ข้ามไปเนื้อหา

อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เรืออาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย
ประวัติ
สหราชอาณาจักร
ชื่อคาร์เพเทีย (Carpathia)
ตั้งชื่อตามเทือกเขาคาร์เพเทียน
เจ้าของคูนาร์ดไลน์
ท่าเรือจดทะเบียนลิเวอร์พูล
เส้นทางเดินเรือ
  • ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก: ลิเวิอร์พูล–ควีนส์ทาวน์–บอสตัน
  • ฤดูร้อน: ลิเวอร์พูล–ควีนส์ทาวน์–นิวยอร์ก
  • ฤดูหนาว: ตรีเอสเต–ฟีอูเม–นิวยอร์ก
อู่เรือซี.เอส. สวอนแอนด์ฮันเตอร์ วอลเซนด์ ประเทศอังกฤษ[1]
Yard number274
ปล่อยเรือ10 กันยายน 1901
เดินเรือแรก6 สิงหาคม 1902
สร้างเสร็จกุมภาพันธ์ 1903
Maiden voyage5 พฤษภาคม 1903
บริการ1903–1918
หยุดให้บริการ17 กรกฎาคม 1918
รหัสระบุ
ความเป็นไปถูกจมโดยตอร์ปิโดสามลูกจากเอ็สเอ็ม อู-55 เมื่อ 17 กรกฎาคม 1918
หมายเหตุมีชื่อเสียงจากการช่วยเหลือผู้รอดชีวิต 712 คนจากเหตุการณ์อาร์เอ็มเอส ไททานิกอับปางในปี 1912
ลักษณะเฉพาะ
ประเภท: เรือเดินสมุทร
ขนาด (ตัน): 13,603 ตันกรอส, 8,660 ตันเนต
ความยาว: 558 ฟุต (170 เมตร)
ความกว้าง: 64 ฟุต 6 นิ้ว (19.66 เมตร)
กินน้ำลึก: 34 ฟุต 7 นิ้ว (10.54 เมตร)
ดาดฟ้า: 7
ระบบขับเคลื่อน:
ความเร็ว:
  • 15.5 นอต (17.8 ไมล์ต่อชั่วโมง; 28.7 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) (ทดลองตามแผน)
  • 14 นอต (16 ไมล์ต่อชั่วโมง; 26 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) (บริการ)
ความจุ:
  • ผู้โดยสาร 1,800:
    • ชั้นหนึ่ง: 100
    • ชั้นสอง: 200
    • ชั้นสาม: 1,500

อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย (อังกฤษ: RMS Carpathia) เป็นเรือกลไฟโดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของสายการเดินเรือคูนาร์ด สร้างโดยสวอนฮันเตอร์แอนด์วิกแฮม ริชาร์ดสันในอู่ต่อเรือของพวกเขาที่วอลเซนด์ ประเทศอังกฤษ

คาร์เพเทียออกเดินทางครั้งแรกใน ค.ศ. 1903 จากลิเวอร์พูลไปยังบอสตัน และยังคงให้บริการในเส้นทางนี้ก่อนจะถูกย้ายไปประจำการในเส้นทางเมดิเตอร์เรเนียนใน ค.ศ. 1904 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1912 มีชื่อเสียงจากการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากอาร์เอ็มเอส ไททานิกของสายการเดินเรือไวต์สตาร์ซึ่งเป็นคู่แข่ง หลังเรือลำดังกล่าวชนภูเขาน้ำแข็งและอับปางลงในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ คาร์เพเทียแล่นฝ่าแนวภูเขาน้ำแข็งไปถึงที่เกิดเหตุสองชั่วโมงหลังไททานิกจมลง และลูกเรือช่วยเหลือผู้รอดชีวิต 705 คนจากเรือชูชีพของไททานิก

คาร์เพเทียถูกจมลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1918 หลังถูกเรือดำน้ำเยอรมันอู-55 ยิงตอร์ปิโดสามครั้งนอกชายฝั่งทางใต้ของไอร์แลนด์ ทำให้มีลูกเรือเสียชีวิตห้านาย

ชื่อเรือมาจากเทือกเขาคาร์เพเทียน เทือกเขาในยุโรปกลาง[2]

ภูมิหลัง

[แก้]

ในช่วงประมาณ ค.ศ. 1900 คูนาร์ดไลน์เผชิญกับการแข่งขันอย่างดุเดือดจากไวต์สตาร์ไลน์ของอังกฤษและสายการเดินเรือเยอรมันอย่างนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์และแฮมเบิร์กอเมริกาไลน์ (HAPAG) เรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ที่สุดของคูนาร์ดใน ค.ศ. 1898 คืออาร์เอ็มเอส คัมปาเนียและอาร์เอ็มเอส ลูเคเนีย มีชื่อเสียงในด้านขนาดและความเร็ว ทั้งสองลำมีระวางบรรทุกรวม (GRT) 12,950 ตันและเคยได้รับ "บลูริบบันด์" สำหรับการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่เร็วที่สุด[3] อย่างไรก็ตาม เรือลำใหม่ของนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์ เอ็สเอ็ส ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอได้แย่งบลูริบบันด์ไปจากพวกเขาใน ค.ศ. 1899 ขณะที่ไวต์สตาร์ไลน์กำลังวางแผนนำเรือโดยสารขนาด 17,000 ตันกรอสลำใหม่ อาร์เอ็มเอส โอเชียนิก (1899) เข้าประจำการ ทางคูนาร์ดเองก็ทำการยกระดับกองเรือในช่วงเวลานี้ โดยสั่งสร้างเรือใหม่สามลำ ได้แก่ อาร์เอ็มเอส ไอเวอร์เนีย, ซักโซเนีย และคาร์เพเทีย[4]

