ข้ามไปเนื้อหา

เขตเหยียนชิ่ง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เขตเหยียนชิ่ง

延庆区
เขต
ถ้ำโบราณในถ้ำกู่หยาจฺวีในเขตเหยียนชิ่ง
ถ้ำโบราณในถ้ำกู่หยาจฺวีในเขตเหยียนชิ่ง
แผนที่
ที่ตั้งของเขตเหยียนชิ่งในปักกิ่ง
ที่ตั้งของเขตเหยียนชิ่งในปักกิ่ง
พิกัด: 40°27′52″N 115°58′49″E / 40.464521°N 115.980185°E / 40.464521; 115.980185
ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน
เทศบาลปักกิ่ง
การแบ่งเขตระดับตำบล3 แขวง
11 เมือง
4 ตำบล[1]
ศูนย์กลางแขวงหรูหลิน[2]
พื้นที่
 • ทั้งหมด1,994.88 ตร.กม. (770.23 ตร.ไมล์)
ประชากร
 (สำมะโน ค.ศ. 2020)
 • ทั้งหมด345,671 คน
 • ความหนาแน่น170 คน/ตร.กม. (450 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลาUTC+8 (มาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์102100
รหัสพื้นที่0010
เว็บไซต์http://www.bjyq.gov.cn/
เหยียนชิ่ง
อักษรจีนตัวเต็ม延慶
อักษรจีนตัวย่อ延庆
ไปรษณีย์Yenking

เหยียนชิ่ง (จีน: 延庆区; พินอิน: Yánqìng Qū) เดิมคือ อำเภอเหยียนชิ่ง ก่อน ค.ศ. 2015 เป็นเขตหนึ่งของปักกิ่ง ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของตัวเมืองปักกิ่ง อยู่ห่างจากใจกลางเมือง 74 กิโลเมตร ประกอบด้วย 3 แขวง 11 เมือง และ 4 ตำบล[1] และมีอาณาเขตติดกับเขตต่าง ๆ ของปักกิ่ง ได้แก่ เขตหฺวายโหรวทางตะวันออก และเขตชางผิงทางใต้ รวมถึงมณฑลเหอเป่ย์ ได้แก่ อำเภอหฺวายไหลทางตะวันตก และอำเภอชื่อเฉิงทางเหนือ เขตนี้เคยเป็นสถานที่จัดเอ็กซ์โป 2019[3][4] และเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันสกีลงเขา บอบสเลด ลูจ และสเกเลตันในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022

ประวัติศาสตร์

[แก้]

ในสมัยราชวงศ์ถัง มีการตั้งอำเภอกุยชวนโดยตั้งชื่อตามแม่น้ำกุยและขึ้นอยู่กับกุยโจวในมณฑลเหอเป่ย์ โดยมีเมืองที่เป็นที่ตั้งของกำลังป้องกันทางทหาร[5]: 385  ในที่สุด เมื่อ ค.ศ. 1952 พื้นที่นี้ได้ถูกโอนไปขึ้นกับเขตพิเศษจางเจียโข่ว [zh] และใน ค.ศ. 1958 ก็ถูกโอนมาขึ้นกับปักกิ่ง[6] ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2015 คณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีนอนุมัติการปรับเขตการปกครองของปักกิ่ง โดยมีการยุบอำเภอเหยียนชิ่งและยกฐานะขึ้นเป็นเขต[7] เขตเหยียนชิ่งกลายเป็นเมืองพี่น้องกับเขตทงแดมุน โซล โดยเริ่มจากการสถาปนาความสัมพันธ์ฉันมิตรใน ค.ศ. 1997 และมีการลงนามในข้อตกลงแลกเปลี่ยนด้านวัฒนธรรมและกีฬา รวมถึงข้อตกลงแลกเปลี่ยนทางเศรษฐกิจใน ค.ศ. 2011[8]

ภูมิอากาศ

[แก้]

