เจ้าชายฟรันซ์ วิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เจ้าชายฟรันซ์ วิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย
Prince Franz Wilhlem of Prussia.jpg

พระนามเต็ม ฟรันซ์ วิลเฮล์ม วิกเตอร์ คริสตอฟ สเตฟาน
พระอิสริยยศ เจ้าชายแห่งปรัสเซีย
อดีตแกรนด์ดยุกแห่งรัสเซีย
ราชวงศ์ ราชวงศ์โฮเอ็นโซลเลิร์น
ข้อมูลส่วนพระองค์
ประสูติ 3 กันยายน พ.ศ. 2486 (76 ปี)
ไซลีเซีย
พระบิดา เจ้าชายคาร์ล ฟรันซ์แห่งปรัสเซีย
พระมารดา เจ้าหญิงเฮนเรียตแห่งปรัสเซีย
พระชายา แกรนด์ดัชเชสมาเรีย วลาดีมีรอฟนาแห่งรัสเซีย
นาเดีย นูร์
พระบุตร แกรนด์ดยุกจอร์จ มิไคโลวิชแห่งรัสเซีย

เจ้าชายฟรันซ์ วิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย (อังกฤษ: His Royal Highness Prince Franz Wilhelm of Prussia[1]) เป็นนักธุรกิจชาวเยอรมันและเป็นสมาชิกของราชวงศ์โฮเอ็นโซลเลิร์น

พระราชประวัติ[แก้]

เจ้าชายฟรันซ์ วิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย ประสูติ 3 กันยายน พ.ศ. 2486ไซลีเซีย เป็นพระโอรสใน เจ้าชายคาร์ล ฟรันซ์แห่งปรัสเซีย และ เจ้าหญิงเฮนเรียตแห่งปรัสเซีย โดยทรงมีพระเชษฐาฝาแฟฝดคือ เจ้าชายฟรีดิช คริสเตียน แต่ทรงสิ้นพระชนม์หลังประสูติได้ 3 สัปดาห์ โดยพระองค์ทรงมีศักดิ์เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายโจอาคิมแห่งปรัสเซีย และทรงเป็นพระราชปนัดดาใน จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี

ในปี พ.ศ. 2545 พระองค์กับ ทีโอโดรา ทาเซียส พระสหายได้ทรงก่อตั้งได้ก่อตั้ง บริษัท Prinz von Preussenซึ่งบริษัทนี้มีจุดประสงค์ฟื้นฟูอาคารเก่าในประเทศเยอรมนี โดยทรัพย์นำสินส่วนพระองค์มาลงทุน

อภิเษกสมรส[แก้]

พระองค์ทรงเสกสมรส กับ แกรนด์ดัชเชสมาเรีย วลาดีมีรอฟนาแห่งรัสเซีย โดยทีงมีศักดิ์เป็นพระญาติชั้นที่ 3 ในพระองค์ เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2519 โดยทรงรับพระราชทานพระอิสริยยศตามแบบรัสเซียเป็น แกรนด์ดยุกมิคาอิล เปาโลวิชแห่งรัสเซีย พระสวามี โดยทรงมีพระโอรสร่วมกันเพียงพระองค์เดียวคือ

  1. แกรนด์ดยุกจอร์จ มิไคโลวิชแห่งรัสเซีย

ต่อมาในปี 2525 ทั้ง 2 ทรงตัดสินพระทัยแยกกันอยู่

เสกสมรสครั้งที่ 2[แก้]

เจ้าชายฟรันซ์ วิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย พระชันษา 75 ปี อดีตพระสวามีใน แกรนด์ดัชเชสมาเรีย วลาดีมีรอฟนาแห่งรัสเซีย ประมุขพระราชวงศ์โรมานอฟ ได้ทรงเสกสมรสใหม่กับ นาเดีย นูร์ พระสหายหญิงที่ทรงคบกันมานาน โดย แกรนด์ดยุกจอร์จ มิไคโลวิชแห่งรัสเซีย ซึ่งได้ถวายพระพรพระบิดาในโอกาสนี้ด้วย

พระอิสริยยศ[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. In 1919 royalty and nobility were mandated to lose their privileges in Germany; thereafter hereditary titles were to be legally borne only as part of the surname, according to Article 109 of the Weimar Constitution. Styles such as majesty and highness were not retained.