แทนที่จะพยายามกอบกู้ชื่อเสียงกลับคืนมาอย่างเต็มที่ด้วยการใช้จ่ายเงินเพิ่มเพื่อสั่งต่อเรือโดยสารที่เร็วพอจะช่วงชิงบลูริบบันด์กลับมาจากไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอของเยอรมันหรือเรือที่มีขนาดใหญ่พอจะทัดเทียมกับโอเชียนิกนั้น คูนาร์ดกลับพยายามเพิ่มผลกำไรให้ได้มากที่สุดเพื่อรักษาสภาพการเงินให้มั่นคงพอจะป้องกันการพยายามเข้าครอบครองกิจการจากกลุ่มบริษัทเดินเรือคู่แข่งที่ชื่อว่าอินเตอร์เนชันแนลเมอร์เคนไทล์มารีน (IMM)[ต้องการอ้างอิง]

เรือใหม่ทั้งสามลำนั้นไม่ได้มีความเร็วมากเป็นพิเศษ เนื่องจากถูกออกแบบมาสำหรับผู้โดยสารที่เป็นผู้อพยพ แต่ก็ช่วยประหยัดเชื้อเพลิงได้อย่างมาก ทั้งสามลำนี้กลายเป็นทั้งเครื่องมือและต้นแบบที่คูนาร์ดสามารถใช้แข่งขันกับคู่แข่งรายใหญ่ได้อย่างประสบความสำเร็จ โดยเฉพาะกับบริษัทหลักของ IMM อย่างไวต์สตาร์ไลน์[5]

คาร์เพเทียได้รับการออกแบบดัดแปลงมาจากเรือชั้นไอเวอร์เนีย โดยมีความยาวสั้นกว่า "พี่น้องต่างมารดา" ของเธอประมาณ 40 ฟุต (12 เมตร) เช่นเดียวกับเรือรุ่นก่อนหน้า การออกแบบของเธอมีพื้นฐานมาจากตัวเรือที่ยาว โครงสร้างบนที่เตี้ยและสมดุลดี และเสากระโดงเรือสี่ต้นที่ติดตั้งเครน ช่วยให้ขนถ่ายสินค้าจำนวนมากได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าที่เคยเป็นเรื่องปกติสำหรับเรือเดินสมุทร[6]

ประวัติศาสตร์

[แก้]

การออกแบบและการสร้าง

[แก้]

อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทียถูกสร้างขึ้นโดยซี. เอส. สวอนแอนด์ฮันเตอร์ที่อู่ต่อเรือของพวกเขาในวอลเซนด์ ประเทศอังกฤษเพื่อบริษัทเรือกลไฟคูนาร์ด โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้บริการระหว่างลิเวอร์พูลและบอสตันร่วมกับไอเวอร์เนียและซักโซเนีย[7] การวางกระดูกงูเรือเริ่มต้นในวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1901[8] และเธอถูกปล่อยลงน้ำในวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1902 ซึ่งในพิธีนั้นเธอได้รับการทำพิธีเจิมโดยวัตสัน บุตรีของรองประธานคูนาร์ดไลน์[9] เธอทำการทดลองเดินทะเลในเส้นทางจากแม่น้ำไทน์ไปยังแม่น้ำเมอร์ซีย์ระหว่างวันที่ 22 ถึง 25 เมษายน ค.ศ. 1903[10]

คาร์เพเทียก่อนปล่อยลงน้ำ

ขณะถูกปล่อยลงน้ำ มีการระบุว่าเธอมีความยาว 558 ฟุต (170 เมตร)[8] กว้าง 64 ฟุต 3 นิ้ว (19.58 เมตร) โดยมีระวางบรรทุกรวม 12,900 ตัน[11] เมื่ออาร์เอ็มเอส คาร์เพเทียสร้างเสร็จสมบูรณ์ ระวางบรรทุกรวมของเธอได้เพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 13,500 ตัน[8] เธอได้รับการออกแบบให้มีดาดฟ้าเหล็กสมบูรณ์สี่ชั้น, ดาดฟ้าท้องเรือ (orlop deck) เหล็กในห้องเก็บสินค้าหมายเลข 1 และ 2, และดาดฟ้าสะพานเดินเรือ (bridge deck) ยาว 290 ฟุต สำหรับผู้โดยสาร โถง และห้องโดยสาร โดยมีดาดฟ้าเรือ (boat deck) อยู่เหนือกว่าดาดฟ้าสะพานเดินเรือ[7] ขณะที่เธอถูกปล่อยลงน้ำ มีการกล่าวว่าเธอจะได้รับการติดตั้งเพื่อรองรับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง 200 คนและชั้นสาม 600 คนรวมถึงเนื้อแช่แข็งจำนวนมาก[7][11] เมื่อเธอสร้างเสร็จสมบูรณ์ในที่สุด ความจุของเธอได้เพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 1,700 คน[8]

