ข้ามไปเนื้อหา

เทียนชาน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เทียนชาน
Tengir-Too, Tengri Tagh, 天山
แผนที่
จุดสูงสุด
ยอดเจงิชโชกูซู
ความสูง7,439 เมตร (24,406 ฟุต)
พิกัด42°02′06″N 80°07′32″E / 42.03500°N 80.12556°E / 42.03500; 80.12556
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
กลุ่มประเทศ
พิกัดภูมิศาสตร์42°N 80°E / 42°N 80°E / 42; 80
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
อายุหินมหายุคมีโซโซอิกถึงซีโนโซอิก
ชื่อที่ขึ้นทะเบียนเทียนชานในซินเจียง
ประเภทธรรมชาติ
เกณฑ์vii, ix
ขึ้นเมื่อ2013 (สมัยที่ 37)
เลขอ้างอิง1414
ภูมิภาคเอเชีย
ชื่อที่ขึ้นทะเบียนเทียน-ชานตะวันตก
ประเภทธรรมชาติ
เกณฑ์x
ขึ้นเมื่อ2016 (สมัยที่ 40)
เลขอ้างอิง1490
ภูมิภาคเอเชีย
เทียนชาน
จีน天山
ความหมายตามตัวอักษร"ภูเขาสวรรค์"
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินTiānshān
เวด-ไจลส์T'ien1-shan1
IPA[tʰjɛ́n.ʂán]
กวางตุ้งมาตรฐาน
การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยลTīnsāan
ยฺหวิดเพ็งTin1-saan1
IPA[tʰíːn.sáːn]
หมิ่นใต้
ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยีThiⁿ-soaⁿ

เทียนชาน[หมายเหตุ 1] มีอีกชื่อว่า Tengri Tagh[1] หรือ Tengir-Too[2] เป็นระบบเทือกเขาขนาดใหญ่ในเอเชียกลาง ยอดสูงสุดคือเจงิชโชกูซูที่มีความสูง 7,439 เมตร (24,406 ฟุต) และอยู่ในประเทศคีร์กีซสถาน บริเวณที่ต่ำที่สุดคือ Turpan Depression ซึ่งอยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล 154 m (505 ft)[3]

เทียนชานเป็นเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์ในลัทธิเท็งรี ยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสองมีชื่อว่า Khan Tengri ซึ่งแปลได้เป็น "เจ้าแห่งดวงวิญญาณ"[4] ในการประชุมมรดกโลก 2013 ส่วนตะวันออกของเทียนชายในมณฑลซินเจียงทางตะวันตกของจีนได้รับการบรรจุเป็นแหล่งมรดกโลก[5] ส่วนบริเวณตะวันตกในคีร์กีซถาน คาซัคสถาน และอุซเบกิสถานได้รับการบรรจุใน ค.ศ. 2016[6]

มรดกโลก

[แก้]

เทียนชานในซินเจียงได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 37เมื่อปี 2556ที่กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชาด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้

  • (vii) - เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของการเป็นตัวแทนในวิวัฒนาการสำคัญต่าง ๆ ในอดีตของโลก เช่น ยุคสัตว์เลื้อยคลาน ยุคน้ำแข็ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาความหลากหลายทางธรรมชาติบนพื้นโลก
  • (ix) - เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
ภาพเทือกเขาเทียนชานในอวกาศเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2540 กับทะเลสาบอือซึกในคีร์กีซสถานทางตอนเหนือ

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Prichard, James (1844). History of the Asiatic Nations. เล่มที่ IV (พิมพ์ครั้งที่ 3rd). น. 281.
  2. ↑ "Ensemble Tengir-Too". Aga Khan Trust for Culture. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 กรกฎาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 5 กรกฎาคม 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ Scheffel, Richard L.; Wernet, Susan J., บ.ก. (1980). Natural Wonders of the World. USA: Reader's Digest Association, Inc. น. 378. ISBN 978-0-89577-087-5.
  4. ↑ Wilkinson, Philip (2 ตุลาคม 2003). Myths and Legends. Stacey International. น. 163. ISBN 978-1900988612. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 มกราคม 2023. สืบค้นเมื่อ 11 กันยายน 2016.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ "新疆天山成功申遗". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-06-27. สืบค้นเมื่อ 2013-06-22.
  6. ↑ "Western Tien-Shan". UNESCO World Heritage Centre (ภาษาอังกฤษ). United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 กรกฎาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 17 กรกฎาคม 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

ข้อมูล

[แก้]
  • The Contemporary Atlas of China. 1988. London: Marshall Editions Ltd. Reprint 1989. Sydney, NSW: Collins Publishers Australia.
  • The Times Comprehensive Atlas of the World. Eleventh Edition. 2003. London, England: Times Books Group Ltd.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เทียนชาน&oldid=13042899"