ข้ามไปเนื้อหา

แนวร่วมที่สอง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
แนวร่วมที่สอง
第二次國共合作
คณะผู้นำ เจียง ไคเชก
เหมา เจ๋อตง
ปีที่ปฏิบัติการ24 ธันวาคม ค.ศ. 1936 (1936-12-24) – 7 มีนาคม ค.ศ. 1947 (1947-03-07)[1]
ยุบเลิก7 มีนาคม ค.ศ. 1947
การรวมกันของ พรรคชาตินิยมจีน
พรรคคอมมิวนิสต์จีน
ประเทศ จีน
ภักดีต่อ จีน
เป้าหมายความรู้สึกต่อต้านญี่ปุ่น ("คั่งรื่อ")
กองบัญชาการฉงชิ่ง, เหยียนอาน
แนวคิดชาตินิยมจีน
ต่อต้านฟาสซิสต์[a]
ต่อต้านจักรวรรดินิยม
สเปกตรัมทางการเมืองเต็นท์ใหญ่
ส่วนหนึ่งของสหประชาชาติ
พันธมิตร สหภาพโซเวียต
 สหรัฐ
 จักรวรรดิบริติช
และฝ่ายสัมพันธมิตรอื่น ๆ
ฝ่ายตรงข้ามฝ่ายอักษะ
การต่อสู้และสงครามสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
ธง สาธารณรัฐจีน
ทหารคอมมิวนิสต์โบกธงชาตินิยมของสาธารณรัฐจีนหลังได้รับชัยชนะในการรบกับญี่ปุ่นในสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง

แนวร่วมที่สอง (จีนตัวเต็ม: 第二次國共合作; จีนตัวย่อ: 第二次国共合作; พินอิน: dì èr cì guógòng hézuò; แปลตรงตัว: "ความร่วมมือชาตินิยม-คอมมิวนิสต์ครั้งที่สอง") คือพันธมิตรระหว่างก๊กมินตั๋ง (KMT) ซึ่งเป็นพรรครัฐบาลและพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) เพื่อต่อต้านการรุกรานของจักรวรรดิญี่ปุ่นในประเทศจีนระหว่างสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ซึ่งระงับสงครามกลางเมืองจีนตั้งแต่ ค.ศ. 1937 ถึง ค.ศ. 1945

ภูมิหลัง

[แก้]

ในปลาย ค.ศ. 1935 เจียง ไคเชกเริ่มการเจรจาลับกับสหภาพโซเวียตด้วยความหวังจะได้รับการสนับสนุนด้านวัตถุหากเกิดสงครามระหว่างจีนกับญี่ปุ่น ในฐานะเงื่อนไขเบื้องต้นสำหรับข้อตกลง โซเวียตต้องการให้เจียงเจรจาหยุดยิงกับพรรคคอมมิวนิสต์จีน[7] แม้จะไม่เต็มใจมีส่วนร่วมกับกลุ่มที่เขามองว่าเป็นกบฏ แต่เจียงก็พยายามติดต่อกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนอย่างระมัดระวัง[8][9] คณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนแจ้งว่าพรรคคอมมิวนิสต์จีนสนใจจะจัดตั้งกองทัพต่อต้านญี่ปุ่นที่เป็นเอกภาพภายใต้รัฐบาลป้องกันชาติ[10] ด้วยช่องว่างที่กว้างระหว่างเงื่อนไขของพรรคคอมมิวนิสต์จีนและก๊กมินตั๋ง การเจรจาเพิ่มเติมจึงไม่ได้เกิดขึ้นในช่วงครึ่งแรกของ ค.ศ. 1936[8]

