อำเภอน้ำเกลี้ยง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
อำเภอน้ำเกลี้ยง
แผนที่จังหวัดศรีสะเกษ เน้นอำเภอน้ำเกลี้ยง
น้ำเกลี้ยงเมืองน้ำใส ถิ่นชาวส่วยน้ำใจดี
มีลำห้วยมากมาย ป่าสนสองใบร่มรื่น
ชื่นชมวัฒนธรรมสืบสาน แดนเมืองโบราณพังคู
ข้อมูลทั่วไป
อักษรไทย อำเภอน้ำเกลี้ยง
อักษรโรมัน Amphoe Nam Kliang
จังหวัด ศรีสะเกษ
ข้อมูลสถิติ
พื้นที่ 236.171 ตร.กม.
ประชากร 44,393 คน (พ.ศ. 2560)
ความหนาแน่น 187.96 คน/ตร.กม.
รหัสทางภูมิศาสตร์ 3315
รหัสไปรษณีย์ 33130
ที่ว่าการอำเภอ
ที่ตั้ง ที่ว่าการอำเภอน้ำเกลี้ยง หมู่ที่ 5 ตำบลน้ำเกลี้ยง อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ 33130
พิกัด 14°55′42″N 104°30′48″E / 14.92833°N 104.51333°E / 14.92833; 104.51333
หมายเลขโทรศัพท์ 0 4560 9043
หมายเลขโทรสาร 0 4560 9043

สารานุกรมประเทศไทย ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย

น้ำเกลี้ยง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษ

ประวัติ[แก้]

อำเภอน้ำเกลี้ยง ได้แยกออกมาจากอำเภอกันทรารมย์ โดยตั้งเป็นกิ่งอำเภอน้ำเกลี้ยง เมื่อวันที่  7 มกราคม 2529 ตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองท้องที่ พุทธศักราช 2457 มีเขตการปกครอง 4 ตำบล คือ ตำบลน้ำเกลี้ยง ตำบลละเอาะ ตำบลตองปิด และตำบลเขิน และยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2537  

ปัจจุบันมีพื้นที่เขตความรับผิดชอบ 6 ตำบล คือ ตำบลละเอาะ, ตำบลน้ำเกลี้ยง, ตำบลตองปิด, ตำบลคูบ, ตำบลเขิน และตำบลรุ่งระวี

เหตุที่ได้ตั้งชื่อว่า “น้ำเกลี้ยง” เนื่องจากเป็นบริเวณที่มีต้นน้ำเกลี้ยงมากเป็นไม้ยืนต้น ถ้าโดนน้ำยางหรือจับลำต้น จะเกิดผดผื่นคันตามผิวหนังได้ จึงได้ตั้งชื่ออำเภอตามชื่อต้นน้ำเกลี้ยง

ที่ตั้งและอาณาเขต[แก้]

อำเภอน้ำเกลี้ยงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

การแบ่งเขตการปกครอง[แก้]

การปกครองส่วนภูมิภาค[แก้]

อำเภอน้ำเกลี้ยงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 75 หมู่บ้าน ได้แก่

ลำดับที่ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน เนื้อที่ (ตร.กม.) ประชากรทั้งหมด (พ.ศ. 2560) ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น (พ.ศ. 2560) ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.)
1 น้ำเกลี้ยง Nam Kliang 10 52.000 6,321 6,321 (อบต.น้ำเกลี้ยง) 121.55
2 ละเอาะ La-o 13 30.304 7,597 7,597 (อบต.ละเอาะ) 250.69
3 ตองปิด Tong Pit 14 34.800 7,154 7,154 (อบต.ตองปิด) 205.57
4 เขิน Khoen 13 60.251 8,115 8,115 (อบต.เขิน) 134.68
5 รุ่งระวี Rung Rawi 15 37.586 8,244 8,244 (อบต.รุ่งระวี) 219.33
6 คูบ Khup 10 21.230 6,962 6,962 (อบต.คูบ) 327.93
รวม - - 75 236.171 44,393 44,393 (อบต.) 187.96

การปกครองส่วนท้องถิ่น[แก้]

