เซอจาระฮ์เมอลายู

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เซอจาระฮ์เมอลายู
(พงศาวลีมลายู) *
UNESCO-MOW.svg  ความทรงจำแห่งโลกโดยยูเนสโก
Frontispiece of a Jawi edition of the Malay Annals.jpg
ส่วนหน้าของ เซอจาระฮ์เมอลายู ฉบับอักษรยาวี
ที่เก็บรักษาสถาบันภาษาและวรรณกรรม (มาเลเซีย)
ประเทศ มาเลเซีย
ภูมิภาค **เอเชียและแปซิฟิก
อ้างอิง[1]
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน2001
* ชื่อตามที่ได้จดทะเบียนในบัญชีมรดกความทรงจำแห่งโลก
** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก

เซอจาระฮ์เมอลายู (มลายู: Sejarah Melayu, سجاره ملايو) มีชื่อดั้งเดิมว่า ซูลาลาตุซซาลาติน (Sulalatus Salatin, แปลว่า พระราชพงศาวลีพระมหากษัตริย์)[1] เป็นวรรณกรรมประวัติศาสตร์ที่ผ่านการแต่งให้สวยงาม (romanticised) เกี่ยวกับต้นกำเนิด วิวัฒนาการ และการล่มสลายของรัฐสุลต่านมะละกา[2] ผลงานนี้แต่งขึ้นในช่วงใดช่วงหนึ่งของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 โดยถือเป็นวรรณกรรมและผลงานทางประวัติศาสตร์ที่ดีที่สุดชิ้นหนึ่งในภาษามลายู[3]

ตัวบทดั้งเดิมใน เซอจาระฮ์เมอลายู ผ่านการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง โดยฉบับแรกสุดสืบไปถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1612 ถึงแม้ว่าจะมีความพยายามในการเขียนใหม่ตามบัญชาของยังดีเปอร์ตวน ดีฮีลีร์ ราจาอับดุลละฮ์ อุปราชแห่งยะโฮร์ในขณะนั้น[4][5] เดิมเขียนบนกระดาษเป็นภาษามลายูคลาสสิกโดยใช้อักษรยาวีเก่า แต่ปัจจุบันมีเอกสารตัวเขียนถึง 32 แบบ โดยรวมถึงฉบับอักษรรูมี[6] นักประวัติศาสตร์มองว่าตัวบทของ เซอจาระฮ์เมอลายู เป็นแหล่งปฐมภูมิที่เล่าข้อมูลเหตุการณ์ในอดีตที่ตรวจสอบได้จากแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ ในโลกมลายู แม้จะมีเนื้อหาบางส่วนเกี่ยวกับสิ่งลึกลับก็ตาม[7] ใน ค.ศ. 2001 เซอจาระฮ์เมอลายู ได้รับการบรรจุเป็นความทรงจำแห่งโลกของยูเนสโก[8]

อ้างอิง[แก้]

บรรณานุกรม[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]