เทียนจู๋

เทียนจู๋
ชื่อภาษาจีน
จีน	天竺
การถอดเสียง ภาษาจีนมาตรฐาน พินอิน tiānzhú อู๋ Romanization Thi-tsoq กวางตุ้งมาตรฐาน ยฺหวิดเพ็ง Tin1-zuk1 หมิ่นใต้ ฮกเกี้ยน POJ Thian-tiok Middle Chinese Middle Chinese tʰen ʈɨuk̚ Old Chinese Zhengzhang *qʰl'iːn tuɡ
ชื่อภาษาเกาหลี
ฮันกึล	천축
ฮันจา	天竺
การถอดเสียง อาร์อาร์ cheonchuk
ชื่อภาษาญี่ปุ่น
คันจิ	天竺
ฮิรางานะ	てんじく
การถอดเสียง โรมาจิ tenjiku

แผนที่ประวัติศาสตร์ที่อิงตามคำอธิบายใน บันทึกภูมิภาคตะวันตกแห่งต้าถัง โดยเสวียนจั้ง (รวมอยู่ในหนังสือ "The Ancient Geography of India" (1871) ของ อเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม) C, N, E, S และ W ในแผนภาพแสดงพื้นที่โดยประมาณของอินเดียตอนกลาง อินเดียตอนเหนือ อินเดียตะวันออก อินเดียตอนใต้ และอินเดียตะวันตก โดยเส้นสีแดงระบุเส้นทางการเดินทางของเสวียนจั้ง

เทียนจู๋ หรือ เท็นจิกุ (จีน: 天竺; พินอิน: tiānzhú, てんじく (tenjiku)) เป็นชื่อเรียกเก่าของอินเดีย ที่ใช้ในเขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก เช่น จีน และ ญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม คำนี้ที่ใช้ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นอาจไม่ได้หมายความถึงอินเดียหรือพื้นที่โดยรอบเสมอไป แต่บางครั้งใช้เรียกพื้นที่ที่อยู่ห่างไกลกว่าจีนอย่างคลุมเครือ และบางครั้งก็หมายถึงโลกในตำนานหรือในจินตนาการอีกด้วย

ความเป็นมา

ชาวจีนเริ่มได้รับความรู้เกี่ยวกับอินเดียผ่านบันทึกการสำรวจเอเชียกลางของ จาง เชียน และในบันทึกประวัติศาสตร์ สื่อจี้ ของซือหม่า เชียน นั้นอินเดียถูกเรียกว่า 身毒 ซึ่งปัจจุบันอาจอ่านว่า เจวียนตู๋ (Juāndú) หรือ เยวียนตู๋ (Yuāndú) ส่วนชื่อเทียนจู๋ (天竺) ได้ปรากฏใน โฮ่วฮั่นซู นอกจากนี้ยังมีการเขียนชื่อเรียกว่า เทียนตู่ (天篤) ด้วย

ที่มาของชื่อเรียกนี้ไม่เป็นที่สรุปแน่ชัดแต่คาดว่าน่าจะถอดเสียงมาจากชื่อแม่น้ำสินธุ เช่นเดียวกับที่มาของคำว่า "อินเดีย"