แซนฟอร์ด บี. โดล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
แซนฟอร์ด บี. โดล
ผู้ว่าการดินแดนฮาวาย คนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง
14 มิถุนายน พ.ศ. 2443 – 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2446
ก่อนหน้า สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป จอร์จ อาร์. คาร์เตอร์
ประธานาธิบดีฮาวาย
ดำรงตำแหน่ง
4 กรกฎาคม พ.ศ. 2437 – 14 มิถุนายน พ.ศ. 2443
ก่อนหน้า สถาปนาตำแหน่ง
ถัดไป ยกเลิกตำแหน่ง
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 23 เมษายน พ.ศ. 2387
โฮโนลูลู ราชอาณาจักรฮาวาย
เสียชีวิต 9 มิถุนายน พ.ศ. 2469 (อายุ 82 ปี)
โฮโนลูลู ดินแดนฮาวาย
พรรคการเมือง พรรคสาธารณรัฐ
คู่สมรส แอนนา เพรนทิซ เคต โดล

แซนฟอร์ด แบลลาร์ด โดล (23 เมษายน พ.ศ. 2387 - 9 มิถุนายน พ.ศ. 2469) เป็นทนายความและนักกฎหมายในหมู่เกาะฮาวายในตอนที่เป็นราชอาณาจักร รัฐในอารักขา สาธารณรัฐ และดินแดน[1] ศัตรูของพระบรมวงศานุวงศ์ฮาวายและเพื่อนของชนชั้นชุมชนผู้อพยพ โดลสนับสนุนความเป็นตะวันตกของรัฐบาลฮาวายและวัฒนธรรม[2] หลังจากการล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์ เขาทำหน้าที่เป็นประธานาธิบดีฮาวายจนกระทั่งรัฐบาลของเขาประสบความสำเร็จในการผนวกฮาวายเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐอเมริกา[3]

ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ[แก้]

ประธานาธิบดีแซนฟอร์ด บี. โดล และคณะรัฐมนตรีของสาธารณรัฐ

ลอร์ริน เอ. เทิร์สตัน สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของสาธารณรัฐ แต่โดลได้รับเลือกให้เป็นผู้นำรัฐบาลแทน โดลได้ทำหน้าที่เป็นประธานาธิบดีคนแรกและคนเดียว[4]จากพ.ศ. 2437 ถึงพ.ศ. 2443 โดลได้แต่งตั้งเทอร์สตันเพื่อไปพยายามวิ่งเต้นในกรุงวอชิงตันดีซีและผนวกฮาวาย โดลประสบความสำเร็จในฐานะนักการทูต ประเทศที่ได้ให้การยอมรับราชอาณาจักรฮาวายยังได้ให้การยอมรับสาธารณรัฐทุกประเทศ[1]

รัฐบาลของโดลต้องประสบกับปัญหา หลายคนพยายามที่จะฟื้นคืนสถาบันพระมหากษัตริย์รวมถึงการกบฏติดอาวุธเมื่อวันที่ที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2438 คณะปฏิวัติ นำโดยรอเบิร์ต วิลเลียม วิลคอกซ์ และผู้สมรู้ร่วมคิดอื่น ๆ ถูกจับและถูกตัดสินประหารชีวิต[5] ต่อมาสมเด็จพระราชินีนาถทรงสละราชสมบัติและสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อสาธารณรัฐฮาวายในเดือนกุมภาพันธ์[1] ในขณะที่ภายใต้การจับกุมพระองค์เขียนว่า "ข้าพเจ้าขอทำอย่างเต็มที่และยอมรับอย่างแจ่มแจ้งและประกาศว่ารัฐบาลของสาธารณรัฐฮาวายเป็นเพียงรัฐบาลเดียวที่ถูกต้องตามกฎหมายของหมู่เกาะฮาวาย และช่วงปลายสถาบันพระมหากษัตริย์มาถึงในที่สุดและสิ้นสุดลงตลอดไป และไม่ขอให้ความถูกต้องตามกฎหมายหรือที่เกิดขึ้นจริงใด ๆ ที่มีผลบังคับใช้หรือผลใด ๆ"[6]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 Liliʻuokalani (Queen of Hawaii) (1898). Hawaii's story by Hawaii's queen, Liliuokalani. Lee and Shepard, reprinted by Kessinger Publishing, LLC (July 25, 2007). ISBN 978-0-548-22265-2.
  2. Nehemiah Cleaveland; Alpheus Spring Packard (1882). History of Bowdoin college: With biographical sketches of its graduates, from 1806 to 1879, inclusive. J. R. Osgood & Company. p. 487.
  3. Hawaiian Mission Children's Society (1901). Portraits of American Protestant missionaries to Hawaii. Honolulu: Hawaiian gazette company. p. 73.
  4. "Minister of finance office record" (PDF). state archives digital collections. state of Hawaii. สืบค้นเมื่อ September 10, 2010.
  5. "Attorney General office record" (PDF). state archives digital collections. state of Hawaii. สืบค้นเมื่อ September 10, 2010.
  6. William Adam Russ (1992). The Hawaiian Republic (1894-98) And Its Struggle to Win Annexation. Associated University Presses. pp. 71–72. ISBN 0-945636-52-0.