ข้ามไปเนื้อหา

อี. เอ็ม. ฟอร์สเตอร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อี. เอ็ม. ฟอร์สเตอร์

OM CH
ภาพเหมือนของฟอร์สเตอร์ วาดโดยดอรา แคร์ริงตัน ราว ค.ศ. 1924–1925
ภาพเหมือนของฟอร์สเตอร์ วาดโดยดอรา แคร์ริงตัน ราว ค.ศ. 1924–1925
เกิด
เอ็ดเวิร์ด มอร์แกน ฟอร์สเตอร์

(1879-01-01)1 มกราคม ค.ศ. 1879
มาร์ลีบัน มิดเดิลเซกซ์ ประเทศอังกฤษ
เสียชีวิต7 มิถุนายน ค.ศ. 1970(1970-06-07) (91 ปี)
คอเวนทรี วอริกเชอร์ ประเทศอังกฤษ
อาชีพนักเขียน (นวนิยาย เรื่องสั้น และความเรียง)
การศึกษามหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ (ศศ.บ.)
ช่วงเวลาค.ศ. 1901–1970
แนว
หัวข้อ
ผลงานที่สำคัญ
ลายมือชื่อ

เอ็ดเวิร์ด มอร์แกน ฟอร์สเตอร์ (อังกฤษ: Edward Morgan Forster; 1 มกราคม ค.ศ. 1879 – 7 มิถุนายน ค.ศ. 1970) เป็นนักเขียนชาวอังกฤษ เขาเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดจากนวนิยายของเขา โดยเฉพาะเรื่อง อะรูมวิทอะวิว (ค.ศ. 1908) เฮาเวิดส์เอนด์ (ค.ศ. 1910) และ สู่แดนภารตะ (ค.ศ. 1924) นอกจากนี้ เขายังเขียนเรื่องสั้น ความเรียง สุนทรพจน์ และบทวิทยุกระจายเสียงจำนวนมาก รวมถึงชีวประวัติและบทละครขบวนแห่ เรื่องสั้นของเขาเรื่อง "เดอะแมชชีนสตอปส์" (ค.ศ. 1909) มักถูกมองว่าเป็นจุดเริ่มต้นของบันเทิงคดีแนวดิสโทเปียทางเทคโนโลยี นอกจากนี้แล้ว เขายังร่วมเขียนบทเนื้อร้องของอุปรากรเรื่อง บิลลี บัดด์ โดยเบนจามิน บริตเตน นวนิยายหลายเรื่องของเขาสำรวจประเด็นเกี่ยวกับความแตกต่างทางชนชั้นและความหน้าไหว้หลังหลอกของกลุ่มคนชนชั้นสูง ทรรศนะที่เขาเชื่อถือในฐานะนักมนุษยนิยมเป็นหัวใจของงานเขียนของเขา

ฟอร์สเตอร์ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในนักเขียนนวนิยายชาวอังกฤษที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในสมัยเอ็ดเวิร์ด และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมถึง 22 ปี[1][2] เขาปฏิเสธบรรดาศักดิ์ชั้นอัศวินใน ค.ศ. 1949 แต่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์คุณธรรมในวันเกิดครบรอบ 90 ปี ฟอร์สเตอร์ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกเครื่องราชอิสริยาภรณ์สหายแห่งเกียรติยศใน ค.ศ. 1953 และใน ค.ศ. 1961 เขาเป็นหนึ่งในนักเขียนห้าคนแรกที่ได้รับการยกย่องเป็นสหายแห่งวรรณกรรมจากราชสมาคมวรรณกรรม

ฟอร์สเตอร์สำเร็จการศึกษาที่โรงเรียนทันบริดจ์ และศึกษาต่อวิชาประวัติศาสตร์และศิลปะคลาสสิกที่วิทยาลัยคิงส์ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ซึ่งเป็นที่ที่เขาได้พบกับนักเขียนในอนาคตหลายคน เช่น ลิตตัน สเตรชี และเลนเนิร์ด วูล์ฟ จากนั้นเขาก็เดินทางไปทั่วยุโรป ก่อนที่จะตีพิมพ์นวนิยายเรื่องแรกเรื่อง แวร์เอนเจลส์เฟียร์ทูเทรด ใน ค.ศ. 1905 นวนิยายเรื่องสุดท้ายของเขาที่ตีพิมพ์คือเรื่อง มอริซ ซึ่งเป็นเรื่องราวความรักร่วมเพศในประเทศอังกฤษช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 แม้ว่าจะเขียนเสร็จใน ค.ศ. 1914 แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้ตีพิมพ์จนถึง ค.ศ. 1971 หนึ่งปีหลังจากเขาเสียชีวิตไปแล้ว

