ข้ามไปเนื้อหา

เดวิด กิลมอร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เดวิด กิลมอร์
CBE
กิลมัวร์ที่รอยัลอัลเบิร์ตฮอลล์ใน ค.ศ. 2024
เกิดเดวิด จอน กิลมอร์ (David Jon Gilmour)
(1946-03-06) 6 มีนาคม ค.ศ. 1946 (80 ปี)
เคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ
อาชีพ
  • นักดนตรี
  • นักร้อง
  • นักแต่งเพลง
ปีปฏิบัติงานค.ศ. 1963–ปัจจุบัน
คู่สมรส
บุตร8
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง
เครื่องดนตรี
  • กีต้าร์
  • ร้อง
ค่ายเพลง
สมาชิกของพิงก์ฟลอยด์
อดีตสมาชิกของ
เว็บไซต์davidgilmour.com

เดวิด จอน กิลมอร์ (อังกฤษ: David Jon Gilmour; /ˈɡɪlmɔːr/; เกิดวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1946) เป็นมือกีตาร์ นักร้อง และนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ สมาชิกวงร็อก พิงก์ฟลอยด์ เขาเข้าร่วมวงใน ค.ศ. 1967 ไม่นานก่อนที่สมาชิกผู้ก่อตั้ง ซิด บาร์เร็ตต์ จะออกจากวง[1] ภายในต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 พิงก์ฟลอยด์กลายเป็นหนึ่งในวงดนตรีที่มียอดขายสูงสุดและได้รับการยกย่องมากที่สุดในประวัติศาสตร์ดนตรี[2] หลังจากโรเจอร์ วอเทอส์ ออกจากวงใน ค.ศ. 1985 พิงก์ฟลอยด์ก็ยังคงเดินหน้าต่อภายใต้การนำของกิลมอร์ และออกสตูดิโออัลบั้ม อะโมเมนทารีแลปส์ออฟรีซัน (ค.ศ. 1987), เดอะดิวิชันเบลล์ (ค.ศ. 1994) และ ดิเอนด์เลสริเวอร์ (ค.ศ. 2014)

กิลมอร์ออกอัลบั้มเดี่ยวทั้งหมดห้าอัลบั้ม ได้แก่ เดวิด กิลมอร์ (ค.ศ. 1978), อะเบาต์เฟซ (ค.ศ. 1984), ออนแอนไอแลนด์ (ค.ศ. 2006), แรตเทิลแดตล็อก (ค.ศ. 2015) และ ลักแอนด์สเตรนจ์ (ค.ศ. 2024) เขามีอัลบั้มเดี่ยวที่ขึ้นอันดับหนึ่งในชาร์ตอัลบั้มของสหราชอาณาจักร 3 อัลบั้ม และมีอีก 6 อัลบั้มในฐานะสมาชิกพิงก์ฟลอยด์[3] เขาเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับวงเดอะดรีมอะแคเดมีจำนวนสองอัลบั้ม และยังมีบทบาทสำคัญในการผลักดันให้เคต บุช เป็นที่รู้จัก โดยช่วยออกค่าใช้จ่ายในการบันทึกเสียงช่วงแรก ๆ และช่วยให้เธอได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลง

ในฐานะสมาชิกของพิงก์ฟลอยด์ กิลมอร์ได้รับการบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรลแห่งสหรัฐอเมริกาใน ค.ศ. 1996 และหอเกียรติยศดนตรีแห่งสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 2005 เขายังได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันวิเศษยิ่งแห่งจักรวรรดิบริติช ชั้นตติยาภรณ์ (CBE) ใน ค.ศ. 2003 และได้รับรางวัลเอาต์สแตนดิงคอนทริบิวชัน (Outstanding Contribution, ผลงานโดดเด่นด้านดนตรี) จากงานคิวอะวอดส์ใน ค.ศ. 2008[4] ใน ค.ศ. 2023 นิตยสารโรลลิงสโตนได้จัดอันดับให้เขาเป็นมือกีตาร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดเป็นอันดับที่ 28

กิลมอร์มีบทบาทในหลายโครงการที่เกี่ยวข้องกับประเด็นด้านสิทธิสัตว์ การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม คนไร้บ้าน ความยากจน และสิทธิมนุษยชน เขาเคยแต่งงานมาแล้วสองครั้ง และมีบุตรทั้งหมดแปดคน ภรรยาคนปัจจุบันของเขาคือ พอลลี แซมสัน นักประพันธ์นวนิยาย ซึ่งมีส่วนร่วมเขียนเนื้อเพลงให้กับผลงานของเขาหลายเพลง

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Povey 2008, p. 47.
  2. ↑ For 250 million records sold see: "Pink Floyd Reunion Tops Fans' Wish List in Music Choice Survey". Bloomberg Television. 26 กันยายน 2007. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 12 สิงหาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 2 สิงหาคม 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์); For 74.5 million RIAA certified units sold see: "Top Selling Artists". Recording Industry Association of America. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 กรกฎาคม 2012. สืบค้นเมื่อ 2 สิงหาคม 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ Brannigan, Paul (13 กันยายน 2024). "'I'd like to thank everyone who's bought my new album and helped make it number 1.' David Gilmour celebrates his third solo UK number one album with Luck and Strange". Classic Rock (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ "Gilmour dedicates his award to late colleague". Q Awards. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 10 สิงหาคม 2011. สืบค้นเมื่อ 20 กรกฎาคม 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เดวิด_กิลมอร์&oldid=12391660"