ข้ามไปเนื้อหา

เรือดำน้ำชั้นเวอร์จิเนีย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ยูเอสเอส เวอร์จิเนีย แล่นในเดือนกรกฏาคม ค.ศ. 2004
โปรไฟล์เอสเอสเอ็นชั้นเวอร์จิเนีย
ภาพรวมชั้น
ผู้สร้าง:
ผู้ใช้งาน:  กองทัพเรือสหรัฐ
ก่อนหน้าโดย: ชั้นซีวูล์ฟ
ราคา:

2.8 พันล้านดอลลาร์ต่อหน่วย[1]

3.4 พันล้านดอลลาร์ต่อหน่วย ระบบอาวุธเวอร์จิเนียเพย์โหลดมอดูล[1]
สร้างเมื่อ: ค.ศ. 2000–ปัจจุบัน
ในประจำการ: ค.ศ. 2004–ปัจจุบัน
วางแผน: 66 ลำ[1]
อยู่ในระหว่างสั่งซื้อ: 8 ลำ
กำลังสร้าง: 11 ลำ
เสร็จแล้ว: 19 ลำ
ยกเลิก: 0 ลำ
ใช้การอยู่: 19 ลำ
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท: เรือดำน้ำโจมตีพลังงานนิวเคลียร์
ขนาด (ระวางขับน้ำ): ดำน้ำ: 7,900 เมตริกตัน (8,700 ช็อตตัน)
ความยาว: 377 ฟุต (115 ม.)
ความกว้าง: 34 ฟุต (10 ม.)
ระบบขับเคลื่อน: ปฏิกรณ์เอส9จี 40,000 แรงม้าเพลา (30 เมกะวัตต์)
ความเร็ว: 25 นอต (46 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 29 ไมล์ต่อชั่วโมง) หรือมากกว่า[2]
พิสัยเชื้อเพลิง: ไม่จำกัด
พิสัยปฏิบัติการ: จำกัดเฉพาะตามข้อกำหนดด้านอาหารและการบำรุงรักษา
ทดสอบความลึก: กว่า 800 ฟุต (240 ม.)
อัตราเต็มที่: 135 นาย (ทหารชั้นสัญญาบัตร 15 นาย; เกณฑ์ทหาร 120 นาย)
ยุทโธปกรณ์:

ชั้นเวอร์จิเนีย (อังกฤษ: Virginia class) หรือที่เรียกว่า ชั้นเอสเอสเอ็น-774 (อังกฤษ: SSN-774 class) เป็นชั้นของเรือดำน้ำโจมตีเร็วขีปนาวุธร่อนพลังงานนิวเคลียร์ในราชการทหารปัจจุบันของกองทัพเรือสหรัฐ ออกแบบโดยอิเล็กทริกโบต (EB) ของเจเนอรัลไดนามิกส์ และฮันติงตันอินกอลส์อินดัสทรีส์ เรือดำน้ำชั้น เวอร์จิเนีย เป็นแพลตฟอร์มการสงครามใต้ทะเลล่าสุดของกองทัพเรืออเมริกัน ซึ่งรวมเอาสิ่งล่าสุดในพฤติการณ์ลับ, การรวบรวมข่าวกรอง และเทคโนโลยีระบบอาวุธ[5][6]

เรือดำน้ำชั้น เวอร์จิเนีย ได้รับการออกแบบมาสำหรับภารกิจในมหาสมุทรเปิดและบริเวณฝั่งในวงกว้าง รวมถึงการปฏิบัติการต่อต้านเรือดำน้ำ และการรวบรวมข่าวกรอง พวกมันมีกำหนดการแทนที่เรือดำน้ำชั้น ลอสแอนเจลิส รุ่นเก่า ซึ่งหลายลำถูกปลดประจำการแล้ว เรือดำน้ำชั้น เวอร์จิเนีย จะได้รับผ่าน ค.ศ. 2043 และคาดว่าจะยังอยู่ในราชการจนถึง ค.ศ. 2060 เป็นอย่างน้อย โดยเรือดำน้ำรุ่นต่อมาคาดว่าจะอยู่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2070[7][8]

