ข้ามไปเนื้อหา

เม่าหมิง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เม่าหมิง

茂名市
นครระดับจังหวัด
  • ซ้ายไปขวา บนลงล่าง:
  • เม่าหมิงยามค่ำคืน,
  • โรงแรมนานาชาติเม่าหมิง, ชิงช้าสวรรค์เม่าหมิง,
  • เขาเยี่ยนจิ้งหลิ่งริมชายหาด และสวนนิเวศวิทยาเหมืองกลางแจ้ง (ดัดแปลงมาจากเหมืองเก่า)
สมญา: 
南方油城 (เมืองน้ำมันแห่งตอนใต้)
ที่ตั้งของนครเม่าหมิงในมณฑลกวางตุ้ง
ที่ตั้งของนครเม่าหมิงในมณฑลกวางตุ้ง
แผนที่
เม่าหมิงตั้งอยู่ในประเทศจีน
เม่าหมิง
เม่าหมิง
ที่ตั้งในประเทศจีน
พิกัด (ศาลาว่าการนครเม่าหมิง): 21°39′46″N 110°55′32″E / 21.6627°N 110.9255°E / 21.6627; 110.9255
ประเทศ สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑลกวางตุ้ง
ศูนย์กลางการปกครองเขตเม่าหนาน
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรคประจำนครจาง เยว่ฉวิน (庄悦群)
 • นายกเทศมนตรีจาง เยว่ฉวิน (庄悦群)
พื้นที่
 • นครระดับจังหวัด11,424.8 ตร.กม. (4,411.1 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง2,714 ตร.กม. (1,048 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล2,714 ตร.กม. (1,048 ตร.ไมล์)
ความสูง29 เมตร (95 ฟุต)
ประชากร
 (สำมะโน ค.ศ. 2020[1])
 • นครระดับจังหวัด6,174,050 คน
 • ความหนาแน่น540 คน/ตร.กม. (1,400 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง2,539,148 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง940 คน/ตร.กม. (2,400 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล2,539,148 คน
 • ความหนาแน่นรวมปริมณฑล940 คน/ตร.กม. (2,400 คน/ตร.ไมล์)
จีดีพี[2]
 • ทั้งหมด370 พันล้านหยวน
57.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
 • ต่อหัว59,648 หยวน
9,246 ดอลลาร์สหรัฐ
เขตเวลาUTC+8 (เวลามาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์525000 (พื้นที่เขตเมือง)
525100–525400 (พื้นที่อื่น)
รหัสพื้นที่668
รหัส ISO 3166CN-GD-09
อักษรนำหน้าป้ายทะเบียน粤K
จำนวนเขตการปกครองระดับอำเภอ5
เว็บไซต์www.maoming.gov.cn
เม่าหมิง
"หม่าหมิง" เมื่อเขียนด้วยอักษรจีน
ภาษาจีน茂名
ยฺหวิดเพ็งMau6-ming4
เยลกวางตุ้งMauhmìhng
ฮั่นยฺหวี่พินอินMàomíng
ไปรษณีย์Mowming
ความหมายตามตัวอักษรตั้งชื่อตาม พาน เม่าหมิง [zh]

เม่าหมิง (จีน: 茂名; พินอิน: Màomíng)[a] เป็นนครระดับจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ติดกับทะเลจีนใต้ทางด้านทิศใต้ มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับนครจั้นเจียง ทิศตะวันออกติดกับนครหยางเจียง และทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับนครยฺหวินฝู ห่างจากนครกว่างโจว 362 กิโลเมตร (225 ไมล์) และห่างจากนครจั้นเจียง 121 กิโลเมตร (75 ไมล์) ท่าเรือเม่าหมิงเป็นท่าเรือชั้นหนึ่งซึ่งรองรับสินค้า 16.8 ล้านตันใน ค.ศ. 2007 สินค้าส่งออกหลัก ได้แก่ น้ำมันกลั่นและผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ โดยมีตลาดส่งออกสำคัญคือฮ่องกง มาเก๊า และประเทศสมาชิกอาเซียน

