เรือหลวงพอร์คิวไพน์ (G93)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี


HMS Porcupine (G93).jpg
"เรือหลวงพอร์ก" ครึ่งด้านหน้าของเรือหลวงพอร์คิวไพน์
History
สหราชอาณาจักร
ชื่อเรือหลวงพอร์คิวไพน์
Ordered20 ตุลาคม ค.ศ. 1939
อู่เรือวิกเกอส์-อาร์มสตรองส์
ปล่อยเรือ26 ธันวาคม ค.ศ. 1939
เดินเรือแรก10 มิถุนายน ค.ศ. 1941
เริ่มก่อสร้าง31 สิงหาคม ค.ศ. 1942
ชื่อเล่นเรือหลวงพอร์ก และเรือหลวงไพน์
ความเป็นไปตัดแบ่งเป็นสองลำโดยราชนาวีอังกฤษหลังจากได้รับความเสียหายจากตอร์ปิโดเยอรมันโจมตี จากนั้น จะใช้เป็นซากเรือเก่า ๆ ที่พักส่วนบุคคลสองหลัง ที่รู้จักกันในชื่อเรือหลวงพอร์ก และเรือหลวงไพน์
ลักษณะเฉพาะ
ชั้น: เรือพิฆาตชั้นพี

เรือหลวงพอร์คิวไพน์ (อังกฤษ: HMS Porcupine) เป็นเรือพิฆาตชั้นพีที่สร้างขึ้นโดยวิกเกอส์-อาร์มสตรองส์ บนแม่น้ำไทน์[1] มันได้รับการสั่งต่อเรือเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1939 วางกระดูกงูวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1939 และปล่อยลงน้ำวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1941 มันได้รับการขึ้นระวางวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1942 แต่มีการงานประจำที่ค่อนข้างสั้น มันถูกจมด้วยตอร์ปิโดในปี ค.ศ. 1942 แต่ได้รับการกู้เรือ และไม่ทำลายจนกระทั่งปี ค.ศ. 1947

การงาน[แก้]

ท้ายเรือพอร์คิวไพน์ ซึ่งต่อมาขึ้นระวางในฐานะเรือหลวงไพน์ ถูกลากจูงเข้าไปในพอร์ตสมัท

วันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1942 พอร์คิวไพน์ พร้อมด้วยเรือพิฆาตดัตช์อีแซก สเวียส์ ช่วยทหาร 241 นายจากเรือนีวซีลันด์ ซึ่งเป็นเรือลำเลียงทหารที่ถูกจมด้วยตอร์ปิโดจากเรือดำน้ำเยอรมัน อู-380 ที่ 35 องศา 57 ลิปดาเหนือ 3 องศา 58 ลิปดาตะวันตก (35°57′N 03°58′W / 35.950°N 3.967°W / 35.950; -3.967) – ประมาณ 80 ไมล์ (130 กม.) ทางตะวันออกของยิบรอลตาร์ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน[2]

พอร์คิวไพน์อยู่ภายใต้คำสั่งของนาวาโท จอร์จ สกอตต์ สจวร์ต ราชนาวีออสเตรเลีย เมื่ออู-602 ยิงตอร์ปิโดใส่ในขณะที่มันกำลังคุ้มกันเรือบรรทุกสัมภาระสำหรับเรือใต้น้ำ เรือหลวงเมดสโตน จากยิบรอลตาร์ไปยังแอลเจียร์เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1942[3] ซึ่งอู-602 ยิงตอร์ปิโดสี่ลูกใส่เมดสโตน หนึ่งในนั้นโดนพอร์คิวไพน์ ส่วนอีกสามลูกพลาดเรืออังกฤษทั้งสองลำ[4]

การโจมตีฆ่าพลทหารเจ็ดนาย แต่เรือส่วนใหญ่ไม่เสียหาย – ยกเว้นความเสียหายเฉพาะที่ซึ่งเกือบจะแยกเรือเป็นสองส่วน[2] เรือพิฆาตแวน็อคช่วยลูกเรือมทั้งหมดของมันยกเว้นหนึ่งโครงกระดูกซึ่งไม่คาดหมายมาก่อน หลังจากแก้ปัญหาค่าถ่วงน้ำหนักสูงสุดด้วยการโยนของทื้งทะเลในความพยายามที่จะลดรายการที่เพิ่มขึ้น เรือเอกซ์ได้พามันไปด้วยการลาก ในวันถัดมาเรือโยงฝรั่งเศสได้รับช่วงต่อและส่งพอร์คิวไพน์ไปสู่อาร์ซิว ประเทศแอลจีเรีย[2]

