เกรอัม ฮิลล์
 | ลิงก์ข้ามภาษาในบทความนี้ มีไว้ให้ผู้อ่านและผู้ร่วมแก้ไขบทความศึกษาเพิ่มเติมโดยสะดวก เนื่องจากวิกิพีเดียภาษาไทยยังไม่มีบทความดังกล่าว กระนั้น ควรรีบสร้างเป็นบทความโดยเร็วที่สุด |
เกรอัม ฮิลล์ | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
 ฮิลล์ที่ดัตช์กรังด์ปรีซ์ 1971 | |||||||
| เกิด | นอร์แมน เกรอัม ฮิลล์ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929 แฮมป์สเตด ลอนดอน อังกฤษ | ||||||
| เสียชีวิต | 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975 (46 ปี) อาร์กลีย์ ลอนดอน อังกฤษ | ||||||
| สาเหตุเสียชีวิต | อุบัติเหตุทางการบิน | ||||||
| คู่สมรส | เบตต์ ชูบรุก (สมรส 1955) | ||||||
| บุตร | 3 คน รวมถึงเดมอน | ||||||
| ฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลก | |||||||
| สัญชาติ |  บริติช | ||||||
| ช่วงปี | 1958–1975 | ||||||
| ทีม | |||||||
| แข่ง | 179 (ออกตัว 176) | ||||||
| แชมป์โลก | 2 (1962, 1968) | ||||||
| ชนะ | 14 | ||||||
| โพเดียม | 36 | ||||||
| คะแนน | 270 (289)[a] | ||||||
| ตำแหน่งโพล | 13 | ||||||
| รอบเร็วที่สุด | 10 | ||||||
| แข่งครั้งแรก | โมนาโกกรังด์ปรีซ์ 1958 | ||||||
| ชนะครั้งแรก | ดัตช์กรังด์ปรีซ์ 1962 | ||||||
| ชนะครั้งล่าสุด | โมนาโกกรังด์ปรีซ์ 1969 | ||||||
| แข่งครั้งล่าสุด | โมนาโกกรังด์ปรีซ์ 1975 | ||||||
| แชมป์คาร์ | |||||||
| แข่งขันทั้งหมด 3 รายการตลอด 4 ฤดูกาล | |||||||
| อันดับที่ดีที่สุด | 9 (1966) | ||||||
| แข่งครั้งแรก | อินเดียแนโพลิส 500 1966 (อินเดียแนโพลิส) | ||||||
| แข่งครั้งล่าสุด | อินเดียแนโพลิส 500 1968 (อินเดียแนโพลิส) | ||||||
| ชนะครั้งแรก | อินเดียแนโพลิส 500 1966 (อินเดียแนโพลิส) | ||||||
| |||||||
| 24 ชั่วโมง เลอม็อง | |||||||
| ฤดูกาล | 1958–1966, 1972 | ||||||
| ทีม | |||||||
| อันดับที่ดีที่สุด | 1 (1972) | ||||||
| ชนะ | 1 (1972) | ||||||
นอร์แมน เกรอัม ฮิลล์ (อังกฤษ: Norman Graham Hill; เกิด 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929 – 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975) เป็นนักแข่งรถ นักกีฬาเรือพาย และผู้บริหารการกีฬาท้าความเร็วชาวบริติช เคยเข้าร่วมการแข่งขันฟอร์มูลาวันตั้งแต่ฤดูกาล 1958 ถึง 1975 ฮิลล์เป็นแชมป์โลกฟอร์มูลาวันประเภทนักขับด้วยกันสองสมัย และชนะการแข่งขันกรังด์ปรีซ์ 14 รายการตลอดการแข่งขัน 18 ฤดูกาล โดยในจำนวนดังกล่าวเป็นชัยชนะในการแข่งขันโมนาโกกรังด์ปรีซ์ห้าครั้ง เขาจึงได้รับฉายาว่า "นายโมนาโก"[b] ฮิลล์ยังมีผลงานการแข่งรถล้อเปิดในสหรัฐอเมริกาเป็นชัยชนะในการแข่งขันอินเดียแนโพลิส 500 ของฤดูกาล 1966 กับมีคอม และผลงานการแข่งขันทดสอบความทนทานเป็นชัยชนะในการแข่งขัน 24 ชั่วโมง เลอม็อง ประจำปี 1972 กับมาทรา ทำให้เขาเป็นนักขับคนแรกและคนเดียวจนถึงปัจจุบันที่ทำทริปเปิลคราวน์ออฟมอเตอร์สปอร์ตได้สำเร็จ[c]