ตามข้อมูลสำมะโนประชากร ค.ศ. 2020 นครเม่าหมิงมีจำนวนประชากร 6,174,050 คน ในจำนวนนี้มี 2,539,148 คนอาศัยอยู่ในเขตเมือง ซึ่งมี 2 เขต ได้แก่ เขตเม่าหนาน และเขตเตี้ยนไป๋ ซึ่งเป็นเขตเมืองที่ขยายตัวต่อเนื่องกัน[5] อัตราการเกิดของเมืองนี้อยู่ที่ 11.04 ต่อพันประชากร เมืองนี้มีผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศใน ค.ศ. 2012 มูลค่า 195.118 พันล้านหยวน (31.81 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 10.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า[6] ตามแหล่งข้อมูลของรัฐบาล ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศของเม่าหมิงอยู่ในอันดับ 7 จากทั้งหมด 21 นครของมณฑลกวางตุ้ง และอยู่อันดับที่ 79 จาก 656 นครทั่วประเทศจีนใน ค.ศ. 2012[7]

ที่มาของชื่อ

[แก้]

เมืองนี้ตั้งชื่อตามนักพรตลัทธิเต๋าและแพทย์ในสมัยราชวงศ์จิ้นที่ชื่อ พาน เม่าหมิง [zh] (ค.ศ. 290–371) ซึ่งเกิดที่เกาโจว พื้นที่ดังกล่าวได้รับพระราชทานนามใหม่เพื่อเป็นเกียรติแก่พานใน ค.ศ. 598 ระหว่างสมัยราชวงศ์สุย

ประวัติศาสตร์

[แก้]

ในช่วงแรกของอารยธรรมจีนในที่ลุ่มแม่น้ำเว่ย์ แม่น้ำหวง และที่ราบจีนเหนือ พื้นที่บริเวณเม่าหมิงอยู่ในความครอบครองของชนเผ่าไป่เยว่ หลังจากราชวงศ์ฉินเข้ามาในช่วงปลายศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล ดินแดนนี้ได้ถูกแบ่งเป็นหนานไห่ เซี่ยง และกุ้ยหลิน ต่อมาในราว ค.ศ. 600 พื้นที่แห่งนี้ถูกสถาปนาเป็นอำเภอเม่าหมิงภายใต้ราชวงศ์สุย ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1950 อำเภอเม่าหมิงถูกจัดให้อยู่ภายใต้เขตปกครองพิเศษเกาเหลย์[8] ต่อมาในสมัยราชวงศ์ชิง พื้นที่แห่งนี้อยู่ในเขตการปกครองของเกาโจว[3] หลังจากสงครามกลางเมืองจีน เม่าหมิงได้กลายเป็นเมืองสำคัญของพื้นที่ จึงได้รับการยกฐานะเป็นนครระดับอำเภอใน ค.ศ. 1959

ใน ค.ศ. 2014 เมืองนี้เป็นสถานที่ชุมนุมประท้วงครั้งใหญ่เพื่อต่อต้านโครงการผลิตพาราไซลีน (p-Xylene) ซึ่งเป็นสารเคมีจากเบนซีนที่โรงงานอุตสาหกรรมในท้องถิ่นกำลังผลิตอยู่[9] หลังจากการประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 18 และการขึ้นสู่อำนาจของเลขาธิการใหญ่ของพรรค สี จิ้นผิง เม่าหมิงได้กลายเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุดจากการรณรงค์ต่อต้านการทุจริต โดยเป็นเมืองที่มีการซื้อขายตำแหน่งทางการเมืองอย่างกว้างขวาง การตรวจสอบโดยเจ้าหน้าที่ส่วนกลางใน ค.ศ. 2014 พบว่ามีเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นถึง 159 คนที่รับสินบนในรูปแบบต่าง ๆ[10] อดีตเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำนครเม่าหมิง โจว เจิ้นหง ถูกพิพากษาประหารชีวิตโดยให้รอลงอาญาเป็นเวลา 2 ปีในข้อหาคอร์รัปชันที่เกี่ยวข้องกับกรณีพาราไซลีน ส่วนอดีตเลขาธิการพรรคอีกสองคน ได้แก่ เหลียง อี้หมิน และหลัว อิ๋งกว๋อ ก็ถูกปลดจากตำแหน่งและจำคุกตามลำดับ[9]

ภูมิศาสตร์

[แก้]

นครเม่าหมิงตั้งอยู่ในพื้นที่ชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกวางตุ้ง ตัวเมืองอยู่ภายในพื้นที่ของเขตเม่าหนานและเขตเตี้ยนไป๋ นครเม่าหมิงยังมีพื้นที่ครอบคลุมนครระดับอำเภออีก 3 แห่ง ได้แก่ ซิ่นอี๋ เกาโจว และฮว่าโจว

