เอกนาถ

เอกนาถ
เอกนาถ
	ภาพจำลองของเอกนาถในแสตมป์ ค.ศ. 2003
ส่วนบุคคล
เกิด	ป. 1533; ไปฐัณ, รัฐสุลต่านอะห์มัดนคร
มรณภาพ	25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1600 (66–67 ปี)
ศาสนา	ศาสนาฮินดู
บุพการี	สูรยนารายัณ (บิดา); รุกมิณีบายี (มารดา);
ปรัชญา	อัทไวตเวทานตะ, ไวษณพนิกาย
เกียรติยศ	สันต์ (นักบุญฮินดู)

เอกนาถ (มราฐี: एकनाथ; อักษรโรมัน: Eknath; ประมาณ ค.ศ. 1533 – 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1600^[1])^[2] เป็นนักบุญ นักปรัชญา และกวีชาวอินเดียในไวษณพนิกาย ท่านเป็นผู้ศรัทธาในพระวิฐฐัล เทพเจ้าฮินดูองค์หนึ่ง ท่านเป็นบุคคลสำคัญในสายวารกรี และมักถูกมองว่าเป็นผู้สืบทอดทางจิตวิญญาณของนักบุญฮินดูชาวมราฐีผู้มีชื่อเสียงอย่างชญาเนศวรและนามเทพ

ชีวประวัติ

ข้อมูลทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับชีวิตของท่านนั้นคลุมเครือ เชื่อกันว่าท่านอาศัยอยู่ในช่วงสามในสี่ส่วนหลังของศตวรรษที่ 16 ท่านเกิดในครอบครัวพราหมณ์เทศสถะฤคเวทแห่งวิศวามิตรโคตรที่เมืองไปฐัณ ซึ่งปัจจุบันอยู่ในรัฐมหาราษฏระ บิดาชื่อสูรยนารายัณ และมารดาชื่อรุกมิณีบายี ท่านเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ยึดมั่นในอัศวาลยนสูตรซึ่งเป็นตำราอินเดียที่บรรยายรายละเอียดเกี่ยวกับพิธีกรรมในครัวเรือนสำหรับผู้ครองเรือน บิดาของท่านมีตำแหน่งเป็นกุลกรรณีและดูแลบัญชีการเงิน เทพประจำตระกูลคือเอกวีรา^[2]

บิดามารดาของท่านเสียชีวิตขณะที่ท่านยังเด็ก ท่านจึงได้รับการเลี้ยงดูโดยจักรปาณี ปู่ของท่าน ภานุทาส ปู่ทวดของท่าน ยังเป็นนักบุญผู้เป็นที่เคารพนับถืออีกท่านหนึ่งของสายวารกรี^[3]^[4] เอกนาถเป็นศิษย์ของชนารทันสวามี^[5] ผู้ซึ่งเป็นผู้ศรัทธาในพระทัตตาเตรยะ สมาธิ หรือศาลที่เคารพบูชาเอกนาถตั้งอยู่ที่ไปฐัณ ใกล้กับแม่น้ำโคทาวรี ทุกปีในช่วงเดือนมีนาคมจะมีการจัดงานเฉลิมฉลองเพื่อรำลึกถึงเอกนาถในเมืองไปฐัณ^[6]

ผลงานทางวรรณกรรม

งานเขียนของเอกนาถประกอบด้วย บทประพันธ์ทางศาสนาฮินดูเรื่องภควตะปุราณะฉบับดัดแปลง ซึ่งรู้จักกันในชื่อ เอกนาถีภควัต^[7] นอกจากนี้ท่านยังเขียนมหากาพย์ฮินดูเรื่องรามายณะฉบับดัดแปลง ซึ่งรู้จักกันในชื่อ ภาวารถะรามายณะ ท่านยังประพันธ์บทประพันธ์เรื่องรุกมิณีสวยัมวัรหัสตมาลัก ซึ่งประกอบด้วยบทกวี 764 บท โดยอิงจากบทสวดภาษาสันสกฤตชื่อเดียวกัน ท่านยังพยายามเปลี่ยนจุดเน้นของวรรณกรรมมราฐีจากรูปแบบการประพันธ์เชิงจิตวิญญาณไปสู่รูปแบบการเล่าเรื่องอีกด้วย

เพื่อยืนยันถึงความสำคัญของภาษามราฐี ท่านเคยกล่าวไว้ดังนี้:^[8]

ถ้าหากภาษาสันสกฤตถูกสร้างขึ้นโดยพระผู้เป็นเจ้า แล้วภาษาปรากฤตเกิดจากโจรและคนชั่วหรือ? ขอให้ความเข้าใจผิดเหล่านี้เป็นเพียงเรื่องไร้สาระเถิด พระผู้เป็นเจ้าไม่ทรงเข้าข้างภาษาใดภาษาหนึ่ง สำหรับพระองค์แล้ว ภาษาปรากฤตและภาษาสันสกฤตนั้นเหมือนกัน ภาษามราฐีของข้าพเจ้านั้นคู่ควรแก่การแสดงออกถึงความรู้สึกอันสูงส่ง และเปี่ยมด้วยคุณค่า อุดมไปด้วยผลแห่งความรู้จากพระผู้เป็นเจ้า

