบค้นเมื่อ 2009-01-25.
  66. ↑ Baker, Anne (2009-01-22). "Bush leaves infamous term behind". The Appalachian. Appalachian State University. สืบค้นเมื่อ 2009-01-25.
  67. ↑ Miles, Donna (2009-01-20). "Troops bid former President Bush farewell at Andrews". American Forces Press Service. Air Force Link (Official Website of the Air Force). สืบค้นเมื่อ 2009-01-25.
  68. ↑ https://www.theguardian.com/us-news/2017/jan/20/barack-obama-departs-white-house
  69. ↑ Bumiller, Elisabeth (1999-12-03). "Airport Delay Creates a Campaign Dispute". New York Times. The New York Times Company. pp. B3. สืบค้นเมื่อ 2009-05-31.
  70. ↑ "Trump postpones Pelosi's overseas trip because of shutdown". www.cnbc.com. 17 January 2019. สืบค้นเมื่อ 18 January 2019.
  71. ↑ "Factsheets: C-32". Air Force Link. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 August 2008. สืบค้นเมื่อ 30 January 2009.
  72. ↑ "Order 7110.65R (Air Traffic Control) §2-4-20 ¶7". Federal Aviation Administration. 14 March 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 October 2009. สืบค้นเมื่อ 27 August 2007.
  73. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ VicePresidentCanUse
  74. ↑ Whitelaw, Kevin (11 March 2002). "Reporter's Notebook on Cheney's Mideast trip: Day 1: London". US News. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 January 2009. สืบค้นเมื่อ 30 January 2009.
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=แอร์ฟอร์ซวัน&oldid=12552289"