ขณะเดียวกัน พรรคคอมมิวนิสต์จีนเปิดการเจรจาแยกต่างหากกับกองกำลังชาตินิยมที่ปิดล้อมพวกเขาอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน พวกเขาสามารถลงนามในข้อตกลงหยุดยิงลับกับจาง เสฺวเหลียง ผู้นำกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือ และหยาง หู่เฉิง ผู้นำกองทัพตะวันตกเฉียงเหนือ[11] นายพลเหล่านี้รู้สึกไม่พอใจที่เจียงให้ความสำคัญกับสงครามกลางเมืองมากกว่าการต่อต้านญี่ปุ่น[12][13] เหยียน ซีชาน ขุนศึกอีกคนในพื้นที่ใกล้เคียง ก็ลงนามในข้อตกลงลับกับพรรคคอมมิวนิสต์ด้วยเช่นกัน แม้เขาจะไม่ได้ใกล้ชิดกับพรรคคอมมิวนิสต์เท่าจางและหยางก็ตาม[14] สมาชิกของพันธมิตรตะวันตกเฉียงเหนือนี้รวมกันด้วยความปรารถนาต่อต้านญี่ปุ่น แต่พวกเขามีความเห็นต่างกันในรายละเอียดว่าวิธีการที่ดีที่สุดในการดำเนินการนี้คืออะไร[11] คอมมิวนิสต์สนับสนุนแผนใช้การสนับสนุนจากสหภาพโซเวียตเพื่อยึดครองมณฑลฉ่านซี, มณฑลกานซู่, หนิงเซี่ย, ชิงไห่ และซินเจียง และเปลี่ยนภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีนให้เป็นฐานทัพภายใต้บัญชาการของจางเพื่อต่อต้านญี่ปุ่นและต่อต้านเจียง[15] จาง, หยาง และเหยียนยังคงมุ่งมั่นจะโน้มน้าวเจียงให้เป็นผู้นำการต่อต้านญี่ปุ่น[11] ในขณะที่พวกเขายังคงเจรจากันอยู่ พวกเขาเก็บพันธมิตรของตนเป็นความลับและแม้กระทั่งจัดฉากการรบปลอมเพื่อคลายข้อสงสัยของรัฐบาลนานกิง[16][11]

การเจรจาระหว่างเจียงและพรรคคอมมิวนิสต์จีนเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังในช่วงปลาย ค.ศ. 1936[17] เจียงยังคงพยายามยุติสงครามกลางเมืองด้วยวิธีทางทหาร โดยยังคงพิจารณาการเจรจาประนีประนอมกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนเป็นทางเลือกสุดท้าย[18] เขาได้รับกำลังใจจากผลลัพธ์ของการทัพหนิงเซี่ยในช่วงกลางถึงปลายเดือนตุลาคม ในการทัพครั้งนั้น กองทัพแดงที่สองและที่สี่เดินทัพขึ้นเหนือเพื่อรับเสบียงที่ถูกทิ้งลงในมองโกเลียโดยสหภาพโซเวียต แต่กลับพบว่าตนเองติดกับอยู่ผิดฝั่งของแม่น้ำเหลือง[19] พวกเขาถูกกองทหารม้าหุยที่เป็นพันธมิตรกับฝ่ายชาตินิยมตัดขาดเป็นชิ้น ๆ[20] เจียงเริ่มเตรียมการสำหรับการทัพโอบล้อมครั้งที่หก และสั่งให้จางกับหยางเข้าร่วม[21] ในช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน เฉิน ลี่ฟูเสนอเงื่อนไขรุนแรงอย่างยิ่งสำหรับการตกลงแก่ผาน ฮั่นเหนียน[b] ผานปฏิเสธ โดยเรียกเงื่อนไขเหล่านั้นว่า "เงื่อนไขสำหรับยอมจำนน" [24] ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน เจียงสั่งให้กองทัพตะวันออกเฉียงเหนือและกำลังจากกองทัพชาตินิยมส่วนกลาง ซึ่งก็คือกองทัพลู่ขวาของหู จงหนาน ให้โจมตีไปยังเมืองเป่าอานซึ่งเป็นเมืองหลวงของคอมมิวนิสต์ ในยุทธการซานเฉิงเป่าที่เกิดขึ้น กองทัพตะวันออกเฉียงเหนือได้ระงับกำลังส่วนใหญ่จากการโจมตี ทำให้กองทัพแดงสามารถซุ่มโจมตีและเกือบทำลายกรมทหารที่ 78 ของหูได้ทั้งหมด[25][26] เหตุการณ์นี้พลิกสถานการณ์ทางทูต: เฉิน ลี่ฟูปรับเงื่อนไขของเขาให้ผ่อนปรนลง แต่พรรคคอมมิวนิสต์จีนเรียกตัวผาน ฮั่นเหนียนกลับจากหนานจิงในวันที่ 10 ธันวาคม[27][28]