เขตเหยียนชิ่งมีภูมิอากาศแบบชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Dwa/Dwb) ซึ่งเป็นเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างเขตอากาศอบอุ่นและอบอุ่นปานกลางรวมถึงเขตกึ่งแห้งแล้งและกึ่งชื้น พื้นที่ที่สูงกว่ามีสภาพอากาศเป็นเอกลักษณ์ โดยมี ฤดูหนาวที่หนาวเย็นและฤดูร้อนที่อบอุ่นไม่รุนแรง ทำให้เหยียนชิ่งเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองหลวงฤดูร้อน" ของปักกิ่ง[5] สภาพอากาศโดยรวมคือหนาวในฤดูหนาวและอบอุ่นในฤดูร้อน โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 9.6 องศาเซลเซียส (49.3 องศาฟาเรนไฮต์) พื้นที่นี้มีบริเวณกว้าง 105 ตารางกิโลเมตรที่อยู่ในเขตร้อนชื้น และมีทรัพยากรพลังงานความร้อนใต้พิภพตื้น ๆ ที่อุดมสมบูรณ์ ด้วยปริมาณแสงแดดต่อปีที่ 2,623.4 ชั่วโมง ทำให้มีทรัพยากรพลังงานแสงอาทิตย์ที่มากที่สุดในปักกิ่ง นอกจากนี้ ทรัพยากรพลังงานลมของเหยียนชิ่งคิดเป็นร้อยละ 70 ของทรัพยากรพลังงานลมทั้งหมดในเขตเทศบาลกรุงปักกิ่ง[9]

แอ่งกำแพงปาต๋าหลิ่งในเหยียนชิ่งล้อมรอบด้วยภูเขาทางทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออก และมีอ่างเก็บน้ำกวนทิงอยู่ทางทิศตะวันตก ซึ่งก็คือแอ่งเหยียนหฺวาย เหยียนชิ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของแอ่งนี้ โดยมีระดับความสูงเฉลี่ยประมาณ 500 เมตร หรือ 1,600 ฟุต ภูเขาไห่ถัว ความสูง 2,241 เมตร หรือ 7,352 ฟุต เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในเขตและเป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสองในเขตเทศบาลกรุงปักกิ่ง[10]

เหยียนชิ่งล้อมรอบด้วยภูเขาทางทิศเหนือ ตะวันออก และใต้ และมีแหล่งน้ำทางทิศตะวันตก โดยมีระดับความสูงเฉลี่ย 500 เมตร หรือ 1,600 ฟุต เหนือระดับน้ำทะเล ส่วนใหญ่เป็นเขตภูเขา โดยพื้นที่ภูเขาคิดเป็นร้อยละ 70 ของพื้นที่[5]: 104  อัตราความเขียวขจีของป่าไม้ในภูมิภาคทั้งหมดสูงถึงร้อยละ 74[11] ยิ่งไปกว่านั้น เหยียนชิ่งยังอุดมไปด้วยทรัพยากรพลังงานใหม่และพลังงานหมุนเวียนอื่น ๆ เช่น พลังงานความร้อนใต้พิภพ พลังงานแสงอาทิตย์ และพลังงานลม โดยคิดเป็นร้อยละ 25 ของการใช้พลังงาน และเป็นหนึ่งในกลุ่มแรก ๆ ของ เขตสาธิตพลังงานสีเขียวแห่งชาติ และเป็นพื้นที่สาธิตพลังงานใหม่และพลังงานหมุนเวียนในปักกิ่ง[11]

อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึกไว้คือ 39 องศาเซลเซียส หรือ 102.2 องศาฟาเรนไฮต์ เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1961[5]: 65  ก่อน ค.ศ. 2016 อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึกไว้คือ −27.3 องศาเซลเซียส หรือ −17.1 องศาฟาเรนไฮต์ เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1973[5]: 65  อย่างไรก็ดี เมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 2016 อุณหภูมิต่ำสุดที่บันทึกได้คือ −29.8 องศาเซลเซียส หรือ −21.6 องศาฟาเรนไฮต์ ซึ่งเป็นอุณหภูมิที่ต่ำที่สุดที่บันทึกในปักกิ่งในรอบ 30 ปี[12] ปีที่มีปริมาณน้ำฝนสูงสุดในช่วงเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคมคือ ค.ศ. 1964 โดยมีปริมาณ 747.1 มิลลิเมตร หรือ 29.41 นิ้ว และปีที่มีปริมาณน้ำฝนต่ำสุดคือ ค.ศ. 1965 โดยมีปริมาณ 274 มิลลิเมตร หรือ 10.79 นิ้ว[5]: 66  ชั่วโมงแสงแดดเฉลี่ยต่อปีในเขตหนึ่งของอำเภอเหยียนชิ่งคือ 2,623.4 ชั่วโมง โดยมีร้อยละของแสงแดดต่อปีที่ 60 ซึ่งเป็นชั่วโมงแสงแดดและรังสีดวงอาทิตย์สูงสุดในปักกิ่ง[5]: 67 

