ข้ามไปเนื้อหา

ฮาฟิซ อัลอะซัด

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ฮาฟิซ อัลอะซัด
حافظ الأسد
ภาพถ่ายอย่างเป็นทางการ ค.ศ. 1986
ประธานาธิบดีซีเรีย
ดำรงตำแหน่ง
12 มีนาคม ค.ศ. 1971 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 2000
นายกรัฐมนตรี
ดูรายชื่อ
รองประธานาธิบดี
ดูรายชื่อ
ก่อนหน้านูรุดดีน อัลอะตาซี
อะห์มัด อัลเคาะฏีบ (รักษาการ)
ถัดไปอับดุลฮะลีม ค็อดดาม (รักษาการ)
บัชชาร อัลอะซัด
นายกรัฐมนตรีซีเรีย
ดำรงตำแหน่ง
21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970 – 3 เมษายน ค.ศ. 1971
ประธานาธิบดีอะห์มัด อัลเคาะฏีบ (รักษาการ)
ตนเอง
ก่อนหน้านูรุดดีน อัลอะตาซี
ถัดไปอับดุรเราะห์มาน คุลัยฟาวี
เลขาธิการคณะบัญชาการแห่งชาติ
พรรคบะอษ์สังคมนิยมอาหรับ
ดำรงตำแหน่ง
12 กันยายน ค.ศ. 1971 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 2000
รองอับดุลเลาะฮ์ อัลอะห์มัร
ก่อนหน้านูรุดดีน อัลอะตาซี
ถัดไปบัชชาร อัลอะซัด
เลขาธิการคณะบัญชาการภูมิภาคประจำสาขาซีเรีย
ดำรงตำแหน่ง
18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 2000
รองมุฮัมมัด ญาบีร บัจญ์บูจญ์
ซุฮัยร์ มุชาริเกาะ
ซุลัยมาน ก็อดดาห์
ก่อนหน้านูรุดดีน อัลอะตาซี
ถัดไปบัชชาร อัลอะซัด
ผู้นำซีเรีย[a]
โดยพฤตินัย
18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970 – 12 มีนาคม ค.ศ. 1971
ประธานาธิบดีอะห์มัด อัลเคาะฏีบ (รักษาการ)
นายกรัฐมนตรีตนเอง
ก่อนหน้านูรุดดีน อัลอะตาซี
(ในตำแหน่งประธานาธิบดี)
ถัดไปตนเอง
(ในตำแหน่งประธานาธิบดี)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
ดำรงตำแหน่ง
23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 – 22 มีนาคม ค.ศ. 1972
นายกรัฐมนตรียูซุฟ ซูอัยยิน
นูรุดดีน อัลอะตาซี
ตนเอง
อับดุรเราะห์มาน คุลัยฟาวี
ก่อนหน้ามุฮัมมัด อิมรอน
ถัดไปมุศเฏาะฟา เฏาะลาส
สมาชิกคณะบัญชาการภูมิภาคประจำสาขาซีเรีย
ดำรงตำแหน่ง
27 มีนาคม ค.ศ. 1966 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 2000
ดำรงตำแหน่ง
5 กันยายน ค.ศ. 1963 – 4 เมษายน ค.ศ. 1965
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด(1930-10-06)6 ตุลาคม ค.ศ. 1930
ก็อรดาฮะฮ์ รัฐอะละวี ประเทศซีเรีย
เสียชีวิต10 มิถุนายน ค.ศ. 2000(2000-06-10) (69 ปี)
ดามัสกัส ประเทศซีเรีย
พรรคการเมืองพรรคบะอษ์สังคมนิยมอาหรับ
การเข้าร่วม
พรรคการเมืองอื่น		บะอษ์อาหรับ (ค.ศ. 1946–1947)
บะอษ์ (ค.ศ. 1947–1966)
คู่สมรสอะนีซะฮ์ มัคลูฟ (สมรส 1957)
บุตร
บุพการี
ความสัมพันธ์ตระกูลอัลอะซัด
ศิษย์เก่าสถาบันการทหารฮอมส์
ลายมือชื่อ
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้
สังกัด
ประจำการค.ศ. 1952–2000
ยศพลเอกอาวุโส
บังคับบัญชา
ผ่านศึก