ประวัติ

[แก้]
ภาพจำลองเรือดำนํ้าโจมตีชั้นเวอร์จิเนีย

เรือดำน้ำชั้นนี้ได้รับการพัฒนาภายใต้ชื่อรหัสเซนจูเรียน ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นนิวเอสเอสเอ็น (NSSN)[9][10] ซึ่ง "การศึกษาเซนจูเรียน" เริ่มขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991[11] เรือดำน้ำชั้นเวอร์จิเนียเป็นเรือรบของกองทัพเรือสหรัฐลำแรกที่มีการพัฒนาร่วมกันโดยใช้เทคโนโลยีการแสดงภาพ 3 มิติ เช่น คาเทีย ซึ่งประกอบด้วยคอมพิวเตอร์ช่วยงานด้านวิศวกรรม (CAE), การออกแบบ (CAD), การผลิต (CAM) และการจัดการวงจรชีวิตผลิตภัณฑ์ (PLM) ทั้งนี้ ปัญหาการออกแบบสำหรับบริษัทอิเล็กทริกโบต – และปัญหาการบำรุงรักษาสำหรับกองทัพเรือ – ยังคงเกิดขึ้น[12][13][14]

ใน ค.ศ. 2007 ใช้เวลาประมาณ 35 ล้านชั่วโมงแรงงานในการออกแบบเวอร์จิเนีย[15] การสร้างเรือดำน้ำชั้นเวอร์จิเนียเพียงลำเดียวต้องใช้เวลาแรงงานประมาณเก้าล้านชั่วโมง[14][16][17] และซัพพลายเออร์กว่า 4,000 ราย[18] ซึ่งเรือดำน้ำแต่ละลำมีกำหนดกรีธาพล 14–15 ครั้ง ตลอดอายุการใช้งาน 33 ปี[19]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 3 "Navy Virginia (SSN-774) Class Attack Submarine Procurement: Background and Issues for Congress" (PDF). Congressional Research Service. 29 มิถุนายน 2018. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 9 กรกฎาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 16 กรกฎาคม 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. "NSSN Virginia Class Attack Submarine". naval-technology. 15 มิถุนายน 2011. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 เมษายน 2015. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)[แหล่งอ้างอิงอาจไม่น่าเชื่อถือ]
  3. "An Analysis of the Navy's Fiscal Year 2013 Shipbuilding Plan" (PDF). Congressional Budget Office. กรกฎาคม 2012. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 23 กันยายน 2015. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. O'Rouke, Ronald (17 พฤษภาคม 2017). "Navy Virginia (SSN-774) Class Attack Submarine Procurement: Background and Issues for Congress" (PDF). Congressional Research Service. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 15 พฤษภาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 6 กรกฎาคม 2017 โดยทาง Federation of American Scientists.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. "History of Ships Named For The State of North Carolina - Battleships NC". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 8 มกราคม 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. "Submarine surge: Why the Navy plans 32 new attack subs by 2034". Warrior Maven (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2019-03-28. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 มีนาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 2019-03-28.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  7. Osborn, Kris (12 กุมภาพันธ์ 2014). "Navy Considers Future After Virginia-class Subs". Defensetech.org. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 10 มกราคม 2015. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. Thompson, Loren (6 พฤษภาคม 2014). "Five Reasons Virginia-Class Subs Are the Face of Future Warfare". Forbes. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 มีนาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. "General Dynamics Electric Boat - History". gdeb.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 19 ตุลาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 21 ตุลาคม 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. "SSN-774 Virginia class". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 10 กันยายน 2013. สืบค้นเมื่อ 23 พฤศจิกายน 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. "Navy Report on New Attack Submarine (Senate - July 21, 1992)". Federation of American Scientists. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 พฤษภาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. Schank, John F.; Ip, Cesse; Lacroix, Frank W.; Murphy, Robert E.; Arena, Mark V.; Kamarck, Kristy N.; Lee, Gordon T. (2011). "RAND Corporation-Virginia Case Study". Learning from Experience: 61–92. ISBN 9780833058966. JSTOR 10.7249/j.ctt3fh0zm.13.
  13. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "USW W99"
  14. 1 2 "Submarine Industrial Base Council". Submarinesuppliers.org. 22 ธันวาคม 2008. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 19 มกราคม 2012. สืบค้นเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. Schank, John F.; Arena, Mark V.; DeLuca, Paul; Riposo, Jessie; Curry, Kimberly; Weeks, Todd; Chiesa, James (2007). Sustaining U.S. Nuclear Submarine Design Capabilities (PDF). National Defense Research Institute. ISBN 978-0-8330-4160-9. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 8 ธันวาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2015.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. "Naval Submarine League". Navalsubleague.com. 27 กันยายน 2012. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 25 มิถุนายน 2014. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  17. เก็บถาวร 13 พฤศจิกายน 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
  18. Roberts, Jim (หนาว 2011). "Double Vision: Planning to Increase Virginia-Class Production". Undersea Warfare (43). US Navy. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 23 กันยายน 2015. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2015.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  19. Butler, John D., RAdm (ret) (มิถุนายน 2011). "The Sweet Smell of Acquisition Success". Proceedings. 137 (6/1, 300). U.S. Naval Institute. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 กรกฎาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2015.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)

อ่านเพิ่ม

[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]