อำเภอน้ำเกลี้ยง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
อำเภอน้ำเกลี้ยง
แผนที่จังหวัดศรีสะเกษ เน้นอำเภอน้ำเกลี้ยง
น้ำเกลี้ยงเมืองน้ำใส ถิ่นชาวส่วยน้ำใจดี
มีลำห้วยมากมาย ป่าสนสองใบร่มรื่น
ชื่นชมวัฒนธรรมสืบสาน แดนเมืองโบราณพังคู
ข้อมูลทั่วไป
อักษรไทยอำเภอน้ำเกลี้ยง
อักษรโรมันAmphoe Nam Kliang
จังหวัดศรีสะเกษ
ข้อมูลสถิติ
พื้นที่236.171 ตร.กม.
ประชากร44,545 คน (พ.ศ. 2561)
ความหนาแน่น188.61 คน/ตร.กม.
รหัสทางภูมิศาสตร์3315
รหัสไปรษณีย์33130
ที่ว่าการอำเภอ
ที่ตั้งที่ว่าการอำเภอน้ำเกลี้ยง หมู่ที่ 5 ตำบลน้ำเกลี้ยง อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ 33130
พิกัด14°55′42″N 104°30′48″E / 14.92833°N 104.51333°E / 14.92833; 104.51333
โทรศัพท์0 4560 9043
โทรสาร0 4560 9043
สารานุกรมประเทศไทย ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย

น้ำเกลี้ยง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษ

ประวัติ[แก้]

อำเภอน้ำเกลี้ยง ได้แยกออกมาจากอำเภอกันทรารมย์ โดยตั้งเป็นกิ่งอำเภอน้ำเกลี้ยง เมื่อวันที่  7 มกราคม 2529 ตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองท้องที่ พุทธศักราช 2457 มีเขตการปกครอง 4 ตำบล คือ ตำบลน้ำเกลี้ยง ตำบลละเอาะ ตำบลตองปิด และตำบลเขิน และยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2537  

ปัจจุบันมีพื้นที่เขตความรับผิดชอบ 6 ตำบล คือ ตำบลละเอาะ, ตำบลน้ำเกลี้ยง, ตำบลตองปิด, ตำบลคูบ, ตำบลเขิน และตำบลรุ่งระวี

เหตุที่ได้ตั้งชื่อว่า “น้ำเกลี้ยง” เนื่องจากเป็นบริเวณที่มีต้นน้ำเกลี้ยงมากเป็นไม้ยืนต้น ถ้าโดนน้ำยางหรือจับลำต้น จะเกิดผดผื่นคันตามผิวหนังได้ จึงได้ตั้งชื่ออำเภอตามชื่อต้นน้ำเกลี้ยง

ที่ตั้งและอาณาเขต[แก้]

อำเภอน้ำเกลี้ยงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

การแบ่งเขตการปกครอง[แก้]

การปกครองส่วนภูมิภาค[แก้]

อำเภอน้ำเกลี้ยงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 75 หมู่บ้าน ได้แก่

ลำดับที่ อักษรไทย อักษรโรมัน จำนวนหมู่บ้าน เนื้อที่ (ตร.กม.) ประชากรทั้งหมด (พ.ศ. 2560) ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น (พ.ศ. 2560) ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.)
1 น้ำเกลี้ยง Nam Kliang 10 52.000 6,321 6,321 (อบต.น้ำเกลี้ยง) 121.55
2 ละเอาะ La-o 13 30.304 7,597 7,597 (อบต.ละเอาะ) 250.69
3 ตองปิด Tong Pit 14 34.800 7,154 7,154 (อบต.ตองปิด) 205.57
4 เขิน Khoen 13 60.251 8,115 8,115 (อบต.เขิน) 134.68
5 รุ่งระวี Rung Rawi 15 37.586 8,244 8,244 (อบต.รุ่งระวี) 219.33
6 คูบ Khup 10 21.230 6,962 6,962 (อบต.คูบ) 327.93
รวม - - 75 236.171 44,393 44,393 (อบต.) 187.96

การปกครองส่วนท้องถิ่น[แก้]

