ข้ามไปเนื้อหา

เขตพิเศษของโตเกียว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เขตพิเศษของโตเกียว
東京特別区
ที่ตั้งในสีเขียว
ที่ตั้งในสีเขียว
ที่ตั้งของเขตพิเศษของโตเกียว
ประเทศญี่ปุ่น
เกาะฮนชู
ภูมิภาคคันโต
จังหวัดโตเกียว
พื้นที่
  เขตพิเศษ
627.57 ตร.กม. (242.31 ตร.ไมล์)
ประชากร
 (1 มิถุนายน ค.ศ. 2020)
  เขตพิเศษ
9,693,701 คน
  ความหนาแน่น15,446 คน/ตร.กม. (40,000 คน/ตร.ไมล์)

เขตพิเศษ (特別区 (tokubetsu-ku, โทกูเบ็ตสึ-กุ)) เป็นเขตการปกครองระดับเทศบาลในมหานครโตเกียวซึ่งมีอยู่ทั้งหมด 23 เขต โดยในอดีตถือเป็นส่วนของนครโตเกียว อันเป็นเมืองหลวงของจังหวัดโตเกียว (東京府 โตเกียว-ฟุ) ต่อมาในปี ค.ศ. 1943 ได้มีการจัดตั้งมหานครโตเกียวขึ้นเป็นเขตปกครองรูปแบบพิเศษ และมีการแบ่งนครโตเกียวออกเป็น 23 เขต แต่ละเขตมีสิทธิเลือกตั้งนายกเทศมนตรีประจำเขตและปกครองตัวเองโดยอิสระจากมหานครโตเกียว ตามกฎหมายการปกครองส่วนท้องถิ่นของญี่ปุ่น (地方自治法 ชิโฮ-จิชิ-โฮ) ชาวญี่ปุ่นมักเรียกทั้งเขตทั้ง 23 อย่างง่าย ๆ ว่า "นิจูซังกุ" (23区)

ประวัติ

[แก้]

ก่อนปี ค.ศ. 1943 กรุงโตเกียวถือเป็นจังหวัดหนึ่งเทียบเท่ากับจังหวัดอื่น ๆ และในจังหวัดโตเกียวก็ประกอบด้วยหลาย ๆ เทศบาล เทศบาลนครโตเกียวถือเป็นหนึ่งในนั้นและถือเป็นเมืองหลวงของจังหวัดโตเกียว และในนครโตเกียวก็แบ่งออกเป็น 35 เขต

วันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1943 มีการยุบเทศบาลนครโตเกียว จังหวัดโตเกียวถูกยกฐานะเป็นกรุงโตเกียว ทั้ง 35 เขตถูกโอนไปขึ้นตรงกับองค์การปกครองกรุงโตเกียว[1]

วันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1947 จากเดิมที่นครโตเกียวมี 35 เขต ถูกแบ่งใหม่ให้เป็น 22 เขต

วันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1947 ได้มีการประกาศใช้กฎหมายการปกครองส่วนท้องถิ่นของญี่ปุ่น เป็นผลให้เขตทั้ง 22 เขตเดิม ยกฐานะขึ้นเป็นเขตพิเศษของกรุงโตเกียว

วันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1947 ได้มีการประกาศให้เขตเนริมะ เป็นเขตพิเศษที่ 23 ของกรุงโตเกียว

ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1970 เป็นต้นมา เขตพิเศษของกรุงโตเกียวได้รับอำนาจบริหารที่อิสระกว่าเทศบาลในจังหวัดอื่น แต่ละเขตสามารถเลือกนายกเทศมนตรีเขต (区長 kuchō) และสภาเขต (区議会 kugikai) ของตัวเอง

ใน ค.ศ. 2000 รัฐสภาของญี่ปุ่นมอบอำนาจการปกครองส่วนท้องถิ่น (地方公共団体 ชิโฮ โคเกียว ดันไต) ให้เขตพิเศษทั้ง 23 เขตของกรุงโตเกียว ส่งผลให้แต่ละเขต (区 กุ) มีฐานะเทียบเท่ากับนคร (市 ชิ)

เขตพิเศษต่าง ๆ มีขนาดต่างกันตั้งแต่ 10–60 ตารางกิโลเมตร และจำนวนประชากรก็ต่างกันตั้งแต่ 40,000–830,000 คน บางเขตมีเกาะที่มนุษย์สร้างขึ้นโดยการถมทะเล เขตที่มีประชากรมากที่สุดคือเขตเซตางายะ (世田谷区 Setagaya-ku) และเขตที่มีขนาดใหญ่ที่สุดคือเขตโอตะ