ฮาฟิซ อัลอะซัด[b] (6 ตุลาคม ค.ศ. 1930 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 2000) เป็นนักการเมืองและนายทหารชาวซีเรีย เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีซีเรียตั้งแต่ ค.ศ. 1971 จนถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 2000 ก่อนหน้านั้น เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีระหว่าง ค.ศ. 1970 ถึง ค.ศ. 1971 รวมถึงเป็นเลขาธิการคณะบัญชาการภูมิภาคพรรคบะอษ์สังคมนิยมอาหรับ สาขาซีเรีย และเลขาธิการคณะบัญชาการแห่งชาติพรรคบะอษ์ตั้งแต่ ค.ศ. 1970 ถึง ค.ศ. 2000 อะซัดมีบทบาทสำคัญในเหตุการณ์รัฐประหาร ค.ศ. 1963 ซึ่งทำให้พรรคบะอษ์สังคมนิยมอาหรับ สาขาซีเรียขึ้นสู่อำนาจในประเทศ โดยพรรคดำรงอำนาจอยู่อย่างยาวนานจวบจนกระทั่งการล่มสลายของระบอบการปกครองใน ค.ศ. 2024 ที่นำโดยบัชชาร อัลอะซัด ผู้เป็นบุตรชาย

ภายหลังรัฐประหาร ค.ศ. 1963 คณะผู้นำชุดใหม่แต่งตั้งอะซัดเป็นผู้บัญชาการกองทัพอากาศซีเรีย จากนั้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 อะซัดเข้าไปมีบทบาทในรัฐประหารครั้งที่สอง ซึ่งนำไปสู่การโค่นล้มผู้นำสายดั้งเดิมของพรรคบะอษ์ รัฐบาลใหม่ได้แต่งตั้งอะซัดให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม สี่ปีต่อมา อะซัดเป็นผู้นำในการก่อรัฐประหารครั้งที่สาม เพื่อล้มล้างระบอบการปกครองแบบลัทธิมากซ์ของเศาะลาห์ ญะดีด และแต่งตั้งตนเองเป็นผู้นำประเทศ โดยภายหลังการยึดอำนาจ อะซัดได้เปลี่ยนแปลงนโยบายระหว่างประเทศของพรรคบะอษ์ เช่น การยกเลิกนโยบายของญะดีดที่มุ่งส่งออก "การปฏิวัติสังคมนิยม" และเสริมสร้างความสัมพันธ์กับประเทศที่ผู้นำคนก่อนถือว่าเป็น "พวกปฏิกิริยา" อะซัดเลือกเข้าข้างสหภาพโซเวียตและประเทศกลุ่มตะวันออกในช่วงสงครามเย็น เพื่อแลกเปลี่ยนกับการสนับสนุนในการต่อต้านอิสราเอล และแม้ว่าเขาจะละทิ้งแนวคิดรวมกลุ่มอาหรับที่มุ่งรวมโลกอาหรับเป็นชาติเดียว แต่อะซัดก็พยายามวาดฝันให้ซีเรียเป็นผู้พิทักษ์ชาวปาเลสไตน์ในการต่อสู้กับอิสราเอล