นวนิยายหลายเรื่องของฟอร์สเตอร์ถูกนำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ในเวลาต่อมา ตั้งแต่ภาพยนตร์ของเดวิด ลีน ที่ได้รับการตอบรับอย่างดีเรื่อง อินเดีย... สุดฟ้าสัมผัสหัวใจ (ค.ศ. 1984) ตามด้วยภาพยนตร์ของเมอร์แชนต์ไอวอรีโพรดักชันส์เรื่อง จูบครั้งนั้น...ฉันฝันถึงเธอ (ค.ศ. 1985) มอริซ สุภาพบุรุษไม่ขาดรัก (ค.ศ. 1987) และ วิมานเกียรติยศ (ค.ศ. 1992) ภาพยนตร์ย้อนยุคที่ได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์เหล่านี้ต่างมีฉากที่หรูหราและนักแสดงชาวบริติชผู้ทรงคุณค่า เช่น เฮเลนา บอนแฮม คาร์เตอร์, แดเนียล เดย์-ลูวิส, ฮิว แกรนต์, แอนโทนี ฮ็อปกินส์ และเอ็มมา ทอมป์สัน

ชีวิตช่วงต้น

[แก้]

ฟอร์สเตอร์เกิดที่บ้านเลขที่ 6 ถนนเมลคูมบ์เพลส จัตุรัสดอร์เซต ลอนดอน ซึ่งปัจจุบันไม่มีอยู่แล้ว โดยเป็นบุตรเพียงคนเดียวของแอลิซ คลารา "ลิลี" (สกุลเดิม วิเชโล) ชาวแองโกล-ไอริช และเอ็ดเวิร์ด มอร์แกน ลูว์เอลลิน ฟอร์สเตอร์ สถาปนิกชาวเวลส์ เขาได้รับการจดทะเบียนการเกิดในชื่อ เฮนรี มอร์แกน ฟอร์สเตอร์ แต่เข้าพิธีบัพติศมาด้วยชื่อ เอ็ดเวิร์ด มอร์แกน ฟอร์สเตอร์ โดยไม่ได้ตั้งใจ[3] บิดาของเขาเสียชีวิตจากวัณโรคเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1880 ก่อนที่ฟอร์สเตอร์จะมีอายุครบสองขวบ[4] ญาติพี่น้องผู้หญิงฝ่ายบิดาจึงเข้ามาช่วยมารดาเลี้ยงดูเขา ความตึงเครียดระหว่างครอบครัวที่เคร่งครัดศาสนาและศีลธรรมประเพณีของบิดากับมารดาที่ให้ความรักมากเกินไปได้มีอิทธิพลต่อแก่นเรื่องในงานเขียนของเขา[5]

ป้ายอนุสรณ์และนาฬิกาแดดที่รุกส์เนสต์ในเมืองสตีเวนิจ ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ บ้านในวัยเด็กที่ปรากฏอยู่ในนวนิยายของฟอร์สเตอร์เรื่อง เฮาเวิดส์เอนด์

ใน ค.ศ. 1833 เขาและมารดาได้ย้ายไปอาศัยอยู่ที่รุกส์เนสต์ ใกล้กับเมืองสตีเวนิจ ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ และอาศัยอยู่ที่นั่นจนถึง ค.ศ. 1893 บ้านหลังนี้ถูกนำไปใช้เป็นต้นแบบของบ้านเฮาเวิดส์เอนด์ในนวนิยายชื่อเดียวกันของเขา ตัวบ้านยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ระดับ 1 ในบัญชีมรดกแห่งชาติอังกฤษ เพื่อประโยชน์ทางประวัติศาสตร์และความสัมพันธ์กับวรรณกรรม[6] ฟอร์สเตอร์มีความทรงจำที่ดีเกี่ยวกับวัยเด็กของเขาที่รุกส์เนสต์ โดยเขากลับมาเยี่ยมอย่างต่อเนื่องจนถึงปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 และเก็บรักษาเครื่องเรือนภายในบ้านไว้ตลอดชีวิต[7][8]