ใน ค.ศ. 2022 ค่าเฉลี่ยความเข้มข้นต่อปีของ PM2.5 ในเขตเหยียนชิ่งอยู่ที่ 27 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ต่ำกว่าพื้นที่ในตัวเมืองปักกิ่ง (34 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร) 7 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร และจัดอยู่ในอันดับหนึ่งด้านคุณภาพอากาศเหนือกว่าเขตอื่นในปักกิ่ง[13][14]

การแบ่งเขตการปกครอง

[แก้]
หย่งหนิง ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขตเหยียนชิ่ง

เขตนี้ประกอบด้วย 3 แขวง 11 เมือง และ 4 ตำบล[19]

พื้นที่เมืองของเขตเหยียนชิ่ง

[แก้]

รัฐบาลเขตเหยียนชิ่งตั้งอยู่ที่แขวงหรูหลิน[2] พื้นที่เมืองของเขตเหยียนชิ่งประกอบด้วยแขวงไป่เฉฺวียน แขวงหรูหลิน แขวงเซียงฉุ่ย-ยฺเหวียน และเมืองเหยียนชิ่ง โดยมีประชากรเกิน 100,000 คน พื้นที่เมืองมีย่านธุรกิจกลางและศูนย์นิทรรศการ

รายชื่อเขตย่อยของเขตเหยียนชิ่ง

[แก้]
ชื่อ[1]ภาษาจีน (ตัวย่อ)ฮั่นยฺหวี่พินอินจำนวนประชากร (ค.ศ. 2010)[20]พื้นที่ (ตร.กม.)
แขวงหรูหลิน
(ที่ตั้งรัฐบาลเขต[2])		儒林街道Rúlín Jiēdào125,65914.26
แขวงไป่เฉฺวียน百泉街道Bǎiquán Jiēdào6.20
แขวงเซียงฉุ่ย-ยฺเหวียน香水园街道Xiāngshuǐyuán Jiēdào7.45
เมืองเหยียนชิ่ง延庆镇Yánqìng Zhèn47.00
เมืองคังจวง康庄镇Kāngzhuāng Zhèn33,48775.00
เมืองปาต๋าหลิ่ง八达岭镇Bādálǐng Zhèn8,09496.00
เมืองหย่งหนิง永宁镇Yǒngníng Zhèn24,075158.70
เมืองจิ้วเซี่ยน旧县镇Jiùxiàn Zhèn19,932109.70
เมืองจางชานอิ๋ง张山营镇Zhāngshānyíng Zhèn23,769248.00
เมืองซื่อไห่四海镇Sìhǎi Zhèn6,001115.70
เมืองเชียนเจียเตี้ยน千家店镇Qiānjiādiàn Zhèn9,463371.00
เมืองเฉิ่นเจียอิ๋ง沈家营镇Shěnjiāyíng Zhèn12,02137.30
เมืองต้ายฺหวีชู่大榆树镇Dàyúshù Zhèn21,63064.00
เมืองจิ่งจวง井庄镇Jǐngzhuāng Zhèn10,646125.70
ตำบลต้าจวงเคอ大庄科乡Dàzhuāngkē Xiāng5,276126.57
ตำบลหลิวปินเป่า刘斌堡乡Liúbīnbǎo Xiāng6,088116.20
ตำบลเซียงอิ๋ง香营乡Xiāngyíng Xiāng7,78296.00
ตำบลเจินจูเฉฺวียน珍珠泉乡Zhēnzhūquán Xiāng3,503114.00

ประชากร

[แก้]