ในปลาย ค.ศ. 1936 จาง เสฺวเหลียงตัดสินใจว่าความพยายามหลายครั้งของเขาที่จะโน้มน้าวเจียงให้สร้างแนวร่วมกับคอมมิวนิสต์นั้นไม่เพียงพอสำหรับเจียง ดูเหมือนว่าเขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะทำสงครามกลางเมืองต่อไปแม้ภัยคุกคามจากการรุกรานของญี่ปุ่นจะคุกคามมากขึ้นเรื่อย ๆ ภายหลังคำแนะนำของหยาง หู่เฉิง เขาจึงตัดสินใจใช้มาตรการรุนแรง[29][30] วันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1936 จางและหยางซึ่งไม่พอใจสมคบคิดกันลักพาตัวเจียงและบังคับให้เขาสงบศึกกับพรรคคอมมิวนิสต์จีน เหตุการณ์นี้เป็นที่รู้จักในชื่ออุบัติการณ์ซีอาน[31] ทั้งสองฝ่ายระงับการต่อสู้เพื่อจัดตั้งแนวร่วมที่สองเพื่อรวมพลังและต่อสู้กับญี่ปุ่น[31]

ความร่วมมือในช่วงสงครามต่อต้าน

[แก้]
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1937 คณะผู้บริหารสูงสุดคณะกรรมการการทหารส่วนกลางออกคำสั่งให้กองทัพแดงปรับโครงสร้างใหม่เป็นกองทัพปฏิวัติแห่งชาติและเตรียมพร้อมสำหรับแนวรบต่อต้านญี่ปุ่น

ตามที่ได้ตกลงพักรบกัน กองทัพแดงจึงได้รับการจัดตั้งใหม่เป็นกองทัพใหม่ที่สี่และกองทัพลู่ที่แปด ซึ่งอยู่ภายใต้บัญชาการของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ พรรคคอมมิวนิสต์จีนตกลงยอมรับการนำของเจียง ไคเชก และเริ่มได้รับการสนับสนุนทางการเงินบางส่วนจากรัฐบาลกลางที่บริหารโดยก๊กมินตั๋ง และตามข้อตกลงกับก๊กมินตั๋ง มีการตั้งภูมิภาคชายแดนฉ่าน-กาน-หนิงและภูมิภาคชายแดนจิ้นฉาจี้ขึ้นมา ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของพรรคคอมมิวนิสต์จีน

ท่ามกลางประเด็นการเจรจาในแนวร่วมที่สอง คือความสามารถของพรรคคอมมิวนิสต์ในการตีพิมพ์หนังสือพิมพ์และวารสารในพื้นที่ของก๊กมินตั๋งได้อย่างเปิดเผย[32]: 49  ในปลายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1937 โจว เอินไหล และเช่า ลี่จื่อ หัวหน้ากรมประชาสัมพันธ์ส่วนกลางของก๊กมินตั๋ง ตกลงร่วมกันว่าหนังสือพิมพ์ Xinhua Daily และ Chuin Chung Weekly จะถูกตีพิมพ์ในพื้นที่เหล่านี้[32]: 49 

หลังจากการปะทุของสงครามเต็มรูปแบบระหว่างจีนและญี่ปุ่น กองกำลังพรรคคอมมิวนิสต์จีนร่วมรบกับกองกำลังพรรคก๊กมินตั๋งในระหว่างยุทธการที่ไท่หยวน และจุดสูงสุดของความร่วมมือของทั้งสองพรรคเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1938 ระหว่างยุทธการที่อู่ฮั่น

อย่างไรก็ตาม การยอมอยู่ภายใต้สายบังคับบัญชาของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติของพรรคคอมมิวนิสต์จีนนั้นเป็นเพียงในนาม พรรคคอมมิวนิสต์จีนดำเนินการอย่างอิสระ ระดับของการประสานงานที่แท้จริงระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์จีนและก๊กมินตั๋งในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สองนั้นมีน้อยมาก[33]

การล่มสลายและผลพวง

[แก้]

ในท่ามกลางแนวร่วมที่สอง พรรคคอมมิวนิสต์จีนและก๊กมินตั๋งยังคงแข่งขันกันเพื่อช่วงชิงความได้เปรียบทางดินแดนใน "เสรีจีน" (เช่น พื้นที่ที่ไม่ได้ถูกญี่ปุ่นยึดครองหรือไม่ถูกปกครองโดยรัฐบาลหุ่นเชิด) พันธมิตรที่ไม่มั่นคงนี้เริ่มแตกหักลงในช่วงปลาย ค.ศ. 1938 อันเป็นผลมาจากความพยายามของพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่จะขยายกำลังทหารของตนโดยการรวมกองกำลังกองโจรจีนที่อยู่หลังแนวข้าศึก สำหรับกองกำลังติดอาวุธจีนที่ปฏิเสธจะเปลี่ยนความจงรักภักดี พรรคคอมมิวนิสต์จีนจะเรียกพวกเขาว่า "ผู้สมรู้ร่วมคิด" และจากนั้นก็จะเข้าโจมตีเพื่อกำจัดกำลังของพวกเขา ตัวอย่างเช่น กองทัพแดงที่นำโดยเฮ่อ หลงโจมตีและกวาดล้างกองพลของกองกำลังติดอาวุธจีนที่นำโดยจาง อิ้นอู๋ในเหอเป่ย์เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1939[34]