อะซัดรวบรวมและสถาปนาอำนาจของตนอย่างรวดเร็ว โดยเมื่อขึ้นสู่อำนาจ เขาจัดระเบียบรัฐตามแนวทางของศาสนาและชาติพันธุ์ (ชาวมุสลิมนิกายซุนนีและกลุ่มที่ไม่ใช่อะละวีตกเป็นเพียงตัวแทนเชิงสัญลักษณ์ในสถาบันการเมือง ขณะที่ชาวอะละวีเข้าควบคุมกองทัพ หน่วยข่าวกรอง ระบบราชการ และกลไกด้านความมั่นคง) แม้ซีเรียจะยังใช้ระบบพรรคการเมืองเดียว แต่อำนาจตัดสินใจที่เคยเป็นแบบรวมหมู่ของพรรคบะอษ์ก็ถูกลดทอนลงเพื่อให้อำนาจประธานาธิบดีสูงสุด มีการสร้างลัทธิบูชาบุคคลที่ยึดโยงกับอะซัดและครอบครัว โดยบูรณาการเข้ากับลัทธิบะอษ์เพื่อกำหนดเป็นอุดมการณ์อย่างเป็นทางการของรัฐ นอกจากนี้ อะซัดยังสั่งการรณรงค์กลืนชาติให้เป็นอาหรับในพื้นที่ชาวเคิร์ด และเข้าแทรกแซงเลบานอนเมื่อ ค.ศ. 1976 ซึ่งนำไปสู่การยึดครองเลบานอนของซีเรีย ในช่วงการปกครองของเขา รัฐบาลได้ปราบปรามการก่อการกำเริบของภราดรภาพมุสลิมซีเรียด้วยการกวาดล้างหลายครั้ง จนถึงเหตุการณ์สังหารหมู่ที่ฮามา ซึ่งทำให้พื้นที่สองในสามของเมืองฮามาถูกทำลาย มีข้อครหาต่อรัฐบาลของเขาว่าสนับสนุนการละเมิดสิทธิมนุษยชนจำนวนมาก รวมถึงการจัดตั้งค่ายกักกันมรณะ

ช่วงปลายสมัยการปกครองของเขา อะซัดเริ่มมองหาผู้สืบทอด โดยบุคคลแรกที่ได้รับเลือก คือ ริฟอัต อัลอะซัด ผู้เป็นน้องชาย แต่ริฟอัตพยายามยึดอำนาจในช่วง ค.ศ. 1983–1984 เป็นเวลาเดียวกับที่สุขภาพของฮาฟิซย่ำแย่ลง ต่อมาเมื่อฮาฟิซมีสุขภาพดีขึ้น เขาจึงเนรเทศริฟอัตออกนอกประเทศ บุคคลที่อะซัดเลือกต่อมา คือ บาซิล บุตรชายคนโต แต่บาซิลเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ใน ค.ศ. 1994 อะซัดจึงหันไปหาบุตรชายอีกคน คือ บัชชาร ซึ่งขณะนั้นกำลังศึกษาวิชาแพทย์อยู่ที่สหราชอาณาจักรและไม่มีประสบการณ์ทางการเมืองเลย การเคลื่อนไหวเพื่อแต่งตั้งสมาชิกในครอบครัวเป็นผู้สืบทอดได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากชนชั้นปกครองซีเรียบางส่วน แต่อะซัดยังคงเดินหน้าแผนการดังกล่าวและปลดเจ้าหน้าที่ที่คัดค้านการสืบทอดนี้ อะซัดถึงแก่อสัญกรรมในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2000 และบัชชารขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีต่อจากเขา จนกระทั่งถูกโค่นล้มในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2024

ชีวิตช่วงต้น การศึกษา และอาชีพช่วงต้น

[แก้]

ชีวิตช่วงต้น

[แก้]

ฮาฟิซ อัลอะซัดเกิดในวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1930 ที่ก็อรดาฮะฮ์ เมืองทางตะวันตกเฉียงเหนือของซีเรีย เขาเกิดในครอบครัวชาวชนบทอะละวียากจนในชนเผ่ากัลบียะฮ์ของอะละวี[1][2][3] ภายหลัง อัลอะซัดรำลึกถึงในการประชุมสมัชชาสหภาพชาวนาว่า "ผมหลงใหลในการนวดข้าว... แต่ผมมีส่วนร่วมในทุกขั้นตอนของการทำฟาร์ม... ได้ใช้ชีวิตตามอารมณ์ และเข้าใจความหมายของชีวิต ผมยังคงเห็นภาพความอยุติธรรมในยุคนั้นอยู่ในใจ ไม่ว่าอดีตจะเลือนหายไปไกลแค่ไหน สิ่งสำคัญคือต้องรักษาภาพเหล่านี้ไว้ในใจ ไม่ใช่เพื่อบ่มเพาะความเกลียดชังต่อใคร แต่เพื่อมองเข้าไปในตัวพวกเขา เพราะสิ่งที่เราอดทนนั้นเป็นส่วนสำคัญของมุมมองต่อสิ่งต่าง ๆ และเป็นรากฐานที่เราสร้างปัจจุบันและอนาคตขึ้นมา"[4]