แนวชายฝั่งทะเลของเม่าหมิงยาว 128.1 กิโลเมตร[11] แหล่งท่องเที่ยวที่รู้จักกันในชื่อ "หาดแรกของจีน" ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองเม่าหมิงประมาณ 25 กิโลเมตร (16 ไมล์)

ภูมิอากาศ

[แก้]

ประชากรศาสตร์

[แก้]

นครเม่าหมิงมีชนกลุ่มน้อยอาศัยอยู่จำนวนมาก เช่น เย้า จ้วง และเหมียว ทำให้มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและศิลปะพื้นบ้าน ชาวเม่าหมิงตอนใต้พูดภาษาถิ่นของภาษาหมิ่นที่สืบมาจากผู้อพยพจากผูเถียน ซึ่งมีความใกล้เคียงกับภาษาหมิ่นถิ่นเหลย์โจว ส่วนชาวเม่าหมิงตอนเหนือใช้ภาษากวางตุ้งถิ่นเกาหยาง รวมทั้งภาษาแมนดาริน นอกจากนี้ยังมีชาวเม่าหมิงบางส่วนที่ใช้ภาษาฮากกาด้วย

การแบ่งเขตการปกครอง

[แก้]

นครระดับจังหวัดเม่าหมิงแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับอำเภอจำนวนทั้งหมด 5 แห่ง ได้แก่ 2 เขต และ 3 นครระดับอำเภอ

แผนที่
ชื่อ จีนตัวย่อ ฮั่นยฺหวี่พินอิน ประชากร
(สำมะโน ค.ศ. 2010)		 พื้นที่
(ตร.กม.)		 ความหนาแน่น
(คน/ตร.กม.)
เขตเม่าหนาน 茂南区 Màonán Qū 820,934 507 1,619.2
เขตเตี้ยนไป๋ 电白区 Diànbái Qū 1,615,505 2,227 725.4
นครฮว่าโจว 化州市 Huàzhōu Shì 1,178,873 2,354 500.8
นครซิ่นอี๋ 信宜市 Xìnyí Shì 913,717 3,081 296.6
นครเกาโจว 高州市 Gāozhōu Shì 1,288,724 3,276 393.4
  • เขตในอดีต: เขตเม่าก่าง ถูกยุบรวมกับอำเภอเตี้ยนไป๋เพื่อจัดตั้งเป็นเขตเตี้ยนไป๋เมื่อ ค.ศ. 2014

เศรษฐกิจ

[แก้]
พื้นที่อุตสาหกรรมทางทิศตะวันตกของตัวเมืองเหมาหมิง

เม่าหมิงได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งใน "เมืองพัฒนาแล้วของจีน 100 อันดับแรก" และเป็น "เมืองสวนแห่งชาติ" เมืองนี้เป็นหนึ่งในพื้นที่ผลิตปิโตรเคมีที่ใหญ่ที่สุดของจีนตอนใต้ และยังเป็นแหล่งผลิตผลไม้รายใหญ่ นอกจากนี้ยังมีอุตสาหกรรมสำคัญอื่น ๆ เช่น การเพาะเลี้ยงและแปรรูปปลาทิลาเพีย การผลิตผักฤดูหนาว รวมถึงอุตสาหกรรมพลังงาน วัสดุ และเคมีภัณฑ์

ตัวชี้วัดทางเศรษฐกิจที่สำคัญใน ค.ศ. 2012[6]

  • ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ: 195.118 พันล้านหยวน (31.81 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 10.6%
  • โครงสร้างผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ:
    • อุตสาหกรรมขั้นที่หนึ่ง (ภาคเกษตรกรรม) 19.1%
    • อุตสาหกรรมขั้นที่สอง (ภาคอุตสาหกรรมและก่อสร้าง) 37.2%
    • อุตสาหกรรมขั้นที่สาม (ภาคบริการ) 43,7%
  • ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศต่อหัว: 33,537 หยวน (5467.93 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.9%
  • อัตราการว่างงาน: 2.5%
  • การลงทุนสินทรัพย์ถาวร: 18.01 หยวน (5,467.93 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 23.5%
  • การใช้เงินลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDI): 31 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 44.2%
  • มูลค่าการนำเข้า-ส่งออกรวม: 673 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 9.1%
  • การส่งออก: 532 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.4%
  • การนำเข้า: 141 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 42.5%
  • ยอดขายสินค้าอุปโภคบริโภค: 60.1 พันล้านหยวน (8.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 20.3%

ประเด็นสิ่งแวดล้อม

[แก้]