ฮิลล์เกิดและเติบโตที่ลอนดอน โดยเขาได้รับการศึกษาด้านวิศวกรรมศาสตร์ ก่อนที่จะเสร็จสิ้นการรับราชการทหารในราชนาวีของบริติช[5][6] เขาเป็นสมาชิกสโมสรกีฬาเรือพายแห่งลอนดอนตั้งแต่ ค.ศ. 1952 ถึง 1954 และผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศในการแข่งขันของงานเฮนลีย์รอยัลรีกัตตาด้วยกันทั้งสิ้นสิบสองครั้ง พร้อมทั้งเป็นฝีพายประจำทีมของสโมสรในการแข่งขันแกรนด์แชลเลนจ์คัป[7] เขาเริ่มแข่งรถในการแข่งขันระดับฟอร์มูลาทรีเมื่ออายุ 25 ปี เขาเข้าร่วมการแข่งขันฟอร์มูลาวันกับโลตัสในฐานะช่างยนต์ในตอนแรก ก่อนที่จะได้รับโอกาสลงแข่งให้แก่ทีมครั้งแรกที่การแข่งขันโมนาโกกรังด์ปรีซ์ 1958 และเซ็นสัญญาเป็นนักแข่งหลัก[6][8] หลังจากไม่ถูกจัดอันดับในการชิงแชมป์ของฤดูกาล 1958 และ 1959 กับโลตัส ฮิลล์จึงย้ายไปยังบีอาร์เอ็มในฤดูกาล 1960 และสามารถขึ้นโพเดียมครั้งแรกที่การแข่งขันดัตช์กรังด์ปรีซ์[6][9] บีอาร์เอ็มแข่งขันในฤดูกาล 1962 ด้วยรถที่มีประสิทธิภาพคือรุ่นพี57 ฮิลล์จึงได้รับชัยชนะครั้งแรกในอาชีพที่การแข่งขันดัตช์กรังด์ปรีซ์เปิดฤดูกาล และชนะการแข่งขันกรังด์ปรีซ์ต่ออีกสามรายการ ทำให้เขาได้รับตำแหน่งแชมป์สมัยแรก โดยเอาชนะนักขับคู่แข่งอย่าง จิม คลาร์ก และ บรูซ แมกลาเรน[10][11] เขาได้อันดับรองชนะเลิศในการชิงแชมป์ของสามฤดูกาลถัดมา โดยเป็นรองคลาร์กในฤดูกาล 1963 และ 1965 และพลาดตำแหน่งแชมป์ของฤดูกาล 1964 ให้แก่ จอห์น เซอร์ทีส ไปเพียงแค่คะแนนเดียว[12][d] ภายหลังผลงานที่ไร้ชัยชนะในฤดูกาล 1966 ฮิลล์ย้ายกลับไปที่โลตัสและได้ร่วมทีมกับคลาร์ก[6]
ฮิลล์มีส่วนร่วมในการพัฒนารถรุ่นโลตัส 49 ที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ใหม่ของคอสเวิร์ท ท่ามกลางปัญหาความเชื่อถือได้ของเครื่องยนต์ตลอดฤดูกาล 1967 เขาจึงได้เพียงอันดับบนโพเดียมในการแข่งขันที่โมนาโกและสหรัฐอเมริกา[13] คลาร์กเสียชีวิตจากอุบัติเหตุภายหลังที่พวกเขาได้อันดับที่ 1–2 ร่วมกันในการแข่งขันแรกของฤดูกาล 1968 ส่งผลให้ฮิลล์ต้องกลายเป็นนักแข่งหลักของทีมเพื่อแย่งชิงตำแหน่งแชมป์กับ แจ็กกี สจวร์ต ซึ่งเป็นไปอย่างสูสี โดยเขาสามารถชนะการแข่งขันรายการสุดท้ายของฤดูกาล และได้รับตำแหน่งแชมป์สมัยที่สองไปครอง[8][14] ฮิลล์กลายเป็นผู้ชนะโมนาโกกรังด์ปรีซ์มากที่สุดห้าสมัยในฤดูกาล 1969 ซึ่งเป็นสถิติยาวนานถึง 24 