เนี่ยนฝัว
.jpg)
เนี่ยนฝัว (จีน: 念佛; พินอิน: niànfó) หรือ เน็มบุตสึ (ญี่ปุ่น: 念仏; โรมาจิ: ねんぶつ; ทับศัพท์: nenbutsu) หรือ ย็อมพุล (เกาหลี: 염불; อาร์อาร์: yeombul) หรือ เหนี่ยมเฝิต (เวียดนาม: niệm Phật) เป็นจารีตปฏิบัติในพุทธศาสนา มีความสำคัญมากในพุทธศาสนาแบบเอเชียตะวันออก คำนี้แปลมาจากภาษาสันสกฤต พุทฺธานุสฺมฤติ (ป. พุทธานุสสติ, "การมีสติระลึกถึงพุทธภาวะ") และเป็นการปฏิบัติเจริญสติ (สฺมฤติ) หนึ่งของพุทธศาสนา[1] เนี่ยนฝัวเป็นการปฏิบัติที่มุ่งเน้นไปยังพระอมิตาภพุทธเจ้า และเป็นการปฏิบัติที่สำคัญที่สุดในพุทธศาสนานิกายสุขาวดี
ในคติของนิกายสุขาวดี เนี่ยนฝัวโดยทั่วไปหมายถึงการพูดหรือเปล่งเสียงพระนามของพระอมิตาภพุทธเจ้าซ้ำ ๆ ผ่านวลีที่แปลว่า "[ข้าพเจ้าขอ]นอบน้อมต่อพระอมิตาภพุทธเจ้า" (จีน: 南無阿彌陀佛, จีนกลาง: Nāmó Āmítuófó, นาหมัวอาหมีถัวฝัว; ชาวจีนในไทยนิยมใช้รูป นำ มอ อา มี ทอ ฝอ, ญี่ปุ่น: Namu Amida Butsu; นามุ อามิดะ บุตสึ, เวียนดนาม: Nam-mô A-di-đà Phật, นัมโมอาดีด่าเฝิต) ซึ่งมาจากภาษาสันสกฤต: นโม อมิตาภาย พุทธาย หรือ นะโม อมิตาพุทธ คำดังกล่าวยังอาจหมายถึงบทภาวนานี้โดยตรงเช่นกัน
มีหลายวิธีในการปฏิบัติเนี่ยนฝัว โดยวิธีที่นิยมมากที่สุดในนิกายสุขาวดีคือการใช้ปากเปล่งเสียงบทดังกล่าว หรือเพียงแต่พระนามของพระอมิตาภพุทธเจ้า (อามีทอฝอ, อมิตาพุทธ หรือ อมิตาภพุทธ)[2] ในสำนักโจโดะชู และโจโดะชินชู ของนิกายสุขาวดีในญี่ปุ่น มุ่งเน้นการปฏิบัติสำคัญที่สุดคือการท่องบทเนี่ยนฝัวโดยเฉพาะ[3] นอกจากการเปล่งเสียงแล้ว ยังมีการ "นึกถึงพระนาม" ในใจ ทำโดยการใช้จิตนึกถึงพระอมิตาภพุทธเจ้าผ่านการเปล่งพระนามซ้ำ ๆ ในใจ[4] นอกจากนี้ยังมีวิธีการเพ่งจิตที่ภาพหรือรูปของพระอมิตาภพุทธเจ้า ทั้งจากการมองรูปเคารพ ภาพเขียน หรือทำสมาธิและจินตนาการภาพในใจ ไปจนถึงการใช้วิธีปฏิบัติสมาธิต่าง ๆ ที่ปรากฏใน อมิตายุรญาณสูตร[5][6]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Buswell & Lopez 2013, p. 580
- ↑ Thích Thiện Tâm. Buddhism of Wisdom & Faith: Pure Land Principles and Practice (1994), p. 119. Sutra Translation Committee of the United States.
- ↑ Jones (2019), p. 138.
- ↑ Jones (2021), pp. 82-96
- ↑ Luk, Charles. The Secrets of Chinese Meditation. 1964. p. 85
- ↑ Jones (2019), pp. 82-96, 130.
บรรณานุกรม
[แก้]- Baskind, James (2008). The Nianfo in Obaku Zen: A Look at the Teachings of the Three Founding Masters, Japanese Religions 33 (1–2),19–34
- Buswell, Robert Jr; Lopez, Donald S. Jr., บ.ก. (2013). Princeton Dictionary of Buddhism. Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 9780691157863.
- Dharma Master Thich Tinh Lac (Suddhisukha) (2000). Taming the Monkey Mind: A Guide to Pure Land Practice by the Buddhist Scholar Cheng Wei-an Translation with Commentary by Dharma Master Suddhisukha.. Sutra Translation Committee of the U. S. and Canada.
- Grumbach, Lisa (2005). "Nenbutsu and Meditation: Problems with the Categories of Contemplation, Devotion, Meditation, and Faith", Pacific World, Third Series, 7, 91–105.
- Inagaki Hisao, trans., Stewart, Harold (2003). The Three Pure Land Sutras, 2nd ed., Berkeley, Numata Center for Buddhist Translation and Research. ISBN 1-886439-18-4
- Jones, Charles B. (2001). Toward a Typology of Nien-fo: A Study in Methods of Buddha-Invocation in Chinese Pure Land Buddhism, Pacific World, Third Series, 3, 219–239.
- Jones, Charles B. (2019). Chinese Pure Land Buddhism, Understanding a Tradition of Practice. University of Hawai'i Press / Honolulu.
- Jones, Charles B. (2021). Pure Land: History, Tradition, and Practice. Shambhala Publications.
- Keenan, John P. (1989). Nien-Fo (Buddha-Anusmrti): The Shifting Structure of Remembrance, Pacific World, New Series 5, 40–52
- Li-Ying, Kuo (1995), La récitation des noms de "buddha" en Chine et au Japon. T'oung Pao, Second Series 81 (4/5), 230–268
- Payne, Richard K. (2005). "Seeing Buddhas, Hearing Buddhas: Cognitive Significance of Nenbutsu as Visualization and as Recitation", Pacific World, Third Series, 7, 110–141
- Thích Thiện Tâm (1994). Buddhism of Wisdom & Faith: Pure Land Principles and Practice. Sutra Translation Committee of the United States.