ท้องที่อำเภอน้ำเกลี้ยงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่

  • องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเกลี้ยง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำเกลี้ยงทั้งตำบล
  • องค์การบริหารส่วนตำบลละเอาะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละเอาะทั้งตำบล
  • องค์การบริหารส่วนตำบลตองปิด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตองปิดทั้งตำบล
  • องค์การบริหารส่วนตำบลเขิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขินทั้งตำบล
  • องค์การบริหารส่วนตำบลรุ่งระวี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลรุ่งระวีทั้งตำบล
  • องค์การบริหารส่วนตำบลคูบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคูบทั้งตำบล

สถานที่สำคัญ[แก้]

สถานีวนวัฒนวิจัยห้วยทา[แก้]

ตั้งอยู่ที่ตำบลรุ่งระวี เป็นป่าสนสองใบผืนสุดท้ายของจังหวัดศรีสะเกษ มีพื้นที่รับผิดชอบ 800 ไร่ ป่าสน  เรียกโดยทั่วไป ไม้สนเขา มีถิ่นกำเนิดตามเทือกเขาและที่ราบในแถบอบอุ่น และแถบหนาวของดลก เป็นต้นไม้ขนาดกลางจนถึงขนาดใหญ่ ในประเทศไทยมีอยู่เพียงสองชนิด ที่เรียกว่าสนสองใบ และสนสามใบ ไม้สนทั้งสองชนิดดังกล่าวไม้ขนาดใหญ่สูง 20 - 40 เมตร วัดรอบต้นได้ 200-300 เซนติเมตร เปลือกแตกเป็นสะเก็ดหยาบ ๆ สีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำ ไม้สนสามใบพบขึ้นในบริเวณป่าดิบเขา และพื้นที่ราบ ที่มีความสูง 300-1,800 เมตร จากระดับน้ำทะเล ส่วนไม้สนสองใบขึ้นอยู่ ณ ที่ความสูงตั้งแต่ 100 เมตร จากระดับน้ำทะเลขึ้นไป บางท้องที่ขึ้นปะปนกับไม้ก่อ ไม้เหียว บางแห่งก็เป็นป่าสนล้วน ๆ ประโยชน์ของต้นสนคือ ใช้เลื่อยทำไม้กระดานได้ นอกจากจะมีความแข็งแกร่งแล้ว ยังมีลายไม้ที่สวยงาม แต่ประโยชน์ที่ได้จากต้นสนส่วนใหญ่คือ การเจาะเอาน้ำมันสนดิบ นำมาต้มกลั่นแล้วแยกเป็นวัตถุสองชนิดคือ น้ำมันสน และชันสน นอกจากนี้ชาวบ้านยังนิยมใช้ไม้สนที่สับฟันเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใช้ก่อไฟใช้จุดแทนไต้ และใช้เป็นเชื้อเพลิง

แหล่งโบราณคดีบ้านขี้เหล็ก[แก้]

อยู่ที่บ้านขี้เหล็ก ตำบลละเอาะ เป็นชุมชนโบราณที่มีคูน้ำคันดินล้อมรอบเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีขนาดกว้าง 270 เมตร ยาว 480 เมตร คูน้ำที่ล้อมรอบเรียกว่า "หนองคู" จากการสำรวจไม่พบโบราณวัตถุภายในเขตชุมชน แต่พบอยู่ด้านนอกทางด้านทิศใต้ของแหล่งฯ จำนวนไม่มากนัก ได้แก่ เศษภาชนะดินเผาเนื้อแกร่ง เคลือบสีเขียว สำน้ำตาล ซึ่งเป็นเครื่องถ้วยเขมร มีอายุอยู่ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 15-18 มีเครื่องถ้วยจีนเคลือบขาว สมัยราชวงศ์ฮั่น มีอายุอยู่ประมาณพุทธศตวรรษที่ 15-17 จากโบราณวัตถุที่พบ และแผนผังของชุมชน กล่าวได้ว่า ชุมชนแหล่งนี้เป็นชุมชนโบราณในวัฒนธรรมเขมร ช่วงเวลาการอยู่อาศัยระหว่างพุทธศตวรรษที่ 15-18

กลุ่มวิสาหกิจ[แก้]

แม่แบบ:สถานที่สำคัญ