ผลงานวรรณกรรมอื่น ๆ ของท่าน ได้แก่ ศุกศตัก (447 บท), สุขะ (510 บท), อานันทะ-ลหิรี (154 บท), จิรันชีวา-ปัฑ (42 บท), คีตา-สาร และ ปรหลาท-วิชยะ ท่านได้ริเริ่มรูปแบบใหม่ของทำนองเพลงสวดบูชาที่เรียกว่า ภารูท และประพันธ์ไว้เกือบ 300 บท^[7]

อ้างอิง

แหล่งอ้างอิง

↑ "History of Dharmaśāstra" (PDF). สืบค้นเมื่อ 7 เมษายน 2026. The date of his death is śake 1521 Phalguna dark half 6th day (25 February 1600).{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
1 2 Ganesh Vasudeo Tagare (1994). Eknath. Sahitya Akademi. น. 4. ISBN 9788172014568. EKNATH : A BIOGRAPHICAL SKETCH* (A. D. 1533–1599). A reference to the Marathi Vangmaya Kosh (A biographical dictionary of Marathi writers) shows that there were three authors called "Eknath" and seven authors who used the mudrika (Pen-name) "Eka-Janardan" used by our author Eknath. Eknath was a Rigvedi Deshastha Brahmin, a follower of the Ashvalayana Sutra. His Gotra was Vishvamitra. His family deity was Ekaveera Devi (or Renuka). His family lived at Paithan, ...
↑ Novetzke (2013), pp. 141–142
↑ Schomer & McLeo (1987), p. 94
↑ "Coming Soon Page". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 7 กรกฎาคม 2020. สืบค้นเมื่อ 7 กรกฎาคม 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ George Michell (1 พฤษภาคม 2013). Southern India: A Guide to Monuments Sites & Museums. Roli Books Private Limited. น. 115. ISBN 978-81-7436-903-1.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
1 2 Keune, Jon Milton (2011). Eknāth Remembered and Reformed: Bhakti, Brahmans, and Untouchables in Marathi Historiography (วิทยานิพนธ์). New York, NY, USA: Columbia University press. น. 32. doi:10.7916/D8CN79VK. hdl:10022/AC:P:11409. สืบค้นเมื่อ 9 มีนาคม 2016.{{cite thesis}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ Chandra, Satish (2018). History of Medieval India. ISBN 978-93-5287-457-6.

บรรณานุกรม

Novetzke, Christian Lee (2013), Religion and Public Memory: A Cultural History of Saint Namdev in India, Columbia University Press, ISBN 9780231512565
Schomer, Karine; McLeo, W. H. (1987), The Sants: Studies in a Devotional Tradition of India, Motilal Banarsidass, ISBN 9788120802773

แหล่งข้อมูลอื่น

Sant Eknath Maharaj Information in Marathi

Eknath - A Translation from Bhaktalilamrita by Justin E. Abbott (1927) ที่ archive.org
Shri Eknathi Bhagwat (Marathi) ที่ archive.org

[z935-1] "History of Dharmaśāstra" (PDF). สืบค้นเมื่อ 7 เมษายน 2026. The date of his death is śake 1521 Phalguna dark half 6th day (25 February 1600).{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[Tagare19932-2] 1 2 Ganesh Vasudeo Tagare (1994). Eknath. Sahitya Akademi. น. 4. ISBN 9788172014568. EKNATH : A BIOGRAPHICAL SKETCH* (A. D. 1533–1599). A reference to the Marathi Vangmaya Kosh (A biographical dictionary of Marathi writers) shows that there were three authors called "Eknath" and seven authors who used the mudrika (Pen-name) "Eka-Janardan" used by our author Eknath. Eknath was a Rigvedi Deshastha Brahmin, a follower of the Ashvalayana Sutra. His Gotra was Vishvamitra. His family deity was Ekaveera Devi (or Renuka). His family lived at Paithan, ...

[FOOTNOTENovetzke2013141–142-3] Novetzke (2013), pp. 141–142

[FOOTNOTESchomerMcLeo198794-4] Schomer & McLeo (1987), p. 94

[5] "Coming Soon Page". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 7 กรกฎาคม 2020. สืบค้นเมื่อ 7 กรกฎาคม 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[6] George Michell (1 พฤษภาคม 2013). Southern India: A Guide to Monuments Sites & Museums. Roli Books Private Limited. น. 115. ISBN 978-81-7436-903-1.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[Columbia_University_press3-7] 1 2 Keune, Jon Milton (2011). Eknāth Remembered and Reformed: Bhakti, Brahmans, and Untouchables in Marathi Historiography (วิทยานิพนธ์). New York, NY, USA: Columbia University press. น. 32. doi:10.7916/D8CN79VK. hdl:10022/AC:P:11409. สืบค้นเมื่อ 9 มีนาคม 2016.{{cite thesis}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[8] Chandra, Satish (2018). History of Medieval India. ISBN 978-93-5287-457-6.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]