แอช (พืช)
| แอช | |
|---|---|
 | |
| Fraxinus ornus ภาพวาดปี ค.ศ. 1862[1] | |
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์  | |
| อาณาจักร: | พืช Plantae |
| เคลด: | พืชมีท่อลำเลียง Tracheophyta |
| เคลด: | พืชดอก Angiosperms |
| เคลด: | พืชใบเลี้ยงคู่แท้ Eudicots |
| เคลด: | แอสเทอริด Asterids |
| อันดับ: | กะเพรา Lamiales |
| วงศ์: | มะลิ Oleaceae |
| เผ่า: | Oleeae |
| เผ่าย่อย: | แอช Fraxininae |
| สกุล: | แอช Fraxinus L.[2] |
| ชื่อพ้อง[3] | |
Fraxinus (/ˈfræksɪnəs/ หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า แอช (ash)) เป็นสกุลของพืชในวงศ์มะลิ (Oleaceae)[4] ประกอบด้วยชนิดขนาดกลางถึงใหญ่ประมาณ 45–65 ชนิด ส่วนใหญ่เป็นไม้ผลัดใบ (ทิ้งใบในฤดูใบไม้ร่วง) แม้ว่าบางชนิดในเขตกึ่งเขตร้อนจะเป็นไม่ผลัดใบก็ตาม สกุลนี้กระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในทวีปยุโรป เอเชีย และอเมริกาเหนือ[3]
ใบมักเรียงตรงข้ามกันแบบใบประกอบแบบขนนก (แบ่งเป็นใบย่อยเรียงตัวคล้ายขนนก) เมล็ดซึ่งเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "ลูกกุญแจ" (keys) แท้จริงแล้วคือผลพืชชนิดที่เรียกว่าผลปีกเดียว (samara) บางชนิดเป็นพืชดอกแยกเพศอยู่ต่างต้น โดยมีดอกตัวผู้และดอกตัวผู้อยู่คนละต้นกัน
ไม้แอชมีความแข็งและยืดหยุ่น นิยมนำมาทำด้ามเครื่องมือช่าง ผู้สร้างเครื่องดนตรีใช้ทำกีตาร์ไฟฟ้าและตัวถังกลอง ส่วนบริษัทรถยนต์มอร์แกนใช้ไม้แอชทำโครงสร้างตัวถังรถสปอร์ต ในปรัมปราวิทยากรีก เมลีอีคือนิมฟ์แห่งต้นแอช
ศัพทมูลวิทยา
[แก้]ชื่อสามัญภาษาอังกฤษของต้นไม้คือ "ash" มาจากภาษาอังกฤษเก่าคำว่า æsc ซึ่งมาจากชื่อเรียกต้นไม้ในภาษากลุ่มอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม ขณะที่ชื่อสกุลในภาษาละตินคือ frāxinus ซึ่งมาจากคำดั้งเดิมที่หมายถึงต้นเบิร์ช คำทั้งสองคำยังเคยมีความหมายว่า "หอก" ด้วย เนื่องจากไม้แอชถูกนำมาใช้ทำด้ามหอก[5]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Franz Eugen Köhler, Köhler's Medizinal-Pflanzen
- ↑ "Fraxinus L." Germplasm Resources Information Network. United States Department of Agriculture. 3 เมษายน 2006. สืบค้นเมื่อ 21 สิงหาคม 2016.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - 1 2 "Fraxinus". World Checklist of Selected Plant Families. Royal Botanic Gardens, Kew. สืบค้นเมื่อ 3 ตุลาคม 2025.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ Western Garden Book (พิมพ์ครั้งที่ 6th). Sunset Books. 1995. น. 606–07. ISBN 978-0-376-03850-0.
- ↑ Mallory, J. P.; Adams, Douglas Q., บ.ก. (1997). Encyclopedia of Indo-European culture. Taylor & Francis. น. 32. ISBN 978-1-884964-98-5.