ซุลัยมาน อัลวะฮ์ฮิช ปู่ของเขา ได้ชื่อเล่นว่า อัลวะฮ์ฮิช (สัตว์ป่า) จากความแข็งแกร่งของเขา[5] พ่อแม่ของอัลอะซัดคือนาอิซะ ชาลีช กับอะลี อัลอะซัด[6] พ่อของเขาแต่งงานสองครั้งและมีบุตร 11 คน[7] ฮาฟิซเป็นบุตรชายคนที่ 9 และคนที่สี่จากการสมรสครั้งที่สอง[6]

ในคริสต์ทศวรรษ 1920 อะลีได้รับการเคารพนับถือในท้องถิ่นและในตอนแรกคัดค้านอาณัติสำหรับซีเรียและเลบานอน ซึ่งเป็นอาณัติของสันนิบาตชาติที่ปกครองโดยฝรั่งเศสที่จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1923[8] กระนั้นในเวลาต่อมา อะลี ซุลัยมานได้ร่วมมือกับรัฐบาลฝรั่งเศสและได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการ[9] ชาวบ้านเรียกเขาว่า "อัลอะซัด" (สิงโต) สำหรับความสำเร็จของเขา[8] และใน ค.ศ. 1927 เขาได้นำชื่อเล่น (ฉายา) มาตั้งเป็นนามสกุลของตนเอง[10]

การศึกษา และอาชีพการเมืองช่วงต้น

[แก้]

อุดมการณ์ทางการเมืองและความเชื่อ

[แก้]

เดิมอัลอะซัดเป็นผู้อุทิศแด่อุดมการณ์รวมกลุ่มอาหรับอย่างจริงจัง และได้รับแรงบันดาลใจอย่างมากจากญะมาล อับดุนนาศิรกับแนวคิดของเขา[11][ต้องการเลขหน้า] อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป อุดมการณ์ของเขาก็เปลี่ยนไปในทางชาตินิยมซีเรีย[12]

ผลเหล่านี้ ทำให้แนวคิดและวิธีการปกครองรัฐของเขากลายเป็นที่รู้จักในนามลัทธิอัลอะซัด ลัทธิอัลอะซัดถือเป็นแนวคิดแบบลัทธินีโอบะอษ์แบบสุดโต่งที่พัฒนามาในภายหลังและมีลักษณะเฉพาะตัวมากขึ้น โดยให้ฮาฟิซ อัลอะซัดเป็นศูนย์กลางในฐานะผู้ก่อตั้งและบิดาแห่งชาติซีเรียสมัยใหม่ นโยบายของลัทธิอัสอะซัเป็นการผสมผสานที่แปลกประหลาดระหว่างชาตินิยมอาหรับซีเรีย สังคมนิยมสุดโต่ง (จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1990) ฆราวาสนิยม แสนยนิยม และลัทธิบูชาบุคคลที่มีฮาเฟซเป็นศูนย์กลาง: ลัทธิอัลอะซัดยกย่องฮาฟิซและพรรณนาถึงภูมิปัญญาของเขาว่า "เกินกว่าที่ประชาชนทั่วไปจะเข้าใจได้"[13] ลัทธิอัลอะซัดไม่ได้ส่งเสริมอเทวนิยมและยึดถือแนวคิดดั้งเดิมมากกว่า ซึ่งแตกต่างจากลัทธินีโอบะอัษธของญะดีด เช่น การปฏิเสธหลักคำสอนเรื่องการส่งออกการปฏิวัติสังคมนิยม และกลยุทธ์ "สงครามประชาชน" ของลัทธิเหมา[14] ลัทธิอัลอะซัดสนับสนุนการจัดตั้งกองทัพมาตรฐานที่แข็งแกร่ง (แทนที่จะสนับสนุนกองกำลังตัวแทนดังเช่นในสมัยของญะดีด) และการจัดตั้งพันธมิตรกับองค์กรที่ไม่ใช่บะอัษในซีเรีย (ซึ่งถูกปฏิเสธโดยระบอบญาดีดเช่นกัน) ซึ่งท้ายที่สุดแล้วส่งผลให้เกิดการก่อตั้งแนวร่วมก้าวหน้าแห่งชาติ[15] การโฆษณาชวนเชื่อภาครัฐซีเรียแสดงให้เห็นว่าลัทธิอัลอะซัดเป็นกระแสบะอัษแบบใหม่ที่พัฒนาอุดมการณ์บะอัษให้สอดคล้องกับความต้องการของยุคสมัยใหม่[16]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ ภายหลังรัฐประหาร ค.ศ. 1970 อะซัดดำรงสถานะผู้นำซีเรียโดยพฤตินัยในตำแหน่งหัวหน้าคณะบัญชาการภูมิภาคชั่วคราว จนเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1971 เขาได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีและสาบานตนเข้ารับตำแหน่งในวันเดียวกัน
  2. ↑ อาหรับ: حَافِظُ ٱلْأَسَدِ‎, อักษรโรมัน: Ḥāfiẓ al-ʾAsad