จำนวนประชากรของเขตพิเศษทั้ง 23 เขตของกรุงโตเกียวจากการสำรวจจำนวนประชากรเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2010 มีจำนวน 8,846,580 คน[2] คิดเป็น 2 ใน 3 ของประชากรของกรุงโตเกียว และ 1 ใน 4 ของประชากรในกรุงโตเกียวและปริมณฑล (首都圏 ชุโตเก็ง) มีความหนาแน่นประชากร 13,800 คนต่อตารางกิโลเมตร

รายชื่อเขตพิเศษ (เรียงลำดับตามตัวอักษรโรมัน)

[แก้]
แผนที่มหานครโตเกียวในปัจจุบัน สีเหลืองแสดงถึง 23 เขตพิเศษในโตเกียว และสีเขียวแสดงถึงนคร เมือง และหมู่บ้านอื่น ๆ ในมหานครโตเกียว

*จำนวนประชากร ณ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007

เขต คันจิ
(ตัวโรมัน)
ประขากร* ความหนาแน่น
(/กม.²)
พื้นที่
(กม.²)
ย่านที่มีชื่อเสียง
อาดาจิ足立区
(Adachi-ku)
629,39211,830.6853.20 อายาเซะ, คิตะเซ็นจู, ทาเกโนะสึกะ
อารากาวะ荒川区
(Arakawa-ku)
194,77718,262.2510.20 อารากาวะ, มาจิยะ, นิปโปริ, มินามิเซ็นจู
บุงเกียว文京区
(Bunkyō-ku)
194,93316,009.2811.31 ฮนโง, ยาโยอิ, ฮากุซัน
ชิโยดะ千代田区
(Chiyoda-ku)
43,8023,763.0611.64 นางาตะโจ, คาซูมิงาเซกิ, โอเตมาจิ, มารูโนอูจิ, อากิฮาบาระ, ยูรากุโช, ไอดะบาชิ
ชูโอ中央区
(Chūō-ku)
104,99710,344.5310.15 นิฮมบะชิ, คะยะบะโจ, กินซะ, สึกิจิ, ฮัจโจโบะริ, ชินกะวะ, สึกิชิมะ, คะจิโดะกิ, สึกุดะ,
เอโดงาวะ江戸川区
(Edogawa-ku)
661,38613,264.8649.86 คะซะอิ, โคะอิวะ
อิตาบาชิ板橋区
(Itabashi-ku)
529,05916,445.7232.17 อิตาบาชิ, ทากาชิมะไดระ
คัตสึชิกะ葛飾区
(Katsushika-ku)
428,06612,286.6234.84 ทะเตะอิชิ, อะโอะโตะ
คิตะ北区
(Kita-ku)
330,64615,885.6720.59 อะกะบะเนะ, โอจิ, ทะบะตะ
โคโต江東区
(Kōtō-ku)
436,33710,963.2439.8 คิบะ, อะริอะเกะ, คะเมโดะ, โทโยโช, มนเซ็นนะกะโช, ฟุกะงะวะ, คิโยะซุมิ, ชิระกะวะ, เอ็ทชูจิมะ, ซุนะมะจิ, อะโอะมิ
เมงูโระ目黒区
(Meguro-ku)
267,79818,217.5514.70 เมะงุโระ, นะกะเมะงุโระ, จิยุงะโอะกะ
มินาโตะ港区
(Minato-ku)
205,19610,088.3020.34 อะกะซะกะ, รปปงงิ, โอะไดบะ, ชินบะชิ, ชินะงะวะ, โทะระโนะมง, อะโอะยะมะ, อะซุบุ, ฮะมะมะสึโช, ทะมะจิ
นากาโนะ中野区
(Nakano –ku)
312,93920,097.8215.59 นะกะโนะ
เนริมะ練馬区
(Nerima-ku)
702,20214,580.6148.16 เนะริมะ, โออิซุมิ, ฮิกะริงะโอะกะ
โอตะ大田区
(Ōta-ku)
674,59011,345.2759.46 โอโมะริ, คะมะตะ, ฮะเนะดะ, เด็งเอ็งโจฟุ
เซตางายะ世田谷区
(Setagaya-ku)
855,41614,728.2358.08 เซะตะงะยะ, คิตะซะวะ, คิตุตะ, คะระซุยะมะ, ทะมะงะวะ
ชิบูยะ渋谷区
(Shibuya-ku)
205,51213,337.1315.11 ชิบุยะ, เอะบิซุ, ฮะระจุกุ, ฮิโระโอะ, , เซ็นดะงะยะ, โยะโยะงิ
ชินางาวะ品川区
(Shinagawa-ku)
353,88715,576.0122.72 ชินะงะวะ, โกะตันดะ, โอซะกิ
ชินจูกุ新宿区
(Shinjuku-ku)
309,46316,975.4818.23 ชินจุกุ, ทะกะดะโนะบะบะ, โอกุโบะ, คะงุระซุกะ, อิจิงะยะ
ซูงินามิ杉並区
(Suginami-ku)
534,98115,725.4934.02 โคเอ็นจิ, อะซะงะยะ, โอะงิกุโบะ
ซูมิดะ墨田区
(Sumida-ku)
237,43316,079.4913.75 คินชิโช, โมะริชิตะ, เรียวโงะกุ
โทชิมะ豊島区
(Toshima-ku)
256,00919,428.4413.01 อิเคะบุกุโระ, โคะมะโงะเมะ, เซ็งกะวะ, ซุงุโมะ
ไทโต台東区
(Taitō-ku)
168,27716,139.3810.08 อูเอโนะ, อาซากูซะ
รวมทั้งหมด 8,637,09813,890.25621.81

