เล่าเอ๋ง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เล่าเอ๋ง
劉永
กานหลิงอ๋อง (甘陵王)
Tenureค.ศ. 230 – ค.ศ. 263
หลู่อ๋อง (魯王)
Tenureกรกฎาคม ค.ศ. 221 – ค.ศ. 230
พระนามเต็ม
ชื่อสกุล: หลิว/เล่า (劉)
ชื่อตัว: หย่ง/เอ๋ง (永)
ชื่ออรอง: กงโช่ว (公壽)
ราชวงศ์ราชสกุลเล่า (หลิว)
พระราชบิดาเล่าปี่
ประสูติไม่ปรากฏ
สวรรคตไม่ปรากฏ
หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ หลิว (劉)

เล่าเอ๋ง หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว หย่ง (จีนตัวย่อ: 刘永; จีนตัวเต็ม: 劉永; พินอิน: Liú Yǒng) มีชื่อรองว่า กงโช่ว (จีนตัวย่อ: 公寿; จีนตัวเต็ม: 公壽; พินอิน: Gōngshòu) เป็นอ๋องแห่งรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายของเล่าปี่ จักรพรรดิผู้ก่อตั้งจ๊กก๊ก เป็นน้องชายต่างมารดาของเล่าเสี้ยน จักรพรรดิองค์ที่สองของจ๊กก๊ก[1]

ประวัติ[แก้]

เล่าเอ๋งเกิดในปีใดไม่ทราบแน่ชัด บิดาของเล่าเอ๋งคือเล่าปี่ ขุนศึกในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ซึ่งขึ้นเป็นจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก มารดาของเล่าเอ๋งเป็นภรรยาน้อยคนหนึ่งของเล่าปี่ เล่าเอ๋งเป็นน้องชายต่างมารดาของเล่าเสี้ยน รัชทายาทของเล่าปี่และจักรพรรดิองค์ที่สองของจ๊กก๊ก[2]

ราวเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 221 หลังจากเล่าปี่ขึ้นเป็นจักรพรรดิได้สามเดือน เล่าปี่ได้ส่งเคาเจ้งผู้ดำรงตำแหน่งซือถู ไปเป็นทูตอ่านพระราชโองการแต่งตั้งให้เล่าเอ๋งมีบรรดาศักดิ์เป็น "หลู่อ๋อง" (魯王).[3]

ในปี ค.ศ. 230 ในรัชสมัยพระเจ้าเล่าเสี้ยน บรรดาศักดิ์ของเล่าเอ๋งได้เปลี่ยนเป็น "กานหลิงอ๋อง" (甘陵王).[4] เล่าเอ๋งเกลียดขันทีฮุยโฮซึ่งพระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงโปรดและไว้วางใจเป็นอย่างสูง หลังจากฮุยโฮขึ้นมามีอำนาจได้ทูลว่าร้ายเล่าเอ๋งต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้าเล่าเสี้ยน ทำให้พระเจ้าเสี้ยนเหินห่างกับเล่าเอ๋ง และทรงปฏิเสธที่จะพบกับเล่าเอ๋งเป็นเวลามากกว่าสิบปี[5]

ในปี ค.ศ. 264 หลังจ๊กก๊กถูกพิชิตโดยรัฐวุยก๊ก เล่าเอ๋งได้ย้ายไปพำนักที่เมืองลกเอี๋ยงอันเป็นเมืองหลวงของวุยก๊ก ราชสำนักวุยก๊กแต่งตั้งใหเล่าเอ๋งดำรงตำแหน่งเฟิ่งเชอตูเว่ย์ (奉車都尉) มีบรรดาศักดิ์เป็นเซียงโหว (鄉侯).[6] ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าเล่าเอ๋งเสียชีวิตในปีใด

เล่าเอ๋งมีหลานชายชื่อเล่าเสฺวียน (劉玄 หลิว เสฺวียน) ซึ่งรอดชีวิตจากภัยพิบัติแห่งหย่งเจียในปี ค.ศ. 311[7]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. de Crespigny 2007, p. 541.
  2. (劉永字公壽,先主子,後主庶弟也。) จดหมายเหตุสามก๊ก เล่มที่ 34.
  3. (章武元年六月,使司徒靖立永為魯王,策曰:「小子永,受茲青土。朕承天序,繼統大業,遵脩稽古,建爾國家,封於東土,奄有龜蒙,世為籓輔。嗚呼,恭朕之詔!惟彼魯邦,一變適道,風化存焉。人之好德,世茲懿美。王其秉心率禮,綏爾士民,是饗是宜,其戒之哉!」) จดหมายเหตุสามก๊ก เล่มที่ 34.
  4. (建興八年,改封為甘陵王。) จดหมายเหตุสามก๊ก เล่มที่ 34.
  5. (初,永憎宦人黃皓,皓既信任用事,譖構永於後主,後主稍疏外永,至不得朝見者十餘年。) จดหมายเหตุสามก๊ก เล่มที่ 34.
  6. (咸熙元年,永東遷洛陽,拜奉車都尉,封為鄉侯。) จดหมายเหตุสามก๊ก เล่มที่ 34.
  7. (孫盛蜀世譜曰:璿弟,瑤、琮、瓚、諶、恂、璩六人。蜀敗,諶自殺,餘皆內徙。值永嘉大亂,子孫絕滅。唯永孫玄奔蜀,李雄偽署安樂公以嗣禪後。永和三年討李勢,盛參戎行,見玄於成都也。) อรรถาธิบายจากฉู่ชื่อผู่ในจดหมายเหตุสามก๊ก เล่มที่ 34.
  • ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อ).
  • de Crespigny, Rafe (2007). A Biographical Dictionary of Later Han to the Three Kingdoms 23-220 AD. Leiden: Brill. ISBN 9789004156050.
  • เผยซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อจู้).