ณ สิ้น ค.ศ. 2019 เขตเหยียนชิ่งมีจำนวนครัวเรือนทั้งหมด 145,474 ครัวเรือน ในจำนวนนี้เป็นครัวเรือนเกษตรกรรม 70,386 ครัวเรือน ประชากรขึ้นทะเบียนมีจำนวน 289,093 คน ในจำนวนนี้มีผู้หญิงที่อาศัยอยู่ถาวร 14,045 คน ประชากรที่อาศัยอยู่จริงมีจำนวน 357,000 คน (35.7) ในจำนวนนี้เป็นผู้ย้ายถิ่นฐานถาวร 45,000 คน (4.5) คิดเป็นร้อยละ 12.6 ของประชากรที่อาศัยอยู่จริงทั้งหมด ในบรรดาประชากรที่อาศัยอยู่ถาวร มีประชากรในเขตเมือง 213,000 คน (21.3) คิดเป็นร้อยละ 59.7 ของประชากรที่อาศัยอยู่ถาวร อัตราการเกิดของประชากรที่อาศัยอยู่ถาวรคือ 8.22 ต่อพันคน (‰) และอัตราการเสียชีวิตคือ 5.84 ต่อพันคน อัตราการเพิ่มขึ้นตามธรรมชาติของประชากรที่อาศัยอยู่ถาวรอยู่ที่ 2.38 ต่อพันคน[21]

วัฒนธรรมและการท่องเที่ยว

[แก้]

เขตนี้อุดมไปด้วยสถานที่ทางประวัติศาสตร์และแหล่งท่องเที่ยวกลางแจ้ง

สถานที่ท่องเที่ยวที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดของเหยียนชิ่งคือปาต๋าหลิ่ง ส่วนของกำแพงเมืองจีนที่ได้รับการบูรณะใหม่และเป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่นักท่องเที่ยว ส่วนของกำแพงปาต๋าหลิ่งส่วนที่เหลือ (ฉือเซี่ยกวน) และด่านฉุ่ยกวนในเหยียนชิ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกและตะวันออกตามลำดับของปาต๋าหลิ่งที่ได้รับความนิยมมากและจะได้รับนักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลเข้ามาโดยเฉพาะในช่วงฤดูท่องเที่ยว

หนึ่งในทริปวันเดียวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดสำหรับผู้อยู่อาศัยในปักกิ่งคือโกรกธารหลงชิ่ง ซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านกู่เฉิงของเขตนี้ พื้นที่ทัศนียภาพนี้มี หุบเขาลึกที่เต็มไปด้วยน้ำจากอ่างเก็บน้ำที่สร้างขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์ในบริเวณใกล้เคียง ซึ่งมีบริการ ล่องเรือสั้น ๆ ไปตามทิวทัศน์อันน่าทึ่งของยอดเขาแคบ ๆ[22][23]

ซากของชุมชนที่พักอาศัยบนหน้าผาอายุพันปีซึ่งมีมาแต่สมัยราชวงศ์ถังพบได้ที่ถ้ำกู่หยาจฺวีใกล้หมู่บ้านตงเหมินอิ๋ง[24] นักโบราณคดีไม่แน่ใจเกี่ยวกับต้นกำเนิดของกู่หยาจฺวี ทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าเผ่าคูโม่ซี ชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในทุ่งหญ้าสเตปป์ได้แกะสลักห้องโถงและที่อยู่อาศัยหลายร้อยแห่งจากหิน ซึ่งเป็นชุมชนป้อมปราการที่อยู่ในถ้ำ[24][25]

สถานที่ท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์อีกแห่งหนึ่งคือ เมืองหย่งหนิง หอคอยบริเวณจัตุรัสกลางเมืองได้รับการบูรณะในทศวรรษ 2000 และมีโบสถ์คาทอลิกสไตล์ฟื้นฟูกอทิกจากศตวรรษที่ 19[26]

คอมมูนบายเดอะเกรตวอล (Commune by the Great Wall) ตั้งอยู่ในเขตนี้[27]

ภาษาพูดของเขตนี้แบ่งออกเป็นหกภูมิภาคโดยประมาณ แต่ขอบเขตของสำเนียงทั้งหกนี้ยังคง คลุมเครือและไม่แน่นอน[28]