สถานที่ที่มีชื่อเสียง

[แก้]
ย่านกินซะ (銀座 Ginza)
ย่านมารูโนอูจิ (丸の内 Marunouchi)
เขตชิบูยะ (渋谷区 Shibuya-ku)
เขตชินจูกุ (新宿区 Shinjuku-ku)
สะพานสายรุ้ง (レインボーブリッジ Reinbō burijji) และ โตเกียวทาวเวอร์ (東京タワー Tōkyō tawā)

สถานที่ที่มีชื่อเสียงในย่านต่าง ๆ เขตพิเศษทั้ง 23 เขตมีดังต่อไปนี้

  • อากาซากะ (赤坂 Akasaka) : อยู่ในเขตมินาโตะ เป็นย่านที่มีภัตตาคารร้านอาหาร สถานบันเทิง และโรงแรมมากมาย นอกจากนี้ยังมีถนนคนเดินเล็ก ๆ ให้ได้สัมผัสชีวิตชาวโตเกียวท้องถิ่น ตั้งอยู่ติดกับเขตรปปงงิ และอาโอยามะ
  • กินซะ (銀座Ginza) และ ยูระกุโช : ย่านกินซะอยู่ในเขตชูโอ ส่วนย่านยูระกุโชอยุ่ในเขตชิโยดะ (千代田区 Chiyoda-ku) ทั้งสองย่านนี้เป็นย่านศูนย์การค้าและแหล่งบันเทิง มีห้างสรรพสินค้าที่ขายสินค้าหรูหรา โรงภาพยนตร์ และโรงละคร
  • จิมโบโช (神保町 Jinbōchō) : อยู่ในเขตชิโยดะ เป็นย่านที่เต็มไปด้วยร้านหนังสือมือสอง สำนักพิมพ์ และร้านขายของเก่ามากมาย
  • รปปงงิ (六本木 Roppongi) : อยู่ในเขตมินาโตะ เป็นย่านที่เป็นที่ตั้งของสถานทูตของหลายประเทศ จึงทำให้ชาวต่างชาติรวมตัวอยู่ในย่านนี้จำนวนมาก นอกจากนี้ยังเป็นย่านที่มีสถานบันเทิงยามค่ำคืนอยู่มากมาย และยังเป็นที่ตั้งของอาคารรปปงงิฮิลส์ ซึ่งเป็นอาคารขนาดใหญ่ที่มีทั้งสำนักงาน ศูนย์การค้า และสถานบันเทิง
  • ชิบุยะ (渋谷区 Shibuya-ku) : เป็นเขตศูนย์รวมห้างสรรพสินค้า แฟชั่น สถานบันเทิงยามราตรี และเป็นแหล่งวัยรุ่นที่มีเชื่อเสียงมานาน
  • ชินะงะวะ (品川区 Shinagawa-ku) : เป็นที่ตั้งของสถานชินะงะวะ ทางด้านตะวันตกของสถานีมีโรงแรมขนาดใหญ่มากมาย ส่วนทางด้านตะวันออกที่เคยเงียบเหงา ปัจจุบันถูกพัฒนาให้เป็นศูนย์กลางธุรกิจแห่งใหม่ของโตเกียว
  • ชินจุกุ (新宿区 Shinjuku-ku) : เป็นเขตตึกสูงยุคแรก ๆ ของโตเกียวตั้งแต่ทศวรรษที่ 1970 เป็นที่ตั้งของห้างสรรพสินค้า ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า และโรงแรมหลายแห่ง รวมถึงเป็นที่ตั้งของศาลาว่าการกรุงโตเกียว มีสถานีรถไฟชินจูกุ อันเป็นสถานีที่มีคนสัญจรผ่านประมาณสามล้านคนต่อวัน ถือเป็นสถานีรถไฟที่คับคั่งที่สุดในโลก ทางด้านตะวันออกของสถานีชินจุกุ เป็นย่านคาบูกิโช ซึ่งเป็นย่านสถานเริงรมณ์ยามราตรี

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. Kurt Steiner, Local government in Japan, Stanford University Press, 1965, p. 179
  2. "TOKYO STATISTICAL YEARBOOK 2010, Population by District". Statistics Division, Bureau of General Affairs, Tokyo Metropolitan Government. 2012-07-20. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (XLS)เมื่อ 2020-08-11.