ปี[15][16] อย่างไรก็ตาม เขาต้องถอนตัวจากฤดูกาลก่อนกำหนด หลังจากขาทั้งสองข้างของเขาหักจากอุบัติเหตุระหว่างการแข่งขันยูไนเต็ดสเตตส์กรังด์ปรีซ์[8][17] เขาฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บและกลับมาแข่งขันอีกครั้งหลังให้แก่ทีมอิสระในฤดูกาล 1970 และแบรบัมในสองฤดูกาลถัดมา โดยเขาชนะการแข่งขันแบบไม่ชิงแชมป์ของสโมสรนักแข่งรถอังกฤษกับแบรบัมในฤดูกาล 1971[8][18] ฮิลล์ก่อตั้งทีมชื่อเอมบัสซีฮิลล์ขึ้นมา และลงแข่งด้วยตนเองตั้งแต่ฤดูกาล 1973 ถึง 1975 ก่อนที่เขาจะยุติอาชีพนักแข่งรถภายหลังการแข่งขันโมนาโกกรังด์ปรีซ์ เพื่อหันมาบริหารทีมและสนับสนุนนักขับที่เขาฝึกสอนมาอย่าง โทนี บริส อย่างเต็มตัว[8] นอกจากตำแหน่งแชมป์สองสมัยของเขาแล้วนั้น ฮิลล์ยังมีชัยชนะในการแข่งขันกรังด์ปรีซ์ 14 ครั้ง และครองสถิติอันดับบนโพเดียมมากที่สุด (36 ครั้ง) ณ เวลาที่เขาออกจากการแข่งขันฟอร์มูลาวัน
นอกเหนือจากการแข่งขันฟอร์มูลาวัน ฮิลล์เข้าร่วมการแข่งขัน 24 ชั่วโมง เลอม็องด้วยกันสิบครั้ง ตั้งแต่ปี 1958 ถึง 1972 โดยเขาชนะการแข่งขันของปีสุดท้ายร่วมกับ อ็องรี แป็สการอโล ในรถรุ่นมาทรา-ซีมกา เอ็มเอส670[8] เขายังเข้าร่วมการแข่งขันอินเดียแนโพลิส 500 สามครั้งตั้งแต่ปี 1966 ถึง 1968 โดยเขาได้รับถ้วยรางวัลบอร์ก-วอร์เนอร์สำหรับชัยชนะในการแข่งขันครั้งแรกของเขา[19] ฮิลล์ยังเข้าร่วมการแข่งขันรายการอื่นตลอดช่วงต้นอาชีพของเขา โดยได้อันดับรองชนะเลิศในคลาสดีของการแข่งขันบริติชซาลูนคาร์แชมเปียนชิป ฤดูกาล 1962 และ 1963 และรองจากสจวร์ตในการแข่งขันแทสมันซีรีส์ ฤดูกาล 1966 จากการเข้าร่วมทั้งหมดหกฤดูกาล[20][21] ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1975 ฮิลล์และสมาชิกเอมบัสซีฮิลล์อีกห้าคน รวมถึงบริส เสียชีวิตเมื่อเครื่องบินไพเพอร์ พีเอ-23 แอซเท็กที่ฮิลล์ขับมาในสภาพทัศนวิสัยต่ำนั้นตกที่ทางตอนเหนือของลอนดอน ขณะเดินทางกลับจากการทดสอบรถรุ่นใหม่ของทีมที่สนามปอล รีการ์[22][23][24] เอมบัสซีฮิลล์จึงปิดตัวลงก่อนหน้าการแข่งขันฟอร์มูลาวัน ฤดูกาล 1976 ตามไปด้วย[25][26] เดมอน บุตรชายของฮิลล์ เข้าร่วมการแข่งขันและได้รับตำแหน่งแชมป์โลกประเภทนักขับในฤดูกาล 1996 ทำให้ทั้งสองกลายเป็นบิดาและบุตรผู้ได้รับตำแหน่งแชมป์โลกคู่แรกในประวัติศาสตร์ฟอร์มูลาวัน[27] ฮิลล์ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จักรวรรดิบริติช ชั้นจตุรถาภรณ์ใน ค.ศ. 1968 และมีชื่อบรรจุอยู่ในหอเกียรติยศกีฬาท้าความเร็วนานาชาติใน ค.ศ. 1990[28][29]
สถิติการแข่งรถ
[แก้]สรุปอาชีพนักแข่งรถ
[แก้] | รายการนี้ยังไม่สมบูรณ์ คุณสามารถช่วยได้โดยเพิ่มข้อมูล |
- หมายเหตุ
