เซมัง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

เซมัง (มาเลย์ : Orang Asli ; โอรังอัสลี) เป็นมนุษย์โบราณอาจจะที่มีมาตั้งแต่สมัยยุคหิน ประมาณ 1,500– 10,000 ปีมาแล้ว รูปร่างเตี้ยมีผิวดำ ฝีปากหนา ท้องป่อง น่องสั้นเรียว ผมหยิกเป็นก้นหอยติดศีรษะ ชาติพันธุ์นิกรอยด์ หรือเนกริโต ตระกูลออสโตร-เอเชียติก อยู่กระจายกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ราว 7-60 คน ในรัฐเกดะห์ มาเลเซีย ในส่วนลึกของนิวกินี ฟิลิปปินส์และหมู่เกาะอันดามัน เรียกตนเองว่า “มันนิ” (Mani) ส่วนผู้อื่นเรียกว่า เงาะ เงาะป่า ชาวป่า ซาแก หรือ โอรัง อัสลี (Orang Asli) หรือ กอย[1]

การแบ่งกลุ่มชาวเซมัง[แก้]

สำหรับในภาคใต้ของประเทศไทยมีซาไกอยู่สี่กลุ่มรวมประมาณ 200 คน คือ

ซาไกที่อาศัยอยู่ที่อำเภอธารโต จังหวัดยะลา ได้รับพระราชทานนามสกุลจากสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี โดยใช้ชื่อสกุลว่า "ศรีธารโต"[2] แต่ปัจจุบันซาไกธารโตส่วนใหญ่ได้อพยพไปอยู่ในมาเลเซีย ด้วยเหตุผลด้านที่ทำกินและวิถีชีวิตที่ดีกว่า ประกอบกับเหตุผลด้านความไม่สงบ[3]

การดำรงชีวิต[แก้]

กลุ่มชนชาวเซมังเผือกมัน กล้วยป่า มะละกอ และสัตว์ป่า จับสัตว์น้ำด้วยมือเปล่าหรือเบ็ด พืชผักผลไม้

วัฒนธรรมสมัยนิยม[แก้]

ความสับสนระหว่างเซมังกับซาไก[แก้]

หลายคนมักเข้าใจผิดว่า'ซาไก'คือเผ่านิกโกรในประเทศไทยแต่แท้จริงแล้ว'ซาไก'คือเผ่ามองโกลลอยในเคดะห์ประเทศมาเลเซีย ซึ่งอพยพมาจากจีนใต้ และ'เซมัง'ก็คือเผ่านิโกรในไทยและมาเลยเซียซึ่งอพยพมาจากทวีปแอฟริกาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์

อ้างอิง[แก้]

  1. กอย ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
  2. หมูบ้านซาไก
  3. "รอวันปิดตำนาน ‘ซาไก’ แห่ง ‘ศรีธารโต’" (Press release) (ใน ไทย). สำนักข่าวอามาน. 3 มกราคม พ.ศ. 2553. สืบค้นเมื่อ 5 สิงหาคม 2555. 

อื่น ๆ[แก้]