แหล่งคริสเตียนลับในภูมิภาคนางาซากิ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
แหล่งคริสเตียนลับในภูมิภาคนางาซากิ *
Welterbe.svg  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
Oura Cathedral 20180623.jpg
ประเทศ ญี่ปุ่น
ประเภทมรดกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา(iii)
อ้างอิง1495
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน2561 (คณะกรรมการสมัยที่ 42)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก

แหล่งคริสเตียนลับในภูมิภาคนางาซากิ (ญี่ปุ่น: 長崎と天草地方の潜伏キリシタン関連遺産) เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยสถานที่ 12 แห่ง ที่ตั้งอยู่ในจังหวัดนางาซากิและคูมาโมโตะเกี่ยวกับ คากูเระคิริชิตัง และศาสนาคริสต์ในญี่ปุ่น มีอายุตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึง 19 ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงยุคของการห้ามศรัทธาของคริสเตียนตลอดจนการฟื้นฟูชุมชนคริสเตียนหลังจากการยกเลิกการห้ามอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1873

ศาสนาคริสต์เผยแพรสู่ญี่ปุ่นครั้งแรกใน ค.ศ. 1549 กับการมาของมิชชันนารีเยซูอิตฟรันซิสโก ฆาบิเอร์ ความเชื่อใหม่นี้ชนะใจผองชนเป็นจำนวนมากรวมไปถึงไดเมียวจำนวนหนึ่ง อย่างไรก็ตามผู้ปกครองประเทศกีดกันและปราบปรามผู้ที่นับถือศาสนาคริสต์โดยเฉพาะในช่วงสองศตวรรษของการประกาศปิดประเทศ กระทั่งญี่ปุ่นต้องเผชิญกับการมาถึงของมหาอำนาจตะวันตกและการเปิดประเทศ ตลอดจนการฟื้นฟูเมจิในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่กิจกรรมเผยแผ่ศาสนาและชาวคริสต์ที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกอย่างลับ ๆ กลับมาปรากฎตัวขึ้นอีกครั้ง

มรดกโลก[แก้]

แหล่งคริสเตียนลับในภูมิภาคนางาซากิ ของญี่ปุ่นได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 42 เมื่อ 2561 ที่เมืองมานามา ประเทศบาห์เรน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้

  • (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว

สถานที่ขึ้นทะเบียน[แก้]

ชื่อ ก่อตั้ง ที่ตั้ง วัสดุ หมายเหตุ ภาพ
อาสนวิหารโออูระ
(ญี่ปุ่น: 大浦天主堂)[1]
1864 นางาซากิ อิฐ สมบัติแห่งชาติ Oura Cathoilc Church.jpg
โบสถ์คูโรชิมะ
(ญี่ปุ่น: 黒島天主堂)[2]
1902 ซาเซโบะ (จังหวัดนางาซากิ) อิฐ ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ Kuroshima church.jpg
อดีตโบสถ์โงริง
(ญี่ปุ่น: 旧五輪教会堂)[3]
1881 โกโต (จังหวัดนางาซากิ) ไม้ ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ 旧五輪教会.JPG
โบสถ์คาชิรางาชิมะ
(ญี่ปุ่น: 頭ヶ島天主堂)[4]
1919 ชิงกามิโงโต (จังหวัดนางาซากิ) หิน ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ Kashiragashima Church.JPG
โบสถ์ทาบิระ
(ญี่ปุ่น: 田平天主堂)[5]
1917/8 ฮิราโดะ (จังหวัดนางาซากิ) อิฐ Tabira Cathoric Church.jpg
โบสถ์ชิตสึ
(ญี่ปุ่น: 出津教会)
1882 นางาซากิ อิฐ ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ Shitsu church 2009AP.jpg
โบสถ์โอโนะ
(ญี่ปุ่น: 大野教会堂)[6]
1893 นางาซากิ หิน ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ The outside wall of Ono church.JPG
อดีตโบสถ์โนคูบิ
(ญี่ปุ่น: 旧野首教会)
1908 โอจิกะ (จังหวัดนางาซากิ) อิฐ Nokubi Church2010.jpg
โบสถ์เองามิ
(ญี่ปุ่น: Egami Church โรมาจิ: 江上天主堂) [7]
1917/8 โกโต (จังหวัดนางาซากิ) ไม้ ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ 江上天主堂.JPG
ซากปราสาทฮาระ
(ญี่ปุ่น: 原城跡)[8]
มินามิชิมาบาระ (จังหวัดนางาซากิ) แหล่งประวัติศาสตร์ Remains of Hara castle.jpg
ซากปราสาทฮิโนเอะ
(ญี่ปุ่น: 日野江城跡)[9]
มินามิชิมาบาระ (จังหวัดนางาซากิ) 日野江城2.JPG
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์และชุมชนบนเกาะฮิราโดะ
(ญี่ปุ่น: 平戸島の聖地と集落)
ฮิราโดะ (จังหวัดนางาซากิ) ภูมิทัศน์วัฒนธรรมที่สำคัญ East meets west in hirado.jpg
ชุมชนซาคิตสึแห่งอามากูซะ
(ญี่ปุ่น: 天草の﨑津集落)
อามากูซะ (จังหวัดคูมาโมโตะ) ภูมิทัศน์วัฒนธรรมที่สำคัญ SakitsuCatholicChurch.jpg

อ้างอิง[แก้]

  1. "大浦天主堂 (Ōura Cathedral) ID 3522". Database of National Cultural Properties, Agency for Cultural Affairs. สืบค้นเมื่อ 21 Sep 2011.
  2. "黒島天主堂 (Kuroshima Church) ID 3541". Database of National Cultural Properties. สืบค้นเมื่อ 21 Sep 2011.
  3. "旧五輪教会堂 (Former Gorin Church) ID 3543". Database of National Cultural Properties. สืบค้นเมื่อ 21 Sep 2011.
  4. "頭ヶ島天主堂 (Kashiragashima Church) ID 3415". Database of National Cultural Properties. สืบค้นเมื่อ 21 Sep 2011.
  5. "田平天主堂 (Tabira Church) ID 3844". Database of National Cultural Properties. สืบค้นเมื่อ 21 Sep 2011.
  6. "大野教会堂 (Ōno Church) ID 4285". Database of National Cultural Properties. สืบค้นเมื่อ 21 Sep 2011.
  7. "江上天主堂 (Egami Church) ID 4286". Database of National Cultural Properties. สืบค้นเมื่อ 21 Sep 2011.
  8. "原城跡 (Site of Hara Castle) ID 2754". Database of National Cultural Properties. สืบค้นเมื่อ 21 Sep 2011.
  9. "日野江城跡 (Site of Hinoe Castle) ID 2783". Database of National Cultural Properties. สืบค้นเมื่อ 21 Sep 2011.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]