เหยียนหฺวางจื่อซุน
เหยียนหฺวางจื่อซุน (จีน: 炎黃子孫; แปลตรงตัว: "ลูกหลานของเหยียน[ตี้]และหฺวาง[ตี้]") เป็นคำที่ใช้แทนชาวจีนและแสดงถึงอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์วัฒนธรรมที่มีรากฐานมาจากบรรพบุรุษร่วมกันซึ่งเชื่อมโยงกับต้นกำเนิดในตำนาน[1][2]
คำนี้สื่อถึง เหยียนตี้ (炎帝) และหฺวางตี้ (黃帝) สองบุคคลในตำนานที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งกลุ่มชนหฺวาเซี่ย ซึ่งถือเป็นบรรพบุรุษของชาวฮั่น[3] คำนี้ใช้เรียกกลุ่มชาติพันธุ์ฮั่นเป็นหลักเป็นการเฉพาะอย่างยิ่ง เนื่องจากคำนี้ไม่รวมถึงกลุ่มคนที่สืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษในตำนานเหล่านี้[4]
การใช้งานสมัยใหม่
[แก้]ชาวจีนยังคงเรียกตนเองด้วยคำนี้จนถึงปัจจุบัน[5]
หม่า อิงจิ่ว ผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ใช้คำนี้เพื่ออ้างถึงชาวจีนทุกคนในบริบทของมุมมองของเขาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างสองฝั่งช่องแคบ[6] ที่มาของคำนี้ถูกกล่าวถึงว่า เหยียนหฺวางชื่อโจ้ว (炎黃世胄) ในเพลงธงชาติสาธารณรัฐจีน
ดูเพิ่ม
[แก้]- ประติมากรรมใหญ่เหยียนตี้และหฺวางตี้
- หฺวาเซี่ย สมาพันธรัฐของกลุ่มชนก่อนรัฐฉิน
- เหยียนหฺวาง กลุ่มบรรพบุรุษรอบแม่น้ำหฺวาง
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Yeo, K.K. (2008). Musing with Confucius and Paul: Toward a Chinese Christian theology. Cascade Books. น. 407. ISBN 9781556354885.
Zhonghua (Chinese) or huaren (Chinese people) can be inclusive terms that refer to a common ancestry, traceable according to legend to the Yellow Emperor. Sometimes the Chinese are called the Yan-Huang zisun—descendants of the legendary Emperor Yan (a.k.a. Shen Nong, god of husbandry and first pharmacist) and Emperor Huang (whose burial place is in Huangling). [...] The legend of Emperors Yan-Huang can provide only an "imagined" identity for those who wish their genealogy to be traced to the royal gene of the emperors.
- ↑ Yuan, Haiwang (2006). The magic lotus lantern and other tales from the Han Chinese. Libraries Unlimited. น. 10. ISBN 9781591582946.
The Chinese believe that they all came from the common ancestors Sanhuang Wudi [...] referring to themselves as Yanhuang zisun (descendants of Yandi and Huangdi).)
- ↑ Wienen, Ingmar (2002). Developing international business in the context of culture and ethics in transformation: The example of China. Peter Lang. น. 19–20. ISBN 9780820459851.
- ↑ Liang, Yongjia (2013). "Developmentalism, secularism, nationalism and essentialism: current situation and challenges of the ethnic issue in China". ใน Zhao, Litao (บ.ก.). China's social development and policy: Into the next stage?. London: Routledge. น. 195. ISBN 9780415642835.
One problem with current Chinese nationalism is the discursive confusion with the terms Zhonghua Minzu (Chinese Nation), Yanhuang Zisun [...] However, a closer examination indicates that only the first justifies such a definition, while the other three can only be designated as the Han as most of the ethnic minorities do not share the legendary ancestors of the Yellow Emperor or the dragon.
- ↑ Law, Eugene (2004). Intercontinental's best of China. Beijing: China Intercontinental Press. น. 10. ISBN 978-7-5085-0429-2.
- ↑ Ko, Shu-ling (Oct 29, 2010). "'1992 consensus' is basis of ties: Ma". Taipei Times. น. 3. สืบค้นเมื่อ 25 October 2011.