เอพิเนฟรีน

เอพิเนฟรีน
ข้อมูลทางคลินิก
ระดับความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์	US: C (ยังไม่ชี้ขาด) ;
ช่องทางการรับยา	IV, IM, คาท่อลม, IC, จมูก ตา
รหัส ATC	A01AD01 (WHO) B02BC09 C01CA24 R01AA14 R03AA01 S01EA01;
กฏหมาย
สถานะตามกฏหมาย	AU: S4 (ต้องใช้ใบสั่งยา) ; UK: POM (Prescription only) ; US: OTC ;
ข้อมูลเภสัชจลนศาสตร์
การเปลี่ยนแปลงยา	adrenergic synapse (MAO และ COMT)
ครึ่งชีวิตทางชีวภาพ	2 นาที
การขับออก	ปัสสาวะ
ตัวบ่งชี้
	ชื่อตามระบบ IUPAC (R)-4-(1-Hydroxy-2-(methylamino)ethyl)benzene-1,2-diol;
เลขทะเบียน CAS	51-43-4 ;
PubChem CID	5816;
IUPHAR/BPS	479;
DrugBank	DB00668 ;
ChemSpider	5611 ;
UNII	YKH834O4BH;
KEGG	D00095 ;
ChEBI	CHEBI:28918 ;
ChEMBL	CHEMBL679 ;
PDB ligand	ALE (PDBe, RCSB PDB);
ECHA InfoCard	100.000.090
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตร	C9H13NO3
มวลต่อโมล	183.204 g/mol g·mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol)	Interactive image;
	SMILES Oc1ccc(cc1O)[C@@H](O)CNC;
	InChI InChI=1S/C9H13NO3/c1-10-5-9(13)6-2-3-7(11)8(12)4-6/h2-4,9-13H,5H2,1H3/t9-/m0/s1 ; Key:UCTWMZQNUQWSLP-VIFPVBQESA-N ;
(verify)
สารานุกรมเภสัชกรรม

เอพิเนฟรีน (Epinephrine) หรือ อะดรีนาลีน (Adrenaline) หรือศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสภาว่า ฮอร์โมนเนื้อในต่อมหมวกไต เป็นฮอร์โมนและสารสื่อประสาทชนิดหนึ่ง^[1] เอพิเนฟรีนและนอร์เอพิเนฟรีนเป็นฮอร์โมนต่างชนิดแต่คล้ายกัน ซึ่งทั้งคู่หลั่งออกมาจากส่วนในของต่อมหมวกไต นอกจากนี้ ทั้งสองยังผลิตที่ปลายเส้นใยประสาทซิมพาเทติก โดยทำหน้าที่เป็นตัวกลางเคมีสำหรับถ่ายทอดพลักผลักดันประสาทไปยังอวัยวะปฏิบัติงาน (effector organ) การสืบค้นทางเภสัชวิทยาของเอพิเนฟรีนมีส่วนสำคัญทำให้เกิดความเข้าใจระบบประสาทอิสระและหน้าที่ของระบบซิมพาเทติก เอพิเนฟรีนยังเป็นยาที่มีประโยชน์สำหรับข้อบ่งใช้ฉุกเฉินหลายประการ แม้มีฤทธิ์ไม่จำเพาะต่อตัวรับอะดรีเนอจิก (adrenergic receptor) และมีการพัฒนายาจำเพาะหลายชนิดซึ่งออกฤทธิ์ต่อแบบชนิดย่อยของตัวรับอะดรีเนอจิกในเวลาต่อมา ในสำนวนพูดทั่วไป คำว่า "อะดรีนาลีน" ใช้หมายความถึง การปลุกฤทธิ์ระบบซิมพาเทติกซึ่งสัมพันธ์กับพลังงานและการเร้าการสนองสู้หรือหนี^[2]^[3] อิทธิพลของอะดรีนาลีนจำกัดอยู่ในผลทางเมแทบอลิซึมและการขยายหลอดลมต่ออวัยวะซึ่งไม่มีประสาทซิมพาเทติกไปเลี้ยงโดยตรง^[4]^[5]

ในทางเคมี เอพิเนฟรีนเป็นโมโนเอมีนกลุ่มหนึ่ง เรียก แคทีโคลามีน (catecholamine) ผลิตในบางเซลล์ประสาทของระบบประสาทส่วนกลาง และในเซลล์โครมัฟฟิน (chromaffin cell) ของต่อมหมวกไตส่วนในจากกรดอะมิโน ฟีนิลอะลานีนและไทโรซีน^[6]

อ้างอิง

↑ Berecek KH, Brody MJ (April 1982). "Evidence for a neurotransmitter role for epinephrine derived from the adrenal medulla". The American Journal of Physiology. 242 (4): 593–601. doi:10.1152/ajpheart.1982.242.4.H593. PMID 6278965.
↑ Editorial (1982). "Stress, hypertension, and the heart: the adrenaline trilogy". Lancet. 2: 1440–1441.
↑ Pearce., JMS (2009). "Links between nerves and glands: the story of adrenaline". Advances in Clinical Neuroscience & Rehabilitation. 9: 22–28.
↑ Celander, O (1954). "Celander O. The range of control exercised by the "sympathico-adrenal system"". Acta Physiol Scand. 32: uppl 16.
↑ Warren J (January 1986). "The adrenal medulla and the airway". British Journal of Diseases of the Chest. 80 (1): 1–6. doi:10.1016/0007-0971(86)90002-1. PMID 3004549.
↑ von Bohlen und Haibach O, Dermietzel R (2006). Neurotransmitters and Neuromodulators: Handbook of Receptors and Biological Effects. Wiley-VCH. p. 125. ISBN 978-3-527-31307-5.

บทความชีววิทยานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล

[1] Berecek KH, Brody MJ (April 1982). "Evidence for a neurotransmitter role for epinephrine derived from the adrenal medulla". The American Journal of Physiology. 242 (4): 593–601. doi:10.1152/ajpheart.1982.242.4.H593. PMID 6278965.

[2] Editorial (1982). "Stress, hypertension, and the heart: the adrenaline trilogy". Lancet. 2: 1440–1441.

[3] Pearce., JMS (2009). "Links between nerves and glands: the story of adrenaline". Advances in Clinical Neuroscience & Rehabilitation. 9: 22–28.

[4] Celander, O (1954). "Celander O. The range of control exercised by the "sympathico-adrenal system"". Acta Physiol Scand. 32: uppl 16.

[5] Warren J (January 1986). "The adrenal medulla and the airway". British Journal of Diseases of the Chest. 80 (1): 1–6. doi:10.1016/0007-0971(86)90002-1. PMID 3004549.

[HalbachDermietzel2006-6] von Bohlen und Haibach O, Dermietzel R (2006). Neurotransmitters and Neuromodulators: Handbook of Receptors and Biological Effects. Wiley-VCH. p. 125. ISBN 978-3-527-31307-5.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]