เมินดุต

เมินดุต
ꦩꦼꦤ꧀ꦢꦸꦠ꧀ (ชวา)
มุมมองทางเหนือของจันดีเมินดุต
ตำแหน่งที่ตั้งเมินดุตในเกาะชวา เมินดุต (ประเทศอินโดนีเซีย)
7.6055°S 110.229°E / -7.6055; 110.229
ที่ตั้ง	หมู่บ้านเมินดุต มาเกอลัง จังหวัดชวากลาง
ประวัติ
สร้างเมื่อ	ศตวรรษที่ 9, สมัยราชวงศ์ไศเลนทร์
ข้อมูลพื้นที่
สถาปนิก	คุณธรรมะ
บูรณะ	1925
บูรณะโดย	Theodoor van Erp
แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ประเภท	วัฒนธรรม
เกณฑ์	i, ii, vi
ขึ้นเมื่อ	1991 (คณะที่ 15)
เป็นส่วนหนึ่งของ	หมู่วัดโบโรบูดูร์
เลขอ้างอิง	592
ภูมิภาค	เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

เมินดุต (อินโดนีเซีย: Mendut) เป็นพุทธศาสนสถานสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 9 ตั้งอยู่ในหมู่บ้านเมินดุต ตำบลเมินดุต อำเภอมาเกอลัง จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไปสามกิโลเมตรทางตะวันออกของโบโรบูดูร์ เป็นส่วนหนึ่งของพุทธศาสนสถานสามแห่งซึ่งสร้างขึ้นบนเส้นแกนเดียวกันนี้ ซึ่งคือเมินดุต, ปาวน และโบโรบูดูร์ ซึ่งเชื่อว่ามีความสัมพันธ์กันทางศาสนา กระนั้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดเกี่ยวกับลำดับขั้นขบวนการทางศาสนพิธี

ประวัติศาสตร์

ซากของจันดีเมินดุตก่อนการบูรณะ ภาพถ่ายปี 1880

จันดีเมินดุตสร้างขึ้นในศตวรรษที่เก้าตอนต้น ถือว่าเก่าแก่ที่สุดในสามพุทธศาสนสถานบนเส้นแกนเดียวกัน (อีกสองแห่งคือปาวนและโบโรบูดูร์) จารึกการังเกงะฮ์จากปี 824 ระบุว่าเมินดุตสร้างขึ้นและแล้วเสร็จในรัชสมัยของกษัตริย์แห่งไศเลนทร์นามว่าอินทระ (Indra) โดยในจารึกระบุว่ากษัตริย์อินทระแห่งไศเลนทร์ได้ก่อสร้างศาสนสถานนามว่า เวนุวนะ (Venuvana; แปลว่า "ป่าไผ่") นักโบราณคดีชาวดัตช์ JG de Casparis เชื่อว่าวัดเวนุวนะนี้คือวัดเมินดุต

ในปี 1836 จันดีเมินดุตได้ถูกค้นพบในสภาพเป็นซากปรักหักพัง ปกคลุมไปด้วยพุ่มไม้ การบูรณะเริ่มต้นในปี 1897 แล้วเสร็จในปี 1925 ในบรรดานักโบราณคดีที่มีส่วนร่วมในการบูรณะเมินดุต เช่น JG de Casparis, Theodoor van Erp และ อริสัตยะ โยคสวร (Arisatya Yogaswara)

สถาปัตยกรรม

ประติมากรรมรูปพระไวโรจนพุทธเจ้า, พระอวโลกิเตศวร และ พระวัชรปาณี ประดิษฐานภายในจันดีเมินดุต

ฐานของจันดีเมินดุตมีรูปแบบแปลนเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาด 13.7 เมตรในแต่ละด้าน และ สูง 3.7 เมตรจากพื้น ตัววัดความสูง 26.4 เมตร หันหน้าออกทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งมีบันไดทางเข้าออก ประดับสองข้างด้วยมกรและสลักบนผนังด้วยรูปเรื่องราวจากชาดก ระเบียงแปลนรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสซึ่งรายล้อมตัววัดมีไว้สำหรับการเวียนเทียน (ประทักษิณ) ผนังภายนอกแกะสลักด้วยรูปพระโพธิสัตว์ เช่น พระอวโลกิเตศวร, พระศรีอาริย์, พระจุนทะ, พระกษิติครรภ, พระสมันตภัทร, พระวัชรปาณี, พระมัญชุศรี, พระอากาศครรภ และพระนางปรัชญาปารมิตา เป็นต้น หลังคาและเพดานของเมินดุตได้สูญหายไปตามกาลเวลา เข้าใจว่ามีลักษณะมีปลายยอดเป็นรูปสถูป มีชนาดและลักษณะน่าจะคล้ายกันกับที่จันดีโซจีวัน ผนังด้านในของโถงหน้าซึ่งมีชนาดเล็กกว่า ประดับด้วยภาพแกะสลักรูป เช่น ยักขิณีหารีตีและยักษ์อฏวกะ, กัลปพฤกษ์ และหมู่เทวดา

โถงหลักภายในประกอบด้วยประติมากรรมสามองค์ แกะสลักจากหินก่อนใหญ่ องค์กลางคือพระไวโรจนพุทธเจ้าความสูงสามเมตร ทางซ้ายคือพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ และทางขวาคือพระวัชรปาณีโพธิสัตว์ ซึ่งแทนการเป็นอิสระจากกายกรรม, วาจากรรม และมโนกรรม ตามลำดับ

พิธีกรรม

ในเดือนพระจันทร์เต็มดวง (พฤษภาคมหรือมิถุนายน) พุทธศาสนิกชนในแถบนี้จะประกอบพิธีกรรมเนื่องในวันวิสาขบูชา โดยการเดินจาริกจากเมินดุต ไปยังปาวนะสิ้นสุดที่โบโรบูดุร์ ตามลำดับ โดยตลอดพิธียังมีการสวดมนต์และการเวียนเทียน (ประทักษิณ) รอบวัด

ผู้ที่นับถือ เกจาเวิน (ศาสนาผีแบบชวา) หรือพุทธ จะเดินทางมายังวัดเมินดุตเพื่อขอพรต่าง ๆ เช่น ขอให้หายจากความเจ็บป่วย นอกจากนี้ยังมีการขอลูกต่อหน้ารูปสลักยักขิณีหารีตีในวัด ในคติพื้นเมืองของชวาเชื่อว่านางเป็นเทพแห่งมารดรภาพและเป็นผู้ดูแลเด็ก

สมุดภาพ

• 
  ประติมากรรมนูนต่ำบนผนังบันไดและรูปมกร
• 
  ประติมากรรมนูนต่ำรูปยักขิณีหารีตี
• 
  ภาพสลักรูปกัลปพฤกษ์
• 
  ประติมากรรมนูนต่ำรูปธรรมจักรและกวางหมอบเบื้องใต้ฐานพระไวโรจนพุทธเจ้า
• 
  พระไวโรจนพุทธเจ้า
• 
  พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์
• 
  พระวัชรปาณีโพธิสัตว์
• 
  มุมมองจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
• 
  ซากของจันดีทางเหนือของวัดเมินดุต
• 
  มุมมองจากฐาน
• 
  พุทธารามเมินดุต (Mendut Buddhist Monastery) ซึ่งสร้างขึ้นใหม่ ตั้งอยู่ติดกับจันดีเมินดุต
• 
  จัณฑิสังฆราชา (Candi Sangharājā) ในพุทธรามเมินดุต สร้างขึ้นในวโรกาส 100 ปีชาตกาลของสมเด็จพระญาณสังวร พระสังฆราช