ส่วนหนึ่งของอาคารหลักของโรงเรียนทันบริดจ์

ในบรรดาบรรพบุรุษของฟอร์สเตอร์มีผู้ที่เป็นสมาชิกของนิกายแคลปัม กลุ่มปฏิรูปสังคมภายในคริสตจักรแห่งอังกฤษ ฟอร์สเตอร์ได้รับมรดกจำนวน 8,000 ปอนด์ (เท่ากับ 909,473 ปอนด์ใน ค.ศ. 2025)[9] ในรูปแบบทรัสต์จากพี่สาวของย่าเขา แมรีแอนน์ ทอร์นตัน (บุตรสาวของผู้รณรงค์ให้เลิกทาส เฮนรี ทอร์นตัน) ซึ่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1887[10] เงินจำนวนนี้เพียงพอต่อการดำรงชีพและทำให้เขาสามารถเป็นนักเขียนได้ เขาเข้าศึกษาเป็นนักเรียนไป-กลับที่โรงเรียนทันบริดจ์ในเคนต์ ซึ่งโรงละครของโรงเรียนได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา[11] แม้จะเป็นที่รู้กันว่าเขาไม่มีความสุขที่นั่น[12]

ณ วิทยาลัยคิงส์ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ระหว่าง ค.ศ. 1897–1901[13] เขาได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของกลุ่มอภิปรายที่รู้จักกันในชื่อ อะพอเซิลส์ (เหล่าอัครทูต เดิมชื่อ เคมบริดจ์กอนแวร์ซาซีโอเนโซไซตี หรือ สมาคมสนทนาเคมบริดจ์) พวกเขาจะมารวมตัวกันอย่างลับ ๆ เพื่ออภิปรายผลงานเกี่ยวกับประเด็นทางปรัชญาและศีลธรรมของกันและกัน สมาชิกหลายคนยังได้ร่วมกันก่อตั้งกลุ่มใหม่ที่รู้จักกันต่อมาในชื่อ กลุ่มบลูมส์บรี ซึ่งฟอร์สเตอร์เป็นสมาชิกในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1910 และ 1920[14] ภาพจำลองเมืองเคมบริดจ์อันโด่งดังของฟอร์สเตอร์ปรากฏในตอนต้นของนวนิยายเรื่อง เดอะลองเกสต์เจอร์นีย์[15] ส่วนตัวละครสองพี่น้องตระกูลชเลเกิลในเรื่อง เฮาเวิดส์เอนด์ มีพื้นฐานส่วนหนึ่งมาจากวาเนสซาและเวอร์จิเนีย สตีเวน[16] ฟอร์สเตอร์สำเร็จการศึกษาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาศิลปะคลาสสิก (ค.ศ. 1900) และสาขาวิชาประวัติศาสตร์ (ค.ศ. 1901) ด้วยเกียรตินิยมอันดับสอง[17]

ใน ค.ศ. 1903 ฟอร์สเตอร์เดินทางไปท่องเที่ยวในประเทศกรีซและประเทศอิตาลีด้วยความสนใจในมรดกทางวัฒนธรรมสมัยคลาสสิกของทั้งสองประเทศ[18] จากนั้นเขาได้หางานทำในประเทศเยอรมนีเพื่อเรียนภาษาเยอรมัน และใช้เวลาหลายเดือนในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 1905 ที่เมืองนัสเซินไฮเดอ พอเมอเรเนีย (ปัจจุบันคือหมู่บ้านแชนจีนือในประเทศโปแลนด์) เป็นครูสอนพิเศษให้แก่ลูก ๆ ของนักเขียน เอลิซาเบท ฟ็อน อาร์นิม เขาเขียนบันทึกความทรงจำสั้น ๆ เกี่ยวกับประสบการณ์ครั้งนั้นว่าเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของเขา[19][20]

งานเขียน

[แก้]