- † ไม่มีสิทธิ์สะสมคะแนนและอันดับเพื่อชิงแชมป์ เนื่องจากเข้าร่วมการแข่งขันในฐานะนักขับรับเชิญ หรือนักขับที่มีประสบการณ์ หรือขับรถรุ่นทดลอง
- ‡ ไม่มีการชิงแชมป์ประเภทนักขับ
ผลการแข่งขันฟอร์มูลาวันชิงแชมป์โลก
[แก้]- (คำสำคัญ) (การแข่งขันที่กำหนดเป็น ตัวหนา หมายถึงนักขับได้ตำแหน่งโพล; การแข่งขันที่กำหนดเป็น ตัวเอียง หมายถึงนักขับทำรอบได้เร็วที่สุด)
- หมายเหตุ
- † ไม่จบการแข่งขันแต่ถูกจัดอันดับ
- * ไม่ได้รับคะแนนชิงแชมป์ เนื่องจากออกตัวด้วยการเข็นกระตุกรถ (push start)
ผลการแข่งขันฟอร์มูลาวันแบบไม่ชิงแชมป์
[แก้]- (คำสำคัญ) (การแข่งขันที่กำหนดเป็น ตัวหนา หมายถึงนักขับได้ตำแหน่งโพล; การแข่งขันที่กำหนดเป็น ตัวเอียง หมายถึงนักขับทำรอบได้เร็วที่สุด)
- หมายเหตุ
- † ไม่จบการแข่งขันแต่ถูกจัดอันดับ
หมายเหตุ
[แก้]- 1 2 คะแนนสะสมทั้งหมดของนักขับนั้นไม่ได้นำมารวมเป็นคะแนนสำหรับการชิงแชมป์โลกของแต่ละคนจนกระทั่งฤดูกาล 1990 ตัวเลขที่ไม่มีวงเล็บกำกับคือคะแนนที่นับรวมเพื่อชิงแชมป์โลก ส่วนตัวเลขในวงเล็บคือคะแนนสะสมทั้งหมด[37]
- ↑ (อังกฤษ: Mr. Monaco, ทับศัพท์: มิสเตอร์โมนาโก); นอกจากนี้ เขายังครองสถิติชัยชนะมากที่สุดในการแข่งขันโมนาโกกรังด์ปรีซ์ จนกระทั่ง อาอีร์ตง เซนนา ชนะการแข่งขันครั้งที่หกของเขาในฤดูกาล 1993[1]
- ↑ ทริปเปิลคราวน์ออฟมอเตอร์สปอร์ต เป็นความสำเร็จอย่างไม่เป็นทางการในกีฬาท้าความเร็ว ซึ่งประกอบด้วยชัยชนะในการแข่งขันอินเดียแนโพลิส 500, 24 ชั่วโมง เลอม็อง และ แชมป์โลกฟอร์มูลาวันประเภทนักขับ[2][3] แต่คำจำกัดความยอดนิยมในสมัยใหม่นั้น แทนที่แชมป์โลกฟอร์มูลาวันประเภทนักขับด้วยชัยชนะในการแข่งขันโมนาโกกรังด์ปรีซ์ ซึ่งฮิลล์ได้รับชัยชนะถึงห้าครั้ง[4]
- ↑ ระบบคะแนนในการชิงแชมป์ของตั้งแต่ฤดูกาล 1963 ถึง 1965 กำหนดให้นับรวมผลการแข่งขันดีที่สุดหกรายการของนักขับแต่ละคนเพื่อใช้ในการชิงแชมป์ประเภทนักขับ ดังนั้นหากรวมคะแนนทั้งหมดแล้ว ฮิลล์จะมีคะแนน 41 แต้ม ส่วนเซอร์ทีสมีคะแนน 40 แต้ม
- ↑ ชัยชนะในการแข่งขันอินเดียแนโพลิส 500 1966
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Knight, Matthew; Stewart, Andrew (27 May 2016). "Monaco Grand Prix: The 'gentleman' racer who ruled on the French Riviera". CNN Sports. CNN. สืบค้นเมื่อ 20 October 2020.
- ↑ Hill, Bette; Ewart, Neil (1978). The Other Side of the Hill. London: Hutchinson/S. Paul. p. 87. ISBN 0091349001.
- ↑ "Tribute to Graham Hill". Lasting Tribute. Associated Northcliffe Digital. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 January 2008. สืบค้นเมื่อ 5 December 2007.