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1940 เจียง ไคเชกเรียกร้องให้กองทัพใหม่ที่สี่ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนอพยพออกจากมณฑลอานฮุยและเจียงซู แม้จะมีความกดดันอย่างหนัก แต่ผู้บัญชาการกองทัพใหม่ที่สี่ก็ขัดคำสั่งโดยการเดินทัพไปในทิศทางที่ไม่ได้รับอนุญาตและยังพลาดกำหนดเส้นตายอพยพด้วย นอกจากนี้ยังมีการโจมตีของพรรคคอมมิวนิสต์จีนต่อกองกำลังก๊กมินตั๋งในเหอเป่ย์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1939 และในเจียงซูในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1940 ดังนั้นพวกเขาจึงถูกซุ่มโจมตีและพ่ายแพ้โดยทหารชาตินิยมในเดือนมกราคม ค.ศ. 1941[35][36] การปะทะกันครั้งนี้ ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่ออุบัติการณ์กองทัพใหม่ที่สี่ ทำให้จุดยืนของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในจีนตอนกลางอ่อนแอลงแต่ไม่ได้ยุติลงและยุติความร่วมมือที่สำคัญระหว่างพรรคชาตินิยมและพรรคคอมมิวนิสต์จีนอย่างมีประสิทธิภาพและทั้งสองฝ่ายต่างมุ่งเน้นไปที่การช่วงชิงตำแหน่งในสงครามกลางเมืองที่หลีกเลี่ยงไม่ได้[37] นี่ยังเป็นการสิ้นสุดของแนวร่วมที่สองที่ก่อตั้งขึ้นก่อนหน้านี้เพื่อต่อสู้กับญี่ปุ่น[38]

หลังจากนั้น ภายในมณฑลที่ญี่ปุ่นยึดครองและหลังแนวข้าศึก กองกำลังก๊กมินตั๋งและพรรคคอมมิวนิสต์จีนยังคงทำสงครามกันเอง โดยในที่สุดพรรคคอมมิวนิสต์จีนก็ทำลายหรือดูดกลืนกองกำลังพลพรรคของก๊กมินตั๋งหรือขับไล่พวกเขาให้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังหุ่นเชิดของญี่ปุ่น พรรคคอมมิวนิสต์จีนภายใต้การนำของเหมา เจ๋อตงยังเริ่มให้ความสำคัญกับการสร้างอิทธิพลของตนเองเป็นส่วนใหญ่ในทุกที่ที่มีโอกาส ส่วนใหญ่ผ่านองค์การมวลชนในชนบท การปฏิรูปการปกครอง ที่ดิน และมาตรการปฏิรูปภาษีที่เป็นประโยชน์ต่อชาวนาผู้ยากไร้ ขณะที่ก๊กมินตั๋งจัดสรรกองกำลังหลายหน่วยของกองทัพประจำการเพื่อทำการปิดล้อมทางทหารในพื้นที่ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนเพื่อพยายามยับยั้งการแพร่ขยายอิทธิพลของพวกเขาจนกระทั่งสิ้นสุดสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง[39]

หลัง ค.ศ. 1945

[แก้]

หลังสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เจียง ไคเชกและเหมา เจ๋อตงพยายามเจรจาสันติภาพ ความพยายามนี้ล้มเหลว และเมื่อถึง ค.ศ. 1946 ก๊กมินตั๋งและพรรคคอมมิวนิสต์จีนก็เข้าสู่สงครามกลางเมืองเต็มรูปแบบ พรรคคอมมิวนิสต์จีนสามารถยึดอาวุธของกองทัพญี่ปุ่นที่ถูกยึดได้ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือโดยได้รับความยินยอมจากโซเวียต และฉวยโอกาสนี้เข้าโจมตีกองทัพก๊กมินตั๋งที่อ่อนแอลงอยู่แล้ว ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1949 เหมาสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน ขณะที่เจียง ไคเชกถอยร่นไปเกาะไต้หวัน[40]