นอกจากนี้ยังมีบันทึกประจำวัน บทละคร และฉบับร่างของงานเขียนประเภทบันเทิงคดีอื่น ๆ อีกมากมายที่เก็บรักษาไว้ที่วิทยาลัยคิงส์[25]

ผลงานดัดแปลงจากงานเขียนของฟอร์สเตอร์

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Edward M Forster". Nomination Database. Nobel Media. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 เมษายน 2015. สืบค้นเมื่อ 5 เมษายน 2015.
  2. ↑ "E Forster". Nomination Database. Nobel Media. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 ตุลาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 26 ตุลาคม 2016.
  3. ↑ Moffat 2010, p. 26.
  4. ↑ MacLeod Walls, Elizabeth. "English Literature Author: E. M. Forster". AP Central. College Board. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 13 มีนาคม 2012. สืบค้นเมื่อ 10 มิถุนายน 2012.
  5. ↑ Beer, John Bernard (4 พฤษภาคม 1999). "E.M. Forster". Encyclopædia Britannica. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 มีนาคม 2025. สืบค้นเมื่อ 6 มีนาคม 2025.
  6. ↑ Historic England. "Rooks News House Howards (1176972)". National Heritage List for England. สืบค้นเมื่อ 16 มกราคม 2020.
  7. ↑ Forster, E. M. (2008). Heath, Jeffrey M. (บ.ก.). The Creator as Critic and Other Writings by E. M. Forster. Toronto, Ontario: Dundurn Press. น. 403. ISBN 978-1-55002-522-4 – โดยทาง Google Books.
  8. ↑ Rosner, Victoria (2014). The Cambridge Companion to the Bloomsbury Group. New York: Cambridge University Press. น. 28. ISBN 978-1-107-01824-2 – โดยทาง Google Books.
  9. ↑ ตัวเลขดัชนีราคาผู้บริโภคที่ใช้วัดอัตราเงินเฟ้อของสหราชอาณาจักรตั้งแต่ ค.ศ. 1209–2024 อ้างอิงจาก "Inflation calculator". Bank of England. London. 18 กุมภาพันธ์ 2026. สืบค้นเมื่อ 1 เมษายน 2026.
  10. ↑ Bradshaw, David, บ.ก. (2007). "Chronology". The Cambridge Companion to E. M. Forster. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-83475-9. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2008-06-27. สืบค้นเมื่อ 2026-06-23.
  11. ↑ "E. M. Forster Theatre". Tonbridge School official website. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 28 สิงหาคม 2010. สืบค้นเมื่อ 21 สิงหาคม 2010.
  12. ↑ "E. M. Forster". British Library. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 10 กันยายน 2016. สืบค้นเมื่อ 25 สิงหาคม 2016.
  13. ↑ "Forster, Edward Morgan (FRSR897EM)". A Cambridge Alumni Database. University of Cambridge.
  14. ↑ Domestico, Anthony. "E.M. Forster – Modernism Lab". campuspress.yale.edu. Yale University. สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2026.
  15. ↑ Moffat 2010, p. 85.
  16. ↑ Sellers, Susan, บ.ก. (2010). The Cambridge Companion to Virginia Woolf. Cambridge: Cambridge University Press. น. 16. ISBN 978-0-521-89694-8 – โดยทาง Google Books.
  17. ↑ Moffat 2010, pp. 41, 51.
  18. ↑ "E.M. Forster Chronology – Modern British Novel". campuspress.yale.edu. Yale University. 15 เมษายน 2017. สืบค้นเมื่อ 21 พฤษภาคม 2025.
  19. ↑ Scully, Richard (2012). British Images of Germany: Admiration, Antagonism & Ambivalence, 1860-1914. Basingstoke, Hampshire: Palgrave Macmillan. น. 120. ISBN 978-1-349-33715-6 – โดยทาง Google Books.
  20. ↑ "E.M. Forster, (1920-1929) 'Nassenheide'". The National Archives. สืบค้นเมื่อ 18 กรกฎาคม 2020.
  21. ↑ ฟอร์สเตอร์, อี. เอ็ม. (2565). สู่แดนภารตะ. แปลโดย นพมาส แววหงส์. กรุงเทพฯ: มติชน. ISBN 978-974-02-1766-4.
  22. ↑ ฟอร์สเตอร์, อี. เอ็ม. (2568). มอริซ. แปลโดย วาริน นิลศิริสุข. กรุงเทพฯ: อ่าน 101. ISBN 978-616-8310-60-1.
  23. 1 2 3 Jha, Vinita (2002). "E.M. Forster as Biographer". ใน Ray, Mohit Kumar (บ.ก.). Studies in Literature in English. เล่มที่ XI. New Delhi: Atlantic. น. 102–113. ISBN 81-269-0427-5 – โดยทาง Google Books.
  24. ↑ Forster, E. M. (1983). "Appendix". Howards End. Penguin English Library ed. London: Penguin. ISBN 0-140-43175-6.
  25. ↑ Halls, Michael (1985). "The Forster Collections at King's: A Survey". Twentieth Century Literature. 31 (2/3): 147–160. doi:10.2307/441287. JSTOR 441287.