- ↑ Knutson, Dan (3 June 2003). "Points Race Stays Tight; Montoya Joins Elite Company With Victory". United States Grand Prix official website. Indianapolis Motor Speedway. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 November 2007. สืบค้นเมื่อ 3 December 2007.
- ↑ Dryden, Colin (2004). "Hill, (Norman) Graham (1929–1975), racing motorist". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/31232. ISBN 978-0-19-861412-8. (ต้องรับบริการหรือเป็นสมาชิกหอสมุดสาธารณะสหราชอาณาจักร)
- 1 2 3 4 Moggipaldi, Graham (21 May 2012). "Graham Hill – The man they called Mister Monaco". Badger GP. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 September 2013. สืบค้นเมื่อ 5 January 2015.
- ↑ Koch, Tim (9 May 2014). "Graham Hill: English Gentleman, Oarsman and King of Monaco". Hear The Boat Sing. สืบค้นเมื่อ 4 September 2025.
- 1 2 3 4 5 6 Naz, Chris (31 August 2015). "Graham Hill: Driven". My Life at Speed. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 April 2023. สืบค้นเมื่อ 28 December 2020.
- ↑ Jenkinson, Denis (July 1960). "The Dutch Grand Prix: Moss the Moral Victor". Motor Sport. Vol. 36 no. 7. pp. 62–64. ISSN 0027-2019. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 March 2020. สืบค้นเมื่อ 4 September 2025.
- ↑ Jenkinson, Denis (June 1962). "The Dutch Grand Prix: An Excellent Win for B.R.M.". Motor Sport. Vol. 38 no. 6. pp. 12–15. ISSN 0027-2019. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 September 2023. สืบค้นเมื่อ 25 April 2024.
- ↑ Tee, Michael (February 1963). "The 9th South African Grand Prix: Graham Hill and B.R.M. Clinch World Championships". Motor Sport. Vol. 39 no. 2. pp. 28–32. ISSN 0027-2019. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 June 2023. สืบค้นเมื่อ 25 April 2024.
- ↑ Pritchard 1998, pp. 170–174.
- ↑ Perkins, Chris (19 July 2017). "Watch F1's Greatest Car and Engine Take Their First Laps". Road & Track. Hearst Autos. สืบค้นเมื่อ 30 April 2020.
- ↑ Pritchard 1998, pp. 184, 193.
- ↑ Jenkinson, Denis (June 1969). "The Monaco Grand Prix". Motor Sport. Vol. 45 no. 6. pp. 26–30. ISSN 0027-2019. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 June 2023. สืบค้นเมื่อ 15 March 2024.
- ↑ Allsop, Derek (1993). Designs on Victory: On the Grand Prix Trail with Benetton. London: Stanley Paul. pp. 108–109. ISBN 0-09-178311-9 – โดยทาง Open Library.
- ↑ Marriott, Andrew (November 1969). "The 11th Grand Prix of the United States of America: First Victory for Rindt". Motor Sport. Vol. 45 no. 11. pp. 48–50. ISSN 0027-2019. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 January 2022. สืบค้นเมื่อ 18 March 2024.
- ↑ Henry, Alan (1985). Brabham: The Grand Prix Cars. Richmond, Surrey: Hazleton. pp. 114–117. ISBN 0-905138-36-8 – โดยทาง Open Library.
- ↑ Scalzo, Joe (March 2002). "Smart Rookie". Motor Sport. Vol. 78 no. 3. pp. 30–4. ISSN 0027-2019. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 October 2020. สืบค้นเมื่อ 7 September 2025.
- ↑ Sanson, Jake (22 March 2017). "Ten Racers You Never Knew Raced in the BTCC". DriveTribe. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 August 2020. สืบค้นเมื่อ 9 May 2020.
- ↑ Brown, Allen. "Tasman Cup 1966". OldRacingCars.com. สืบค้นเมื่อ 16 May 2016.
- ↑ "Plane crash kills driver Graham Hill". The Pittsburgh Press. Pennsylvania. United Press International. 30 November 1975. p. D-1 – โดยทาง Google News.
- ↑ "After cheating death 20 years, Hill killed in air crash". Daytona Beach Morning Journal. Florida: News-Journal Corp. Associated Press. 1 December 1975. p. 1C. สืบค้นเมื่อ 30 January 2018 – โดยทาง Google News.
- ↑ Bardon, P. J. (29 September 1976). Piper PA 23-250 Turbo Aztec 'D', N6645Y. Report on the accident at Arkley Golf Course, Arkley, Hertfordshire on 29 November 1975. Her Majesty's Stationery Office (Report). Basildon, Essex: Reprographic Centre. 14/1976. สืบค้นเมื่อ 8 July 2014 – โดยทาง Gov.uk.