ดูเพิ่ม

[แก้]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ เจียง ไคเชก ผู้นำก๊กมินตั๋ง ถูกนักวิจารณ์บางคนชี้ว่ามีองค์ประกอบฟาสซิสต์ เจย์ เทย์เลอร์ โต้แย้งว่าอุดมการณ์ของเจียงไม่ได้สนับสนุนอุดมการณ์ทั่วไปของลัทธิฟาสซิสต์ แม้เขาจะมีความเห็นอกเห็นใจต่อแนวคิดฟาสซิสต์มากขึ้นในช่วงทศวรรษ 1930 ก็ตาม[2] เจียงโจมตีศัตรูของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เช่น จักรวรรดิญี่ปุ่นว่าเป็นพวกฟาสซิสต์และแสนยนิยมสุดโต่ง เขายังประกาศต่อต้านอุดมการณ์ฟาสซิสต์ในช่วงทศวรรษ 1940[3][4] ความสัมพันธ์จีน–เยอรมนีเสื่อมถอยลงอย่างรวดเร็วเนื่องจากเยอรมนีล้มเหลวในการแสวงหาการผ่อนคลายความตึงเครียดระหว่างจีนและญี่ปุ่น ซึ่งนำไปสู่การปะทุของสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง จีนประกาศสงครามกับประเทศฟาสซิสต์ในภายหลัง รวมถึงเยอรมนี อิตาลี และญี่ปุ่น โดยเป็นส่วนหนึ่งของการประกาศสงครามในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและเจียงกลายเป็นผู้นำการ "ต่อต้านฟาสซิสต์" ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเอเชีย[5][6]
  2. ↑ ข้อกำหนดที่เรียกร้อง รวมถึงการลดขนาดกองทัพแดงเหลือ 3,000 นายและการเนรเทศนายทหารระดับสูงทั้งหมด[22][23]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "1947年3月7日 第二次国共合作破裂".
  2. ↑ Taylor, Jay (2009). The Generalissimo. Harvard University Press. pp. 102–103. ISBN 9780674054714.
  3. ↑ "Archived copy". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 April 2021. สืบค้นเมื่อ 19 July 2022.{{cite web}}: CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)
  4. ↑ "Chiang Kai-shek's victory speech in 1945 – YouTube". 2013-06-09. สืบค้นเมื่อ 2022-07-19 – โดยทาง YouTube.
  5. ↑ Guido Samarani, บ.ก. (2005). Shaping the Future of Asia: Chiang Kai-shek, Nehru and China-India Relations During the Second World War Period. Centre for East and South-East Asian Studies, Lund University.
  6. ↑ Xunhou Peng, บ.ก. (2005). China in the World Anti-fascist War. China Intercontiental Press. p. 157. เจียง ไคเชก ในฐานะผู้บัญชาการแนวรบจีนและผู้นำการต่อสู้ต่อต้านฟาสซิสต์ในภาคตะวันออก รู้สึกซาบซึ้งถึงความเร่งด่วนในการดึงอินเดียเข้าสู่ค่ายต่อต้านญี่ปุ่นและต่อต้านฟาสซิสต์ของโลก
  7. ↑ Yang 2020, p. 62.
  8. 1 2 Yang 2020, p. 63.
  9. ↑ Itoh 2016, pp. 124–125.
  10. ↑ Pantsov 2023, pp. 230–231.
  11. 1 2 3 4 van de Ven 2003, p. 179.
  12. ↑ Coble 1991, pp. 224–225.
  13. ↑ Itoh 2016, p. 108.
  14. ↑ Gillin 1967, p. 232.
  15. ↑ Yang 2020, p. 64.
  16. ↑ Barnouin & Yu 2006, p. 65.
  17. ↑ Sheng 1992, p. 158.
  18. ↑ Chen 2024, pp. 161–162.
  19. ↑ Yang 2020, p. 65.
  20. ↑ Watt 2014, pp. 111–112.
  21. ↑ Itoh 2016, pp. 129–130.
  22. ↑ Peng 2023, p. 476.
  23. ↑ Sheng 1992, p. 163.
  24. ↑ Chen 2024, p. 161.
  25. ↑ Dillon 2020, p. 102.
  26. ↑ Yang 1990, p. 223.
  27. ↑ Dillon 2020, pp. 101–102.
  28. ↑ Peng 2023, pp. 476–477.
  29. ↑ Pantsov 2023, pp. 241–242.
  30. ↑ Pantsov 2012, p. 302.
  31. 1 2 Ye, Zhaoyan Ye, Berry, Michael. (2003). Nanjing 1937: A Love Story. Columbia University Press. ISBN 0-231-12754-5.
  32. 1 2 Li, Ying (2024). Red Ink: A History of Printing and Politics in China. Royal Collins Press. ISBN 9781487812737.
  33. ↑ Buss, Claude Albert. (1972). Stanford Alumni Association. The People's Republic of China and Richard Nixon. United States.
  34. ↑ Ray Huang, 從大歷史的角度讀蔣介石日記 (Reading Chiang Kai-shek's Diary from a Macro History Perspective) China Times Publishing Company, 1994-1-31 ISBN 957-13-0962-1, p.259
  35. ↑ Benton, Gregor (1986). "The South Anhui Incident". The Journal of Asian Studies. 45 (4): 681–720. doi:10.2307/2056083. ISSN 0021-9118. JSTOR 2056083. S2CID 163141212.
  36. ↑ "政治垃圾張蔭梧曾欲為國民黨奪回北平_历史-多維新聞網". culture.dwnews.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-10-30. สืบค้นเมื่อ 2019-10-30.
  37. ↑ Schoppa, R. Keith. (2000). The Columbia Guide to Modern Chinese History. Columbia University Press. ISBN 0-231-11276-9.
  38. ↑ Schoppa, R. Keith. (2000). The Columbia Guide to Modern Chinese History. Columbia University Press. ISBN 0-231-11276-9. p. 160
  39. ↑ "Crisis". Time. 13 November 1944. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 20, 2007.
  40. ↑ "The Chinese Revolution of 1949". 2007-07-13.