หนังสืออ่านเพิ่มเติม

[แก้]
  • Abrams, M. H.; Greenblatt, Stephen, บ.ก. (2000). "E. M. Forster". The Norton Anthology of English Literature. เล่มที่ 2 (พิมพ์ครั้งที่ 7). New York: W. W. Norton & Company. น. 2131–2140. ISBN 0-393-97490-1.
  • Ackerley, J. R. (1970). E. M. Forster: A Portrait. London: Ian McKelvie. ISBN 0-950-16330-9.
  • Ali, Ahmed; Anand, Mulk Raj; Menon, Narayana; Rao, Raja; Rama Rau, Santha (1964). "Recollections of E. M. Forster". E. M. Forster: A Tribute, With Selections from his Writings on India. โดย Forster, E. M. Singh, K. Natwar (บ.ก.). New York: Harcourt, Brace & World. LCCN 64011526.
  • Bakshi, Parminder Kaur (1996). Distant Desire: Homoerotic Codes and the Subversion of the English Novel in E.M. Forster's Fiction. New York: Peter Lang. ISBN 0-8204-2544-3.
  • Beauman, Nicola (1993). Morgan: A Biography of E.M. Forster. London: Hodder & Stoughton. ISBN 0-340-52530-4.
  • Bradbury, Malcolm, บ.ก. (1966). Forster: A Collection of Critical Essays. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hal. LCCN 66016350 – โดยทาง Open Library.
  • Brander, Lawrence (1968). E. M. Forster: A Critical Study. London: Hart-Davis. ISBN 0-246-64033-2.
  • Brown, E. K. (1950). Rhythm in the Novel. Toronto, Ontario: University of Toronto Press. LCCN 51005069.
  • Cavaliero, Glen (1979). A Reading of E. M. Forster. London: Macmillan. ISBN 0-333-23755-2.
  • Chanda, S. M. (2006). "A Passage to India: A Close Look". ใน Ray, Mohit Kumar (บ.ก.). Studies in Literature in English. เล่มที่ XII. New Delhi: Atlantic. น. 81–128. ISBN 81-269-0534-4.
  • Christie, Stuart (2005) [1967]. Worlding Forster: The Passage from Pastoral. New York: Routledge. ISBN 0-415-97214-0.
  • Colmer, John (1975). E. M. Forster: The Personal Voice. London and Boston: Routledge & Kegan Paul. ISBN 0-7100-8209-6.
  • Crews, Frederick C. (2003) [1962]. E. M. Forster: The Perils of Humanism. Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 0-7581-5768-1 – โดยทาง Open Library.
  • Forster, E. M. (1999). Walter, Nicolas (บ.ก.). What I Believe: And Other Essays. London: G. W. Foote & Co. OCLC 43341496.
  • Furbank, P. N. (1977–1978). E. M. Forster: A Life. London: Secker & Warburg. ISBN 0-436-16755-7.
  • Gardner, Philip, บ.ก. (1973). E. M. Forster: The Critical Heritage. London and Boston: Routledge & Kegan Paul. ISBN 0-7100-7641-X.
  • Haag, Michael (2004). Alexandria: City of Memory. New Haven and London: Yale University Press. ISBN 0-300-10415-4 – โดยทาง Open Library. ภาพเมืองอะเล็กซานเดรียในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ประกอบด้วยชีวประวัติของฟอร์สเตอร์ ชีวิตในเมืองของเขา ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคอนสแตนติน พี. คาวาฟี และอิทธิพลของเขาที่มีต่อลอว์เรนซ์ เดอร์เรลล์
  • Herz, Judith Scherer; Martin, Robert K., บ.ก. (1982). E. M. Forster: Centenary Revaluations. London: Macmillan. ISBN 0-333-29475-0.
  • Kermode, Frank (2009). Concerning E. M. Forster. London: Weidenfeld & Nicolson. ISBN 978-0-297-85116-5.