- ↑ "Motor racing legend Graham Hill killed in a plane crash". The Guardian. 2 December 2008. สืบค้นเมื่อ 24 October 2011.
- ↑ Landry, Paul (18 October 2016). "Embassy Hill". RetroGP.com. สืบค้นเมื่อ 7 May 2020.
- ↑ Walker, Murray; Taylor, Simon (2005) [2001]. Murray Walker's Formula One Heroes. London: Virgin Books. p. 128. ISBN 978-1-85227-918-9 – โดยทาง Open Library.
- ↑ "No. 44600". The London Gazette (Supplement). 31 May 1968. p. 6310.
- ↑ "Graham Hill". International Motorsports Hall of Fame. สืบค้นเมื่อ 7 September 2025.
- ↑ "ADAC 1000 km Rennen". Nürburgring (Programme) (ภาษาเยอรมัน). Munich: Allgemeiner Deutscher Automobil-Club. 27 May 1962. p. 31 – โดยทาง Racing Sports Cars.
- ↑ "ADAC 1000-km-Rennen". Nürburgring (Programme) (ภาษาเยอรมัน). Munich: Allgemeiner Deutscher Automobil-Club. 23 May 1965. p. 25 – โดยทาง Racing Sports Cars.
- ↑ "32nd Australian Grand Prix". Warwick Farm (Programme). Sydney, NSW. 19 February 1967. p. 37.
- ↑ "BOAC International 500". Brand Hatch (Programme). West Kingsdown, Kent: British Racing and Sports Car Club. 30 July 1967. p. 24 – โดยทาง Racing Sports Cars.
- ↑ "Graham Hill". Motor Sport Database. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 January 2025. สืบค้นเมื่อ 7 September 2025.
- ↑ "Graham Hill – Racing career profile". DriverDB.com. The Race Media. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 February 2023. สืบค้นเมื่อ 7 September 2025.
- ↑ IZOD IndyCar Series 2011 Historical Record Book (PDF). Indianapolis, Indiana: IndyCar. 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 4 March 2016.
- ↑ Diepraam, Mattijs (18 January 2019). "World Championship points systems". 8W. Forix. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 September 2019. สืบค้นเมื่อ 1 December 2020.
- ↑ Small, Steve (2000). "Graham Hill". Grand Prix Who's Who (Third ed.). Reading, Berkshire: Travel Publishing. pp. 278–282. ISBN 978-1-902007-46-5. สืบค้นเมื่อ 27 May 2025 – โดยทาง Open Library.
- ↑ "Graham Hill – Results". Motorsport Stats. Motorsport Network. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 May 2025. สืบค้นเมื่อ 27 May 2025.
- ↑ "Graham Hill – Involvement Non World Championship". StatsF1. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 May 2025. สืบค้นเมื่อ 27 May 2025.
- ↑ Fox, David J. (1 October 2003). "I Lombank Trophy 1960". The Fastlane. สืบค้นเมื่อ 10 September 2025.
- ↑ Fox, David J. (1 May 2003). "Gran Premio Siracusa 1961". The Fastlane. สืบค้นเมื่อ 4 April 2025.
- ↑ Fox, David J. (14 May 2003). "II Silver City Trophy 1961". The Fastlane. สืบค้นเมื่อ 4 April 2025.
- ↑ Fox, David J. (1 October 2003). "B.A.R.C. "200" 1962". The Fastlane. สืบค้นเมื่อ 4 April 2025.
- ↑ Fox, David J. (30 September 2003). "I News of the World Trophy 1964". The Fastlane. สืบค้นเมื่อ 4 April 2025.
บรรณานุกรม
[แก้]- Pritchard, Anthony (1998). A Century of Grand Prix Motor Racing. Croydon, London: Motor Racing Publications. ISBN 1899870385 – โดยทาง Open Library.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
- เกรอัม ฮิลล์ สรุปอาชีพนักแข่งรถที่ไดรเวอร์ดีบี.คอม
- เกรอัม ฮิลล์ สถิติการแข่งขันของนักแข่งรถที่เรซ-เรฟอเรนซ์
- เกรอัม ฮิลล์ ที่ไฟน์อะเกรฟ
| นานาชาติ | |
|---|---|
| ประจำชาติ | |
| ประชาชน | |