ข้ามไปเนื้อหา

แบบบ่งชี้ลักษณะนิสัยไมเยอส์–บริกส์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ตารางนี้แสดงถึงคำอธิบายของประเภทบุคลิกภาพของไมเยอส์–บริกส์ ที่มีรากฐานมาจากทฤษฎีของคาร์ล ยุง

แบบบ่งชี้ลักษณะนิสัยไมเยอส์–บริกส์ (อังกฤษ: Myers–Briggs Type Indicator; ย่อว่า MBTI) เป็นแบบประเมินทางจิตวิทยาเป็นแบบสอบถามแบบรายงานด้วยตนเองที่ในปัจจุบันแบบบ่งชี้ลักษณะนิสัยนี้ถือว่าเป็นวิทยาศาสตร์เทียม[1][2][3] โดยมีการจำแนกคนออกเป็น 16 กลุ่ม เรียกว่า ประเภทบุคลิกภาพ โดยแบบทดสอบนี้จะกำหนดค่าตัวอักษรออกเป็นสองขั้ว ในแต่ละหมวดหมู่ที่เป็นปฏิปักษ์ต่อกัน ได้แก่ การแสดงตัวแบบเก็บตัวหรือการแสดงตัวแบบเปิดเผย, การรับรู้ด้วยสิ่งสัมผัสหรือการรับรู้ด้วยสัญชาตญาณ, การใช้ตรรกะหรือการใช้ความรู้สึก, และการตัดสินหรือการรับรู้ ชุดตัวอักษรเหล่านี้จะรวมกันเป็น 4 ตัวอักษร เช่น "INTJ" หรือ "ESFP" ซึ่งเป็นตัวแทนของประเภทบุคลิกภาพหนึ่งใน 16 ประเภท[4][5]

แบบทดสอบนี้ได้ออกแบบมาเพื่อวัดความพึงใจ (preference) ว่าบุคคลรับรู้ข้อมูลและตัดสินใจอย่างไร[5]: 1  ความพึงใจเหล่านี้ได้จากทฤษฎีรูปแบบบุคลิกภาพที่เสนอโดยคาร์ล กุสทัฟ ยุง และตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือ ประเภททางจิตวิทยา (Psychological Types) ของเขาใน ค.ศ. 1921 ยุงตั้งทฤษฎีว่า มีการทำหน้าที่ทางจิตวิทยาหลักสี่อย่างที่เราได้รับประสบการณ์จากโลก ได้แก่ การสัมผัส การรู้เอง การรู้สึกและการคิด[6] ซึ่งการทำหน้าที่หนึ่งในสี่อย่างนี้จะโดดเด่นเป็นส่วนใหญ่

ผู้พัฒนาการประเมินบุคลิกภาพดั้งเดิม คือ แคทเธอริน คุก บริกส์ และบุตรี อิซาเบล บริกส์ ไมเยอส์ ทั้งสองได้ศึกษางานของคาร์ล ยุงอย่างกว้างขวาง และอุทิศตนให้แก่การเปลี่ยนทฤษฎีประเภททางจิตวิทยามาใช้ในภาคปฏิบัติ[7] ทั้งสองเริ่มสร้างแบบบ่งชี้ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเชื่อว่าความรู้ความโน้มเอียงทางบุคลิกภาพจะช่วยสตรีที่เข้าสู่กำลังแรงงานอุตสาหกรรมเป็นครั้งแรกระบุประเภทอาชีพยามสงครามที่จะ "สบายและมีประสิทธิภาพที่สุด"[5]: xiii  แบบสอบถามเริ่มต้นได้เติบโตเป็นแบบบ่งชี้ลักษณะนิสัยไมเยอส์–บริกส์ ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1962 MBTI เน้นประชากรปกติและให้ความสำคัญต่อคุณค่าของความแตกต่างที่เกิดตามธรรมชาติ[8]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Schweiger, David M. (1985-08-01). "Measuring managerial cognitive styles: On the logical validity of the Myers-Briggs Type Indicator". Journal of Business Research. 13 (4): 315–328. doi:10.1016/0148-2963(85)90004-9. ISSN 0148-2963.
  2. ↑ Stein, Randy; Swan, Alexander B. (2019). "Evaluating the validity of Myers-Briggs Type Indicator theory: A teaching tool and window into intuitive psychology". Social and Personality Psychology Compass (ภาษาอังกฤษ). 13 (2): e12434. doi:10.1111/spc3.12434. ISSN 1751-9004.{{cite journal}}: CS1 maint: article number as page number (ลิงก์)
  3. ↑ Thyer, Bruce A. (2015). Science and pseudoscience in social work practice. Monica Pignotti. New York: Springer Publishing Company. ISBN 978-0-8261-7768-1. OCLC 898088320.
  4. ↑ "Myers-Briggs® Overview". www.myersbriggs.org (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2026-09-01.
  5. 1 2 3 Myers, Isabel Briggs with Peter B. Myers (1980). Gifts Differing: Understanding Personality Type. Mountain View, CA: Davies-Black Publishing. ISBN 0-89106-074-X.
  6. ↑ Kaplan, R.M., & Saccuzzo, D.P. (2009). Psychological testing: Principle, applications, and issues. Belmont, CA: Wadsworth
  7. ↑ Center for Applications of Psychological Type. (2012). The story of Isabel Briggs Myers. Retrieved from http://www.capt.org/mbti-assessment/isabel-myers.htm
  8. ↑ Pearman, Roger R.; Albritton, Sarah C. (1997). I'm Not Crazy, I'm Just Not You (พิมพ์ครั้งที่ First). Palo Alto, California: Davies-Black Publishing. xiii. ISBN 0-89106-096-0.