แหล่งท่องเที่ยวและสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์

[แก้]
กำแพงเมืองจีนในตำบลต้าจวงเคอ
อุทยานธรณีโลกเหยียนชิ่ง ได้รับการบรรจุในรายชื่ออุทยานธรณีโลกของยูเนสโกใน ค.ศ. 2013[29]
กำแพงเมืองจีนปาต๋าหลิ่ง
สถานีรถไฟชิงหลงเฉียว

พื้นที่ชุ่มน้ำทะเลสาบเป็ดป่า

[แก้]

พื้นที่ชุ่มน้ำทะเลสาบเป็ดป่าตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเขตเหยียนชิ่ง เป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งชาติระดับ 4A และเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำที่มนุษย์สร้างขึ้น ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่เหยียนชิ่งของอ่างเก็บน้ำกวนทิง พื้นที่นี้เป็นหนึ่งในแหล่งที่อยู่อาศัยที่สำคัญที่สุดของนกในปักกิ่งและแม้กระทั่งในภาคเหนือของจีน มีการตั้งพื้นที่ชุ่มน้ำทะเลสาบเป็ดป่าปักกิ่งขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1997 และได้รับการตั้งเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับเทศบาลในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2000 พื้นที่รวมของเขตอนุรักษ์คือ 6,873 เฮกตาร์ ในจำนวนนี้เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำ 3,939 เฮกตาร์[30]

กำแพงเมืองจีนปาต๋าหลิ่ง

[แก้]

กำแพงเมืองจีนปาต๋าหลิ่งเป็นฉากที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งในเหยียนชิ่ง ตั้งอยู่ที่ทางเข้าด้านเหนือของเส้นทางโบราณกวานโก่ว จฺวินตูชาน เขตเหยียนชิ่ง ปักกิ่ง ที่นี่เป็นส่วนสำคัญของกำแพงเมืองจีน ซึ่งเป็นโครงการก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่ในสมัยจีนโบราณและเป็นช่องทางแคบที่สำคัญของกำแพงเมืองจีนสมัยราชวงศ์หมิง กำแพงเมืองจีนปาต๋าหลิ่งยังเป็นป้อมปราการสำคัญของด่านจฺวียง[31]

โกรกธารหลงชิ่ง

[แก้]

โกรกธารหลงชิ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของหมู่บ้านกู่เฉิง ห่างจากตัวเมืองปักกิ่ง 85 กิโลเมตร เป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งชาติระดับ 4A และเป็นหนึ่งในสิบหกสถานที่ท่องเที่ยวของปักกิ่ง แหล่งน้ำกำเนิดมาจากตีนเขาด้านตะวันออกของภูเขาไห่ถัว และไหลลงสู่เขื่อนกู่เฉิงผ่านภูเขายฺหวีตู เนื่องจากเหยียนชิ่งมีฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีช่วงเวลาที่น้ำกลายเป็นน้ำแข็งยาวนาน โกรกธารหลงชิ่งจึงใช้ประโยชน์จากสภาพธรรมชาติที่เป็นเอกลักษณ์นี้ในการจัดงานเทศกาลโคมน้ำแข็งหลงชิ่งมาตั้งแต่ ค.ศ. 1987 การจัดแสดงศิลปะโคมน้ำแข็งหลงชิ่งจึงกลายเป็นโครงการดั้งเดิมของการท่องเที่ยวฤดูหนาวในเมืองหลวง[32]

สกีรีสอร์ตว่านเคอฉือจิงหลง

[แก้]

ตั้งชื่อตามว่านเคอ สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1999 เป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งชาติระดับ 3A ตั้งอยู่ในเหยียนชิ่ง ปักกิ่ง ห่างจากตัวเมืองปักกิ่ง 80 กิโลเมตร เป็นสกีรีสอร์ตแห่งแรกในพื้นที่โดยรอบปักกิ่งที่มีขนาดใหญ่ อุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน และเป็นผู้บุกเบิกในประเทศจีนที่ใช้การทำหิมะเทียม นอกจากนี้ ยังมีทางลาดด้านทิศใต้ที่หายากในปักกิ่งซึ่งนักท่องเที่ยวสามารถเล่นสกีภายใต้แสงแดดอันอบอุ่นในฤดูหนาวได้ ลานหิมะครอบคลุมพื้นที่ 600 เอเคอร์และมีหกเส้นทาง สำหรับเล่นสกี[33]