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1943 มันถูกลากไปที่ออราน ซึ่งเรือได้รับการประกาศว่าเสียหายทั้งหมด[2] คนงานอู่เรือชาวฝรั่งเศสได้ตัดเรือที่เสียหายออกเป็นสองส่วนก่อนที่จะมีการตัดสินใจรื้อปืนทั้งหมด, อมภัณฑ์, การติดตั้ง, เสบียง ฯลฯ และลากพวกมันไปยังสหราชอาณาจักร ทั้งสองส่วนได้รับการถ่วงน้ำหนักและนำไปที่พอร์ตสมัทในเดือนมิถุนายน[5]

เมื่อทั้งสองส่วนกลับมาที่พอร์ตสมัท ส่วนหน้าของเรือเป็นที่รู้จักกันอย่างไม่เป็นทางการในฐานะเรือหลวงพอร์ก และส่วนท้ายในฐานะเรือหลวงไพน์[3] การปรับแต่งใหม่ในฐานะซากเรือที่พัก ทั้งสองได้รับการแบ่งขึ้นระวางภายใต้ชื่อเหล่านั้นเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1944 ในฐานะฐานเรือระบายพลอ่าวสโตกส์ ในพอร์ตสมัท[3] ในที่สุดพวกมันก็ได้รับการนำไปซ่อมเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1946 ก่อนที่จะได้รับการขึ้นระวางใหม่สำหรับผู้บังคับบัญชาเรือกวาดทุ่นระเบิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1946[3] จากนั้นพอร์คิวไพน์ได้กลายเป็นเรือพี่เลี้ยงต่อเรือหลวงวิกตอรีที่สาม[3]

จุดจบ[แก้]

ในที่สุดพอร์คิวไพน์ก็ได้รับการนำไปซ่อมเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1946[3] ครั้นวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1946 มันได้รับการระบุว่าขายแล้ว และในปี ค.ศ. 1947 ได้มีการทำลายที่ชายฝั่งทางใต้ของอังกฤษ – แต่รายงานแตกต่างกันไปไม่ว่าจะเป็นที่พลิมัท พอร์ตสมัท หรือเซาแทมป์ตัน[2][3]

อ้างอิง[แก้]

  1. "NMM, vessel ID 373573" (PDF). Warship Histories, vol iii. National Maritime Museum. เก็บ (PDF) จากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-02. สืบค้นเมื่อ 26 November 2011.
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 "HMS Porcupine (G93)". uboat.net. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ 7 January 2009. สืบค้นเมื่อ 26 November 2011.
  3. 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 Warlow (2000), p.111.
  4. Tomblin (2004), p.92.
  5. Marine news, (1978), Vol. 32-33, p. 18. World Ship Society.

บรรณานุกรม[แก้]

  • แม่แบบ:Colledge
  • English, John (2001). Obdurate to Daring: British Fleet Destroyers 1941–45. Windsor, UK: World Ship Society. ISBN 978-0-9560769-0-8.
  • Friedman, Norman (2006). British Destroyers & Frigates: The Second World War and After. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 1-86176-137-6.
  • Lenton, H. T. (1998). British & Empire Warships of the Second World War. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 1-55750-048-7.
  • Raven, Alan & Roberts, John (1978). War Built Destroyers O to Z Classes. London: Bivouac Books. ISBN 0-85680-010-4.
  • Rohwer, Jürgen (2005). Chronology of the War at Sea 1939–1945: The Naval History of World War Two (Third Revised ed.). Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 1-59114-119-2.
  • Tomblin, Barbara (2004). With Utmost Spirit: Allied Naval Operations in the Mediterranean, 1942–1945. University Press of Kentucky. ISBN 978-0-8131-2338-7.
  • Warlow, Ben (2000). Shore Establishments of the Royal Navy. Maritime Books. ISBN 978-0-907771-74-6.
  • Whitley, M. J. (1988). Destroyers of World War Two: An International Encyclopedia. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 0-87021-326-1.