ท้องที่อำเภอน้ำเกลี้ยงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่

  • องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำเกลี้ยง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลน้ำเกลี้ยงทั้งตำบล
  • องค์การบริหารส่วนตำบลละเอาะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละเอาะทั้งตำบล
  • องค์การบริหารส่วนตำบลตองปิด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตองปิดทั้งตำบล
  • องค์การบริหารส่วนตำบลเขิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขินทั้งตำบล
  • องค์การบริหารส่วนตำบลรุ่งระวี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลรุ่งระวีทั้งตำบล
  • องค์การบริหารส่วนตำบลคูบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคูบทั้งตำบล

สถานที่สำคัญ[แก้]

สถานีวนวัฒนวิจัยห้วยทา[แก้]

ตั้งอยู่ที่ตำบลรุ่งระวี เป็นป่าสนสองใบผืนสุดท้ายของจังหวัดศรีสะเกษ มีพื้นที่รับผิดชอบ 800 ไร่ ป่าสน  เรียกโดยทั่วไป ไม้สนเขา มีถิ่นกำเนิดตามเทือกเขาและที่ราบในแถบอบอุ่น และแถบหนาวของดลก เป็นต้นไม้ขนาดกลางจนถึงขนาดใหญ่ ในประเทศไทยมีอยู่เพียงสองชนิด ที่เรียกว่าสนสองใบ และสนสามใบ ไม้สนทั้งสองชนิดดังกล่าวไม้ขนาดใหญ่สูง 20 - 40 เมตร วัดรอบต้นได้ 200-300 เซนติเมตร เปลือกแตกเป็นสะเก็ดหยาบ ๆ สีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำ ไม้สนสามใบพบขึ้นในบริเวณป่าดิบเขา และพื้นที่ราบ ที่มีความสูง 300-1,800 เมตร จากระดับน้ำทะเล ส่วนไม้สนสองใบขึ้นอยู่ ณ ที่ความสูงตั้งแต่ 100 เมตร จากระดับน้ำทะเลขึ้นไป บางท้องที่ขึ้นปะปนกับไม้ก่อ ไม้เหียว บางแห่งก็เป็นป่าสนล้วน ๆ ประโยชน์ของต้นสนคือ ใช้เลื่อยทำไม้กระดานได้ นอกจากจะมีความแข็งแกร่งแล้ว ยังมีลายไม้ที่สวยงาม แต่ประโยชน์ที่ได้จากต้นสนส่วนใหญ่คือ การเจาะเอาน้ำมันสนดิบ นำมาต้มกลั่นแล้วแยกเป็นวัตถุสองชนิดคือ น้ำมันสน และชันสน นอกจากนี้ชาวบ้านยังนิยมใช้ไม้สนที่สับฟันเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใช้ก่อไฟใช้จุดแทนไต้ และใช้เป็นเชื้อเพลิง

แหล่งโบราณคดีบ้านขี้เหล็ก[แก้]

อยู่ที่บ้านขี้เหล็ก ตำบลละเอาะ เป็นชุมชนโบราณที่มีคูน้ำคันดินล้อมรอบเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีขนาดกว้าง 270 เมตร ยาว 480 เมตร คูน้ำที่ล้อมรอบเรียกว่า "หนองคู" จากการสำรวจไม่พบโบราณวัตถุภายในเขตชุมชน แต่พบอยู่ด้านนอกทางด้านทิศใต้ของแหล่งฯ จำนวนไม่มากนัก ได้แก่ เศษภาชนะดินเผาเนื้อแกร่ง เคลือบสีเขียว สำน้ำตาล ซึ่งเป็นเครื่องถ้วยเขมร มีอายุอยู่ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 15-18 มีเครื่องถ้วยจีนเคลือบขาว สมัยราชวงศ์ฮั่น มีอายุอยู่ประมาณพุทธศตวรรษที่ 15-17 จากโบราณวัตถุที่พบ และแผนผังของชุมชน กล่าวได้ว่า ชุมชนแหล่งนี้เป็นชุมชนโบราณในวัฒนธรรมเขมร ช่วงเวลาการอยู่อาศัยระหว่างพุทธศตวรรษที่ 15-18

กลุ่มวิสาหกิจ[แก้]

แม่แบบ:สถานที่สำคัญ