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 ชาวบ้านในพื้นที่ได้รวมตัวประท้วงการผลิตพาราไซลีน ซึ่งเป็นสารเคมีใช้ในการผลิตผ้าและขวดพลาสติก ที่โรงงานภายใต้การดูแลขององค์การปกครองท้องถิ่นและบริษัทไซโนเปค (Sinopec) ผู้กลั่นน้ำมันรายใหญ่ที่สุดของจีน[12]

การขนส่ง

[แก้]

ทางหลวง

[แก้]

การเดินทางสู่เม่าหมิงสามารถใช้ทางด่วนเม่าจั้น (茂湛高速) ซึ่งเชื่อมต่อกับทางด่วนไคหยาง (开阳高速) และทางด่วนฝัวไค (佛开高速) มุ่งสู่เมืองหลวงของมณฑลซึ่งคือกว่างโจว ระยะเวลาเดินทางจากเม่าหมิงถึงกว่างโจวอยู่ที่ราว 5–6 ชั่วโมง[13]

รถไฟ

[แก้]
รถไฟโดยสารที่สถานีรถไฟเม่าหมิง

เม่าหมิงมีทางรถไฟสายกว่างโจว–เม่าหมิง ซึ่งมีเส้นทางไปทิศตะวันออกไปยังกว่างโจว, ทางรถไฟสายเหอฉุน–เม่าหมิง ซึ่งมีเส้นทางไปทิศตะวันตกเชื่อมกับทางรถไฟสายหลีถัง–จั้นเจียง, และทางรถไฟสายลั่วหยาง–จั้นเจียง ซึ่งมีเส้นทางไปทิศเหนือพาดผ่านกว่างซีทางตะวันออกและหูหนานตอนกลาง มุ่งสู่ที่ราบภาคกลางของจีน

สถานที่ท่องเที่ยว

[แก้]

เม่าหมิงเป็นที่ตั้งของพื้นที่ท่องเที่ยวหาดหมายเลข 1 แรกของจีน (中国第一滩), เกาะไก่ (放鸡岛) และเขตท่องเที่ยวเชิงนิเวศเขาเทียนหม่า (天马山) นอกจากนี้ยังมีวัดแม่นางเสี่ยน (冼太庙; Xiǎn Tài Miào) ในเกาโจว และเขตท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมลิ้นจี่แห่งเกินจึ (根子荔枝)

พื้นที่ท่องเที่ยวหาดหมายเลข 1 แรกของจีน ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองเม่าหมิงไปทางเขตเม่าก่าง (เดิม) ประมาณ 25 กิโลเมตร (16 ไมล์) เป็นชายหาดทอดยาวพร้อมแนวป่าชายเลน นักท่องเที่ยวสามารถทำกิจกรรมอย่างร่มร่อนและเล่นกระดานโต้คลื่น พร้อมทั้งเป็นศูนย์ฝึกวอลเลย์บอลชายหาดระดับชาติที่ใช้จัดการแข่งขันทั้งในประเทศและนานาชาติอยู่บ่อยครั้ง

เกาะไก่เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของเมืองเม่าหมิง มีพื้นที่ 1.9 ตารางกิโลเมตร เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางทะเลที่มีชื่อเสียงด้านการดำน้ำ น้ำทะเลรอบเกาะใสสะอาด มีแนวปะการังสมบูรณ์ และเหมาะสำหรับการดำน้ำทั้งแบบตื้น ดำน้ำลึก และดำน้ำสำรวจ

วัดแม่นางเสี่ยนสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1535 เพื่อรำลึกถึงนางเสี่ยน ผู้นำสตรีของชนเผ่าไป่เยว่ ภายในวัดมีโบราณวัตถุและศิลปกรรมหลากหลาย เช่น รูปเคารพเก่าแก่ ประติมากรรม และศิลาจารึก

เม่าหมิงยังมีชื่อเสียงในฐานะแหล่งปลูกลิ้นจี่ เขตท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมลิ้นจี่แห่งเกินจึตั้งอยู่ที่เมืองเกินจึ เมืองเล็ก ๆ ในนครเม่าหมิง

เส้นก๋วยเตี๋ยวเฝิ่นผี

อาหารพื้นเมืองขึ้นชื่อของเม่าหมิง ได้แก่ ไก่ต้มเนื้อขาวฮว่าโจว (白切鸡; Bái qiē jī), ไก่อบเกลือเกาโจว (盐焗鸡 yánjú jī), เส้นก๋วยเตี๋ยวเฝิ่นผี (粉皮; Fěnpí), ก๋วยเตี๋ยวเนื้อเกินจึ (根子牛腩粉; Gēnzǐ niúnǎn fěn) และไก่ซิ่นอี๋หฺวายเซียง (信宜怀乡鸡; Xìn yí huái xiāng jī)

