เลโอ ไกเออร์ ฟ็อน ชเว็พเพินบวร์ค
เลโอ ไรชส์ไฟรแฮร์ ไกเออร์ ฟ็อน ชเว็พเพินบวร์ค | |
|---|---|
.jpg) | |
| ชื่อเกิด | เลโอ ดีทริช ฟรันทซ์ ไรชส์ไฟรแฮร์ ไกเออร์ ฟ็อน ชเว็พเพินบวร์ค |
| เกิด | 2 มีนาคม ค.ศ. 1886 พ็อทซ์ดัม เยอรมนี |
| เสียชีวิต | 27 มกราคม ค.ศ. 1974 (87 ปี) เอียร์เชินเฮาเซิน เยอรมนีตะวันตก |
| รับใช้ |  เยอรมนี (1904–1918) เยอรมนี (1919–1933) ไรช์เยอรมัน (1933–1945) |
| แผนก/ | กองทัพเยอรมัน ไรชส์แวร์ แวร์มัคท์ |
| ประจำการ | 1904–1945 |
| ชั้นยศ | _1.svg){kind=small} พลเอกทหารยานเกราะ |
| บังคับบัญชา | กองพลยานเกราะที่ 3 กองทัพน้อยที่ 24 XXXX Panzer Corps กองพันยานเกราะที่ 58 กองทัพยานเกราะที่ 5 |
| การยุทธ์ |
|
| บำเหน็จ | กางเขนอัศวินแห่งกางเขนเหล็ก |
เลโอ ดีทริช ฟรันทซ์ ไรชส์ไฟรแฮร์ ไกเออร์ ฟ็อน ชเว็พเพินบวร์ค[1] (เยอรมัน: Leo Dietrich Franz Reichsfreiherr Geyr von Schweppenburg; 2 มีนาคม ค.ศ. 1886 – 27 มกราคม ค.ศ. 1974) เป็นนายพลชาวเยอรมันในกองทัพแวร์มัคท์ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง โดดเด่นในเรื่องความเป็นผู้นำและความเชี่ยวชาญในด้านสงครามยานเกราะ[2][3] เขาเป็นผู้บังคับบัญชากองทัพยานเกราะที่ 5 (เรียกอย่างเป็นทางการว่า Panzer Group West) ในช่วงปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ดและต่อมาดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการทั่วไปของกองกำลังยานเกราะ หลังสงคราม เขามีส่วนร่วมในการพัฒนากองทัพเยอรมันที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ (บุนเดิสแวร์)
ชีวิตวัยเด็กและอาชีพ
[แก้]ไฟรแฮร์ ฟ็อน ไกเออร์ เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1886 ในเมืองพ็อทซ์ดัมในตระกูลขุนนางทหารปรัสเซีย และสืบเชื้อสายมาจากตระกูลที่มีจอมพลของปรัสเซียถึงสองคน[4] บิดาของเขาคือ คาร์ล ไกเออร์ ฟ็อน ชเว็พเพินบวร์ค (1840–1913) ซึ่งเป็นพระสหายสนิทและหัวหน้าคอกม้าของพระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค[5]
อ้างอิง
[แก้]การอ้างอิง
[แก้]- ↑ ไรช์ไฟรแฮร์ เป็นบรรดาศักดิ์ของเยอรมัน โดยทั่วไปจะแปลว่าบารอนแห่งจักรวรรดิ ไฟรแฮร์ is a title usually translated as 'Baron', and ไรช์ is usually translated as 'Empire'. The female forms are Reichsfreifrau and Reichsfreiin. Titles using the prefix Reichs- were not created after the fall of the จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
- ↑ Fraser, David (2011). Wars and Shadows: Memoirs of General Sir David Fraser. London: Bloomsbury Publishing. ISBN 9781448207718. สืบค้นเมื่อ 2016-03-17.
- ↑ Copp, Terry (2014). Fields of Fire: The Canadians in Normandy: Second Edition. London: University of Toronto Press. p. 84. ISBN 9781442626553. สืบค้นเมื่อ 2016-03-17.
- ↑ Peter Caddick-Adams (24 September 2013). Monty and Rommel: Parallel Lives. Overlook. pp. 220–221. ISBN 978-1-4683-0906-5.
- ↑ EHRI - Geyr von Schweppenburg, Leo Freiherr, 2024, สืบค้นเมื่อ 8 June 2024
บรรณานุกรม
[แก้]- Peter Caddick-Adams (24 September 2013). Monty and Rommel: Parallel Lives. Overlook. pp. 220–221. ISBN 978-1-4683-0906-5.
- Fellgiebel, Walther-Peer (2000). Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939–1945 — Die Inhaber der höchsten Auszeichnung des Zweiten Weltkrieges aller Wehrmachtteile [The Bearers of the Knight's Cross of the Iron Cross 1939–1945 — The Owners of the Highest Award of the Second World War of all Wehrmacht Branches] (ภาษาเยอรมัน). Friedberg, Germany: Podzun-Pallas. ISBN 978-3-7909-0284-6.
- Glantz, David M.; House, Jonathan (2009). To the Gates of Stalingrad: Soviet-German Combat Operations, April-August 1942. Lawrence, Kansas: University Press of Kansas. ISBN 9780700616305.
- Kienle, Polly (2005). "Still Fighting for the Myth: German Wehrmacht Officers' Reports for the U.S. Historical Division". H-net.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 January 2016.
- Searle, Alaric (2003). Wehrmacht Generals, West German Society, and the Debate on Rearmament, 1949–1959. Westport, CT: Praeger Publishers. ISBN 978-0-275-97968-3.
- Wette, Wolfram (2007). The Wehrmacht: History, Myth, Reality. Cambridge, Mass.: Harvard University Press. ISBN 9780674025776.