แหล่งที่มา

[แก้]
  • Resistance and Revolution in China
  • Barnouin, Barbara; Yu, Changgen (2006). Zhou Enlai: A Political Life. Hong Kong: The Chinese University Press. สืบค้นเมื่อ 28 January 2023.
  • Chen, Jian (2024). Zhou Enlai: A Life. Cambridge, Massachusetts: Belknap Press.
  • Coble, Parks M. (1991). Facing Japan: Chinese politics and Japanese imperialism; 1931 - 1937. Cambridge, Mass.: Council on East Asian Studies, Harvard Univ. ISBN 9780674290112.
  • Dillon, Michael (2020). Zhou Enlai: The Enigma Behind Chairman Mao. New York: I.B. Tauris.
  • Gillin, Donald (1967). Warlord: Yen Hsi-shan in Shansi Province, 1911-1949. Princeton: Princeton University Press.
  • Itoh, Mayumi (3 October 2016). The Making of China's War with Japan: Zhou Enlai and Zhang Xueliang. Springer. ISBN 978-981-10-0494-0.
  • Pantsov, Alexander V (2012). Mao: The Real Story. แปลโดย Levine, Stephen I. New York: Simon and Schuster.
  • Pantsov, Alexander V (2023). Victorious in Defeat: The Life and Times of Chiang Kai-shek, 1887–1975. แปลโดย Levine, Stephen I. New Haven: Yale University Press.
  • Peng, Lü (2023). A History of China in the 20th Century. แปลโดย Doar, Bruce (1st ed.). Singapore: Palgrave Macmillan. ISBN 978-981-99-0733-5.
  • Sheng, Michael (1992). "Mao, Stalin, and the Formation of the Anti-Japanese United Front: 1935-1937". The China Quarterly. 129 (129): 149–170. doi:10.1017/S0305741000041266.
  • van de Ven, Hans (2003). War and Nationalism. New York: Routledge.
  • Yang, Benjamin (1990). From Revolution to Politics: Chinese Communists on the Long March. Boulder, Colorado: Westview Press.
  • Yang, Kuisong (2020). "Sino-Soviet Diplomacy Under the Threat of War". ใน Shen, Zhihua (บ.ก.). A Short History of Sino-Soviet Relations, 1917–1991. แปลโดย Xia, Yafeng. Singapore: Palmgrave Macmillan and Social Sciences Academic Press.
  • Watt, John R. (2014). Dudbridge, Glen; Pieke, Frank (บ.ก.). Saving Lives in Wartime China. Leiden: Brill.

แม่แบบ:สงครามกลางเมืองจีน

เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=แนวร่วมที่สอง&oldid=12593314"