ใจกลางเมืองเม่าหมิงเป็นย่านที่เหมาะแก่การเดินเล่น แวะเข้าร้านค้า และพักผ่อน ที่สวนสาธารณะใจกลางเมืองจะคึกคักเต็มไปด้วยผู้คนในยามค่ำคืน

การเดินทางจากกว่างโจวมาถึงเม่าหมิงใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง ทั้งทางรถไฟหรือรถโดยสารชั้นหนึ่ง เมืองนี้มีสถานีรถไฟ 2 แห่ง คือสถานีใจกลางเมืองซึ่งเชื่อมต่อกับกว่างโจวและเมืองทางเหนือ และสถานีอีกแห่งที่อยู่ทางใต้ของเมืองไม่ไกลนัก เชื่อมต่อเส้นทางไปยังทิศใต้และทิศตะวันตก

บุคคลที่มีชื่อเสียง

[แก้]
  • เจียง เม่าเซิน (江茂森) เกิดเมื่อ ค.ศ. 1901 และถึงแก่กรรมใน ค.ศ. 1982 นักประวัติศาสตร์ และสมาชิกอาวุโสของพรรคชาตินิยมจีน (ก๊กมินตั๋ง)
  • หฺวาง ซิน (黃新) เกิดเมื่อ ค.ศ. 1926 และถึงแก่กรรมในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1999 นักแสดงชายของสถานีโทรทัศน์ฮ่องกง (TVB)
  • เจา เมี่ยวหลิง (招妙玲) นักแสดงหญิงชาวฮ่องกง มีฉายาว่า "หญิงเสียงดัง" (大聲婆) ถึงแก่กรรมราว ค.ศ. 2013
  • เจิ้ง เช่าผิง (鄭少萍) นักแสดงหญิงชาวฮ่องกง อพยพไปยังสหรัฐอเมริการาวคริสต์ทศวรรษ 1990

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ ชื่อเม่าหมิงมีการถอดเป็นอักษรโรมันหลายแบบ เช่น Mowming (อักษรโรมันแบบไปรษณีย์), Mow-ming และ Mow-ming-heën เอกสารเก่าในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 ยังเคยถอดเป็น Kochow[3] ด้วยเช่นกัน สำหรับเสียงอ่านภาษาเยว่ถิ่นเม่าหมิง อ่านว่า [mɐu22 mɪŋ21][4]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "China: Guăngdōng (Prefectures, Cities, Districts and Counties) - Population Statistics, Charts and Map".
  2. ↑ 广东省统计局、国家统计局广东调查总队 (August 2016). 《广东统计年鉴－2016》. China Statistics Press. ISBN 978-7-5037-7837-7. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-12-22.
  3. 1 2 Gützlaff, Charles (1838), China Opened, p. 527.
  4. ↑ "泛粵大典". jyutdict.org. สืบค้นเมื่อ 2025-03-16.
  5. ↑ "China: Guăngdōng (Prefectures, Cities, Districts and Counties) - Population Statistics, Charts and Map".
  6. 1 2 "Maoming Economic and Social Development Report". Bureau of Statistics of Maoming.[ลิงก์เสีย]
  7. ↑ "SOUTHCN, Chinese City GDP Ranking 2012". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 July 2011. สืบค้นเมื่อ 16 April 2010.
  8. ↑ "Maoming, city with time-honored history". guangdong.chinadaily.com.cn. สืบค้นเมื่อ 2024-10-11.
  9. 1 2 10年4任书记3人落马 (ภาษาจีนตัวย่อ). October 14, 2014.
  10. ↑ 广东茂名买官价目表:副区长为转正送30万美金 (ภาษาจีนตัวย่อ). Netease. August 17, 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 August 2014. สืบค้นเมื่อ 29 January 2015.
  11. ↑ the Local Chronicles Office of Maoming Government. "the overview of Maoming". Maoming Government.
  12. ↑ Rajagopalan, Megha (31 March 2014). "Hundreds protest chemical plant in southern China". Reuters. สืบค้นเมื่อ 31 March 2014.
  13. ↑ "Guangzhou to Maoming Train Schedule and Ticket Prices".

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เม่าหมิง&oldid=12562783"