พิพิธภัณฑ์กำแพงเมืองจีน

[แก้]

ตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของปาต๋าหลิ่ง[5]: 298  เป็นพิพิธภัณฑ์เฉพาะเรื่องที่สะท้อนถึงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของกำแพงเมืองจีนปาต๋าหลิ่งอย่างครอบคลุม สร้างเสร็จและเปิดให้ประชาชนเข้าชมเมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1994 รูปลักษณ์ภายนอกของพิพิธภัณฑ์กำแพงเมืองจีนมีลักษณะเป็นประภาคาร โดยมีพื้นที่ก่อสร้างมากกว่า 4,000 ตารางเมตรและพื้นที่ใช้สอย 3,200 ตารางเมตร[34]

หอรำลึกจาน เทียนโย่ว

[แก้]

หอรำลึกจาน เทียนโย่วตั้งอยู่ในเขตพิเศษปาต๋าหลิ่ง เขตเหยียนชิ่ง ปักกิ่ง ประเทศจีน สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงจาน เทียนโย่ว วิศวกรทางรถไฟชาวจีน และอยู่ภายใต้การดูแลของพิพิธภัณฑ์การรถไฟจีน เป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติระดับสาม ใน ค.ศ. 1992 พิพิธภัณฑ์ได้รับรางวัลเป็นฐานการศึกษารักชาติปักกิ่ง และใน ค.ศ. 1995 ได้รับรางวัลเป็นฐานการศึกษาความรักชาติทางรถไฟ มีการปรับปรุงนิทรรศการใน ค.ศ. 1997 และใน ค.ศ. 2008 พิพิธภัณฑ์ได้รับรางวัลเป็นฐานการศึกษาวิทยาศาสตร์ปักกิ่ง รวมถึงมีการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานและนิทรรศการทั้งหมด พิพิธภัณฑ์ได้รับการจัดอันดับเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติระดับสามและฐานกิจกรรมนอกห้องเรียนสำหรับนักเรียนเยาวชนในปักกิ่ง และใน ค.ศ. 2010 ได้รับการจัดอันดับเป็นฐานการศึกษาเผยแพร่วิทยาศาสตร์แห่งชาติ[35]

สวนสัตว์ป่าปาต๋าหลิ่งปักกิ่ง

[แก้]

สวนสัตว์ป่าปาต๋าหลิ่งปักกิ่งเป็นสวนสัตว์ป่าบนภูเขาที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน ตั้งอยู่ที่เชิงกำแพงเมืองจีนปาต๋าหลิ่งและใกล้กับทางด่วนปาต๋าหลิ่ง อุทยานมีพื้นที่ใช้สอย ห้าส่วน ได้แก่ พื้นที่ทัวร์สัตว์ป่า เขตอนุรักษ์เชิงนิเวศ พื้นที่ท่องเที่ยวป่าภูเขา พื้นที่วัฒนธรรมโบราณ และพื้นที่พักผ่อนหย่อนใจ อุทยานครอบคลุมพื้นที่เกือบ 6,000 เอเคอร์ โดยมีสัตว์ป่ามากกว่า 100 ชนิดเกือบ 10,000 ตัว[36]

การคมนาคม

[แก้]
สาย S2 ที่สถานีชิงหลงเฉียว

เขตเหยียนชิ่งเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งสำคัญทางตอนเหนือของปักกิ่ง โดยมีถนนทั้งในเขตเมืองและชนบทที่เชื่อมต่อกันทุกทิศทาง ณ สิ้น ค.ศ. 2018 ระยะทางรวมของทางหลวงในภูมิภาคทั้งหมดอยู่ที่ 1,833.4 กิโลเมตร ลดลง 0.9 กิโลเมตรจากสิ้นปีที่แล้ว[37]

ทางรถไฟสายจิงเปา ทางรถไฟสายต้าฉิน ทางด่วนปักกิ่ง-ทิเบต (ปาต๋าหลิ่ง) ทางด่วนจิงซิน ทางหลวงแห่งชาติจีนหมายเลข 110 ทางหลวง S216, S323 และอื่น ๆ ล้วนแต่ผ่านเขตนี้[9] การก่อสร้างทางด่วนซิงเหยียนกำลังจะเริ่มขึ้น และเมื่อแล้วเสร็จจะใช้เวลาเพียง 30 นาทีในการเดินทางไปยังใจกลางเมืองปักกิ่ง[10]

