ข้ามไปเนื้อหา

ฮินดูตวะ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
วินายก ทาโมทร สาวรกร ผู้ริเริ่มแนวคิดฮินดูตวะ

ฮินดูตวะ (ฮินดี: हिन्दुत्व; /hɪnˈdʊtvə/; แปลตรงตัว'ความเป็นฮินดู') เป็นอุดมการณ์ทางการเมืองที่ครอบคลุมถึงการพิสูจน์ทางวัฒนธรรมของชาตินิยมฮินดูและความเชื่อในการสถาปนาศาสนาฮินดูให้เป็นอำนาจสูงสุดในอินเดีย [1] อุดมการณ์นี้ถูกนิยามโดยวินายก ทาโมทร สาวรกร ในปี ค.ศ. 1922[2][3] อุดมการณ์นี้ถูกใช้โดยราษฏรียสวยัมเสวักสงฆ์ (Rashtriya Swayamsevak Sangh - RSS), กลุ่ม วิศวฮินดูบริษัท (Vishva Hindu Parishad - VHP) รวมถึงพรรคภารตียชนตา (Bharatiya Janata Party - BJP),[4][5] และองค์กรอื่น ๆ ซึ่งเรียกรวมกันว่า สงฆ์บริวาร (Sangh Parivar)

เนื่องจากรับอิทธิพลจากระบอบฟาสซิสต์ยุโรป[6][7] ขบวนการฮินดูตวะจึงได้รับการอธิบายอย่างหลากหลายว่าเป็นขบวนการหนึ่งของกลุ่มขวาจัด[8] โดย "เกือบจะเป็นฟาสซิสต์ในความหมายดั้งเดิม" [9] ทั้งยังมีแนวคิดแบ่งแยกดินแดน [10][11] นักวิเคราะห์บางคนโต้แย้งการระบุตัวตนของฮินดูตวะว่าเป็นลัทธิฟาสซิสต์ และเสนอว่าฮินดูตวะเป็นรูปแบบสุดโต่งของลัทธิอนุรักษ์นิยมหรือชาตินิยมทางเชื้อชาติ

ผู้สนับสนุนแนวคิดฮินดูตวะ โดยเฉพาะในยุคแรก ได้ใช้วาทศิลป์ทางการเมืองและบางครั้งก็ใช้ข้อมูลที่ผิดเพื่อยืนยันแนวคิดรัฐที่มีชาวฮินดูเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งภูมิทัศน์ทางการเมืองและวัฒนธรรมถูกกำหนดโดยค่านิยมของชาวฮินดู อย่างไรก็ตาม ขบวนการนี้มักถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าใช้ความรู้สึกทางศาสนาฮินดูในทางที่ผิดเพื่อแบ่งแยกผู้คนตามแนวทางของชุมชน และบิดเบือนธรรมชาติของศาสนาฮินดูที่เน้นการมีส่วนร่วมและความหลากหลายเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง[12] ขณะที่ศาสนาฮินดูมีรากฐานมาจากความเมตตา ความอดทน และการไม่ใช้ความรุนแรง แนวคิดฮินดูตวะมักถูกวิพากษ์วิจารณ์ถึงการจัดการทางการเมืองของแนวคิดเหล่านี้เพื่อสร้างความแตกแยก และส่งเสริมวาระที่สามารถทำให้เกิดการละเลยต่อชุมชนที่ไม่ใช่ชาวฮินดูได้ [13][14] อุดมการณ์นี้แม้จะดึงเอาคุณลักษณะบางประการของวัฒนธรรมฮินดูมาใช้ แต่ก็มักจะบิดเบือนคำสอนหลักของศาสนาฮินดู โดยเน้นที่อิทธิพลทางการเมืองมากกว่าคุณค่าทางจิตวิญญาณ จริยธรรม และปรัชญาที่ศาสนานี้ยึดมั่น [13]

แหล่งอ้างอิง

[แก้]
  1. Haokip, Jangkholam (2014). Can God Save My Village?: A Theological Study of Identity among the Tribal People of North-East India with a Special Reference to the Kukis of Manipur. Langham Monographs. p. 35. ISBN 978-1-78368-981-1. สืบค้นเมื่อ 2023-05-03. Hindutva is a political ideology that does not necessarily represent the view of the majority of Hindus in India.
  2. Ross, M.H. (2012). Culture and Belonging in Divided Societies: Contestation and Symbolic Landscapes. Book collections on Project MUSE. University of Pennsylvania Press. p. 34. ISBN 978-0-8122-0350-9.
  3. Sweetman, W.; Malik, A. (2016). Hinduism in India: Modern and Contemporary Movements. SAGE Publications. p. 109. ISBN 978-93-5150-231-9.
  4. "The Hindutva road". Frontline (ภาษาอังกฤษ). 4 December 2004. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 June 2023.
  5. Krishna 2011, p. 324.
  6. Sant 1999, p. 85.
  7. Krishna & Noorani 2003, p. 4.
  8. Leidig, Eviane (17 July 2020). "Hindutva as a variant of right-wing extremism". Patterns of Prejudice. 54 (3): 215–237. doi:10.1080/0031322X.2020.1759861. hdl:10852/84144. ISSN 0031-322X.
  9. Frykenberg 2008, pp. 178–220: "This essay attempts to show how — from an analytical or from an historical perspective — Hindutva is a melding of Hindu fascism and Hindu fundamentalism."
  10. Parel, Anthony (2000). Gandhi, Freedom, and Self-rule. Lexington Books. p. 133. ISBN 978-0-7391-0137-7. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 October 2024. สืบค้นเมื่อ 30 March 2023. The agendas of Hindutva though strong on the issues of self - identity and self - definition, have tended to be separatist.
  11. Varadarajan, Siddharth (2002). Gujarat, the Making of a Tragedy. Penguin Books. p. 20. ISBN 978-0-14-302901-4.
  12. "Hindutuva vs Hinduism". 8 April 2017.
  13. 1 2 "What's Hindutva And Why It Conflicts With Hinduism (A guest view)". Hindus for Human Rights (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2024-12-06.
  14. "'Hindutva is not the same as Hinduism'". Frontline (ภาษาอังกฤษ). 2021-04-20. สืบค้นเมื่อ 2024-12-06.