อ้างอิง

[แก้]

รายการอ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Bengio 1998, p. 135.
  2. ↑ Jessup 1998, p. 41.
  3. ↑ Reich 1990, p. 52.
  4. ↑ Batatu, Hanna (2012-09-17). Syria's Peasantry, the Descendants of Its Lesser Rural Notables, and Their Politics (ภาษาอังกฤษ). Princeton University Press. ISBN 978-1-4008-4584-2.
  5. ↑ Seale 1990, p. 3.
  6. 1 2 Alianak 2007, pp. 127–128.
  7. ↑ Seale 1990, p. 5.
  8. 1 2 Zahler 2009, p. 25.
  9. ↑ Seale 1990, p. 20.
  10. ↑ Alianak 2007, p. 128.
  11. ↑ Reich 1990.
  12. ↑ "The slow rise of Hafez al-Assad, from pan-Arabism to Syrian nationalism" (ภาษาอังกฤษ). 2025-02-05. สืบค้นเมื่อ 2025-08-26.
  13. ↑ Kheir, Karen Abul (2010). Korany, Bahgat; Hilāl, ʻAlī al-Dīn (บ.ก.). The Foreign Policies of Arab states: The Challenge of Globalization. An AUC Forum for International Affairs edition. The American University in Cairo Press. p. 423. ISBN 978-977-416-360-9.
  14. ↑ Kerr, Malcolm H. (1973). "Hafiz Asad and the Changing Patterns of Syrian Politics". International Journal. 28 (4): 689–706. doi:10.2307/40201173. ISSN 0020-7020.
  15. ↑ Mann, Joseph (2013). "Syria, Precipitator of the Six Day War". Middle Eastern Studies. 49 (4): 547–562. doi:10.1080/00263206.2013.798306. ISSN 0026-3206. JSTOR 23470917.
  16. ↑ Dam, Nikolaos van (2011). 10: Conclusions: The struggle for power in Syria: politics and society under Asad and the Ba'th Party (4 ed.). London: I. B. Tauris. ISBN 978-1-84885-760-5.

แหล่งข้อมูล

[แก้]

หนังสืออ่านเพิ่มเติม

[แก้]
  • Carter, Terry; Dunston, Lara; Thomas, Amelia (2008). Syria and Lebanon. Lonely Planet. ISBN 978-1-74104-609-0.
  • Olmert, Yosef (1988). Rabinovich, Itmar; Shaked, Haim (บ.ก.). Middle East Contemporary Survey. Vol. 10. The Moshe Dayan Center. ISBN 978-0-8133-0764-0.
  • Phillips, David L. (2009). From Bullets to Ballots: Violent Muslim Movements in Transition. Transaction Publishers. ISBN 978-1-4128-0795-1.
  • Zisser, Eyal (1993). Ayalon, Ami (บ.ก.). Middle East Contemporary Survey. Vol. 15. The Moshe Dayan Center. ISBN 978-0-8133-1869-1.
  • Zisser, Eyal (2006). Commanding Syria: Bashar al-Asad and the First Years in Power. I. B. Tauris. ISBN 978-1-84511-153-3.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ฮาฟิซ_อัลอะซัด&oldid=12571229"