รถไฟชานเมือง

[แก้]

ทางรถไฟสายปักกิ่ง-เปาโถวและรถไฟชานเมือง สาย S2 มีความสะดวกสบายสำหรับการขนส่งผู้โดยสารและสินค้า รถไฟระหว่างเมืองปักกิ่ง-จางเจียโข่วเปิดให้บริการสายย่อยเหยียนชิ่งเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2020 ทำให้สามารถเดินทางไปใจกลางเมืองปักกิ่งได้ภายใน 26 นาที[38] เหยียนชิ่งมีรถไฟชานเมืองให้บริการหนึ่งสาย ดำเนินการโดยรถไฟชานเมืองปักกิ่ง (BCR) โดยสาย S2 (ทั้งสายหลักและสายย่อย) เริ่มต้นจากสถานีรถไฟหฺวางถู่เตี้ยนในเขตชางผิงและจอดที่สถานีต่อไปนี้ในเหยียนชิ่ง:

การศึกษา

[แก้]

อาหารท้องถิ่น

[แก้]
โต๊ะจีนเต้าห

เป็นมื้ออาหารตามพิธีการในงานแต่งงานและงานเฉลิมฉลองแบบจีนดั้งเดิม อาหารนี้ทำโดยการใส่ กะหล่ำปลี เต้าหู้ หมูสามชั้นตากแห้ง วุ้นเส้น และส่วนผสมอื่น ๆ ลงในอั้งโล่ ซึ่งอั้งโล่นี้เคยเป็นอุปกรณ์ทำความร้อนในพื้นที่ชนบททางตอนเหนือของจีนสมัยก่อน[10]

ผลผลิต

[แก้]

