แบบลักษณ์ภาษา
แบบลักษณ์ภาษา (อังกฤษ: linguistic typology) เป็นสาขาหนึ่งของภาษาศาสตร์ที่มุ่งศึกษาและจัดประเภทภาษาต่าง ๆ ตามคุณลักษณะทางโครงสร้าง เพื่อให้สามารถนำมาเปรียบเทียบกันได้ วัตถุประสงค์หลักคือการบรรยายและอธิบายทั้งความหลากหลายทางโครงสร้างและคุณสมบัติร่วมของภาษาทั่วโลก[1] สาขาย่อยของแบบลักษณ์ภาษาประกอบด้วยหลายแขนง เช่น แบบลักษณ์เสียง (phonological typology) ซึ่งว่าด้วยคุณลักษณะของระบบเสียง แบบลักษณ์วากยสัมพันธ์ (syntactic typology) ที่ศึกษาลำดับคำและโครงสร้างประโยค แบบลักษณ์ศัพท์ (lexical typology) ที่มุ่งศึกษาลักษณะของคำศัพท์ และแบบลักษณ์เชิงทฤษฎี (theoretical typology) ซึ่งมีเป้าหมายในการอธิบายแนวโน้มสากลของภาษา[2]
แบบลักษณ์ภาษามีความแตกต่างจากภาษาศาสตร์เชิงตระกูล เนื่องจากแบบลักษณ์ภาษาจะจัดกลุ่มภาษาหรือคุณลักษณะทางไวยากรณ์โดยพิจารณาจากความคล้ายคลึงของโครงสร้าง มากกว่าการพิจารณาจากการสืบทอดทางประวัติศาสตร์[3] อย่างไรก็ตาม ประเด็นเรื่องความสัมพันธ์ทางเชื้อสายยังคงมีความสำคัญต่อการศึกษาแบบลักษณ์ภาษา โดยเฉพาะในการจัดทำชุดข้อมูลสมัยใหม่ ซึ่งมีเป้าหมายเพื่อให้ได้ข้อมูลที่เป็นตัวแทนของภาษาทั่วโลกอย่างรอบด้านและไม่มีความลำเอียง ดังนั้น การเก็บตัวอย่างข้อมูลจึงต้องกระจายภาษาให้ครอบคลุมตระกูลภาษาที่หลากหลาย และให้ความสำคัญกับภาษาที่เป็นที่รู้จักน้อย เพื่อส่งเสริมความเข้าใจที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับธรรมชาติของภาษามนุษย์[4]
ดูเพิ่ม
[แก้]อ้างอิง
[แก้]- ↑ Ferguson, Charles A. (1959). "Diglossia". WORD (Worcester) (ภาษาอังกฤษ). 15 (2): 325–340. doi:10.1080/00437956.1959.11659702. ISSN 0043-7956. S2CID 239352211.
- ↑ Plungyan, V. A. (2011). Modern linguistic typology. Herald of the Russian Academy of Sciences, 81(2), 101-113. doi:10.1134/S1019331611020158
- ↑ Graffi, Giorgio (2010). "The Pioneers of Linguistic Typology: From Gabelentz to Greenberg". ใน Song, Jae Jung (บ.ก.). The Oxford Handbook of Linguistic Typology. Oxford University Press. pp. 25–42. doi:10.1093/oxfordhb/9780199281251.013.0003.
- ↑ Rijkhoff, Jan (2007). "Linguistic Typology: a short history and some current issues". Tidsskrift for Sprogforskning. 5 (1): 1–18. doi:10.7146/tfs.v5i1.529. สืบค้นเมื่อ 2022-05-19.