  • King, Francis (1978). E. M. Forster and His World. London: Thames and Hudson. ISBN 0-500-13063-9.
  • Lago, Mary (1985). Calendar of the Letters of E. M. Forster. London: Mansell. ISBN 0-720-11704-6.
  • Lago, Mary (1995). E. M. Forster: A Literary Life. New York: St. Martin's Press. ISBN 0-312-12178-4 – โดยทาง Open Library.
  • Lago, Mary; Furbank, P. N., บ.ก. (1983–1985). Selected Letters of E. M. Forster. Cambridge, MA: Belknap Press of Harvard University Press. ISBN 0-674-79825-2.
  • Leggatt, Tim (2012). Connecting with E. M. Forster: A Memoir. London: Hesperus. ISBN 9781843913757. OCLC 828203696.
  • Lewis, Robin Jared (1979). E. M. Forster's Passages to India. New York: Columbia University Press. ISBN 0-231-04508-5.
  • Martin, John Sayre (1976). E. M. Forster: The Endless Journey. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-29082-1.
  • Martin, Robert K.; Piggford, George, บ.ก. (1997). Queer Forster. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0-226-50801-3.
  • Mishra, Pankaj, บ.ก. (2005). "E. M. Forster". India in Mind: An Anthology. New York: Vintage Books. ISBN 0-375-72745-0.
  • Moffat, Wendy (2010). E. M. Forster: A New Life. London: Bloomsbury. ISBN 978-0-7475-9843-5 – โดยทาง Open Library.
  • Page, Norman (1987). E. M. Forster: Macmillan Modern Novelists. Basingstoke, Hampshire: Macmillan. ISBN 0-333-40694-X.
  • Rose, Peter. "The Peculiar Charms of E. M. Forster". Australian Book Review. ฉบับเดือนธันวาคม 2010–มกราคม 2011. ฉบับที่ 327. ISSN 0155-2864. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 3 ธันวาคม 2013.
  • Royle, Nicholas (1999). E. M. Forster. Tavistock, Devon: Northcote House, in association with the British Council. ISBN 0-7463-0841-8.
  • Scott, P. J. M. (1984). E. M. Forster: Our Permanent Contemporary. London: Vision. ISBN 0-854-78255-9.
  • Sogos, Sofia (2018). Sogos, Giorgia (บ.ก.). Natura e mistero nei racconti di Edward Morgan Forster [Nature and Mystery in Edward Morgan Forster's Tales] (ภาษาอิตาลี). Bonn: Free Pen Verlag. ISBN 978-3-945177-61-7.
  • Stone, Wilfred H. (1966). The Cave and the Mountain: A Study of E. M. Forster. Stanford, CA: Stanford University Press. LCCN 65021493 – โดยทาง Open Library.
  • Summers, Claude J. (1983). E.M. Forster. New York: Ungar. ISBN 0-804-42849-2.
  • Trilling, Lionel (1943). E. M. Forster. Norfolk, CT: New Directions. LCCN 43011336. OCLC 708610 – โดยทาง Open Library.
  • Verduin, Kathleen (1998). "Medievalism, Classicism, and the Fiction of E.M. Forster". ใน Utz, Richard; Shippey, Tom (บ.ก.). Medievalism in the Modern World: Essays in Honour of Leslie Workman. Turnhout: Brepols. น. 263–286. ISBN 978-2-503-50166-6.
  • Wilde, Alan (1964). Art and Order: A Study of E.M. Forster. New York: New York University Press. LCCN 64012911. OCLC 366277.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
คลังสารสนเทศดิจิทัล
คลังสารสนเทศของห้องสมุด
เว็บศูนย์รวมทั่วไป
กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=อี._เอ็ม._ฟอร์สเตอร์&oldid=13259824"