ผลไม้ที่ปลูกทั่วไปในพื้นที่ ได้แก่ แอปเปิล พลัม และองุ่น[9]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 3 2020年统计用区划代码和城乡划分代码：延庆区 (ภาษาจีน). National Bureau of Statistics of the People's Republic of China. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-23. สืบค้นเมื่อ 2021-07-24.
  2. 1 2 3 "北京撤销密云县、延庆县 设立密云区、延庆区". 2015-11-17. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-07-24. สืบค้นเมื่อ 2021-07-24. 延庆区人民政府驻儒林街道湖北西路1号
  3. ↑ "Expo 2019 Beijing". BIE. สืบค้นเมื่อ March 23, 2019.
  4. ↑ L_104104 (2014-06-12). "北京将举办2019年世界园艺博览会。". Bj.people.com.cn. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 26, 2020. สืบค้นเมื่อ 2018-05-28.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 《延庆县志》 [Yanqing County Magazine] (ภาษาจีนตัวย่อ). Beijing Publishing House [zh]. 2006. ISBN 9787200063721.
  6. ↑ "历史沿革 - 北京延庆". bjyq.gov.cn. 2016-07-01. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 1, 2016. สืบค้นเมื่อ 2022-02-05.
  7. ↑ "北京密云延庆两县将撤县设区。". News.ifeng.com. สืบค้นเมื่อ 2018-05-28.
  8. ↑ 韩国东大门区代表团来延访问。 เก็บถาวร 2014-11-30 ที่ archive.today
  9. 1 2 3 "Overview of Yanqing, Beijing". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-29. สืบค้นเมื่อ 2021-06-29.
  10. 1 2 3 "General situation of Yanqing". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-29. สืบค้นเมื่อ 2021-06-29.
  11. 1 2 http://m.sohu.com/n/416820997/?_trans_=000115_3w 延庆简介：常住人口31.7万 首都生态涵养发展区。
  12. ↑ 北京迎30年来最冷一天：延庆最低气温逼近-30度 เก็บถาวร 2016-01-30 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
  13. ↑ 2013 Beijing Environmental Status Bulletin
  14. ↑ "2015年前10月延庆空气质量全市最好。". Beijing.qianlong.com. 2015-11-10. สืบค้นเมื่อ 2018-05-28.
  15. ↑ 中国气象数据网 – WeatherBk Data (ภาษาจีนตัวย่อ). China Meteorological Administration. สืบค้นเมื่อ 26 August 2023.
  16. ↑ 中国气象数据网 (ภาษาจีนตัวย่อ). China Meteorological Administration. สืบค้นเมื่อ 26 August 2023.
  17. ↑ 中国气象数据网 – WeatherBk Data (ภาษาจีนตัวย่อ). China Meteorological Administration. สืบค้นเมื่อ 10 October 2023.
  18. ↑ 中国气象数据网 (ภาษาจีนตัวย่อ). China Meteorological Administration. สืบค้นเมื่อ 10 October 2023.
  19. ↑ "北京市民政局 行政区划 2024年北京市行政区划名称和行政区划代码". mzj.beijing.gov.cn. สืบค้นเมื่อ 2025-06-20.
  20. ↑ Census Office of the State Council of the People's Republic of China; Population and Employment Statistics Division of the National Bureau of Statistics of the People's Republic of China (2012). 中国2010人口普查分乡、镇、街道资料 (1 ed.). Beijing: China Statistics Print. ISBN 978-7-5037-6660-2.
  21. ↑ "Overview of the population". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-29. สืบค้นเมื่อ 2021-06-29.
  22. ↑ "Beijing's best day trips: lakes and rivers". Time Out Beijing. May 2, 2017. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 7, 2018. สืบค้นเมื่อ May 6, 2018.
  23. ↑ "Longqing Gorge 龙庆峡". The Beijinger. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-05-07. สืบค้นเมื่อ 2018-05-06.
  24. 1 2 "1000 Years Old Houses Carved out of Rock: Guyaju Ruins". China Underground. April 10, 2016. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 7, 2018. สืบค้นเมื่อ February 6, 2018.
  25. ↑ Kirch, John (June 13, 2018). "One hour out: Beijing Beyond the Great Wall to the Guyaju Caves". Wall Street Journal. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 25, 2019. สืบค้นเมื่อ September 3, 2019.
  26. ↑ "Beijing rebuilds its ancient town". China Daily. July 21, 2003. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 3, 2018. สืบค้นเมื่อ February 6, 2018.
  27. ↑ "Commune by the Great Wall". SOHO China. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-08. สืบค้นเมื่อ 2020-09-04. Shuiguan Great Wall Exit, No. 53, G6 JingzangHighway, Beijing - The page is also available in Mandarin Chinese. Chinese address: "北京G6京藏高速公路53号水关长城出口"
  28. ↑ "延庆话 本土化之后仍保有晋中南底色_北京地理·京郊方言录之延庆话_新京报电子报". epaper.bjnews.com.cn. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-02-04. สืบค้นเมื่อ 2022-02-04.
  29. ↑ 北京延庆晋级为 世界地质公园。[ลิงก์เสีย]
  30. ↑ "The history of The Beijing Wild Duck Lake Wetland". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-29. สืบค้นเมื่อ 2021-06-29.
  31. ↑ "The introduction of Beijing Badaling Great Wall". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-29. สืบค้นเมื่อ 2021-06-29.
  32. ↑ "The Longqing Gorge". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-08-04. สืบค้นเมื่อ 2021-06-29.
  33. ↑ "Vanke Shijinglong Ski Resort opened: to create the first Internet + Ski Resort". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-06-29. สืบค้นเมื่อ 2021-06-29.
  34. ↑ 北京新春博物馆活动精彩大盘点 เก็บถาวร 2019-06-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.新浪
  35. ↑ "展馆介绍，詹天佑纪念馆，于2013-03-16查阅". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-12-22. สืบค้นเมื่อ 2013-03-17.
  36. ↑ "关于我们，北京八达岭野生动物世界官方网站，于2013-12-31查阅". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-01-01. สืบค้นเมื่อ 2013-12-31.
  37. ↑ "Yanqing District's 2019 National Economic and Social Development Statistical Bulletin". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-01-13. สืบค้นเมื่อ 2021-06-29.
  38. ↑ "京张高铁延庆支线今晨通车 清河到延庆只用26分钟". 2020-12-01. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-01-02. สืบค้นเมื่อ 2021-07-23.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
  • วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Yanqing District

แม่แบบ:2022 Winter Olympics venues

เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เขตเหยียนชิ่ง&oldid=12648448"