คาร์เพเทียเข้าอู่แห้งในเรดฮุก รัฐนิวยอร์ก

แม้จะเป็นเรือโดยสารระดับกลางที่ออกแบบมาสำหรับผู้เดินทางชั้นสองและชั้นสามเป็นหลัก สิ่งอำนวยความสะดวกภายในของคาร์เพเทียก็ยังคงความสะดวกสบายอย่างยิ่งและสร้างมาตรฐานสำหรับสมัยนั้น ห้องอาหารได้รับการตกแต่งด้วยสีครีมและสีทอง ซึ่ง "ผสมผสานกันอย่างลงตัวกับเบาะบุอันหรูหราและไม้มะฮอกกานีของเฟอร์นิเจอร์ รวมถึงผ้าม่านสีทองเก่าที่กั้นช่องหน้าต่าง"[6] และมีโดมกระจกสีอยู่ด้านบนพร้อมพัดลมไฟฟ้าเพื่อระบายอากาศ ที่พักชั้นสองยังประกอบด้วยห้องสูบบุหรี่ที่บุด้วยไม้วอลนัตตั้งอยู่ในส่วนท้ายของดาดฟ้าและห้องสมุดที่สวยงามอยู่ทางด้านหน้าของดาดฟ้าสะพานเดินเรือ (A) หลังการปรับปรุงใน ค.ศ. 1905 พื้นที่เหล่านี้จะถูกเปลี่ยนเป็นที่พักชั้นหนึ่ง ที่พักชั้นสามบนคาร์เพเทียมีความกว้างขวางเป็นพิเศษสำหรับสมัยนั้น ห้องอาหารชั้นสามทอดยาวเต็มความกว้างของเรือและรองรับผู้โดยสารได้ 300 คน โดยมีผนังบุด้วยไม้โอ๊กและไม้สักขัดเงา[6] ชั้นสามยังมีห้องสูบบุหรี่และห้องสตรีตั้งอยู่ด้านหน้าห้องอาหารบนดาดฟ้าบน (C) ถัดจากพื้นที่เดินเล่นแบบปิด (หรือพื้นที่เปิดโล่ง) คล้ายกับการออกแบบบนไอเวอร์เนียและซักโซเนีย[6] เจ้าหน้าที่ประจำเรือมีห้องพักอยู่ในส่วนหน้าของดาดฟ้าบนดาดฟ้าสะพานเดินเรือ (A) เหนือห้องอาหารชั้นสอง ขณะที่ห้องพักของกัปตันตั้งอยู่บนดาดฟ้าเรือที่อยู่ใต้สะพานเดินเรือ[ต้องการอ้างอิง]

คาร์เพเทียมีระบบระบายอากาศที่ดีบริเวณดาดฟ้าส่วนล่างโดยใช้เครื่องระบายอากาศบนดาดฟ้า และมีพัดลมไฟฟ้าเสริมเข้ามาด้วย ระบบระบายอากาศเหล่านี้ออกแบบมาเพื่อบังคับให้อากาศบริสุทธิ์ไหลผ่านถังควบคุมอุณหภูมิแบบขด ซึ่งสามารถป้อนน้ำเย็นเข้าไปในช่วงฤดูร้อนหรือไอน้ำในช่วงฤดูหนาวได้ เพื่อปรับอุณหภูมิภายในเรือให้เหมาะสมกับสภาพอากาศ[12] แม้เรือจะติดตั้งระบบไฟฟ้าสมบูรณ์แบบด้วยหลอดไฟกว่า 2,000 ดวง แต่ก็ยังคงมีตะเกียงน้ำมันสำรองในห้องโดยสารเมื่อเรือเริ่มให้บริการ เผื่อกรณีไฟฟ้าขัดข้อง[6]

คาร์เพเทียมีหม้อไอน้ำแบบปลายเดี่ยวเจ็ดลูก ติดตั้งระบบดูดอากาศแบบฮาวเดิน[11] ทำงานที่แรงดัน 210 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว (1,400 กิโลปาสกาล)[7] ซึ่งส่งไอน้ำไปยังชุดเครื่องยนต์สี่สูบ สี่ข้อเหวี่ยงแบบสี่เท่าขยายสองชุดแยกกัน สร้างโดยบจก.วอลล์เซนด์สลิปเวย์แอนด์เอนจิเนียริง แห่งวอลเซนด์ ประเทศอังกฤษ[12] with: 26 นิ้ว (0.66 เมตร), 37 นิ้ว (0.94 เมตร), 53 นิ้ว (1.3 เมตร) และ 76 นิ้ว (1.9 เมตร) พร้อมระยะชัก 54 นิ้ว (1.4 เมตร)[7][11] กำลังเครื่องยนต์ที่มีอยู่ช่วยให้สามารถทำความเร็วทดลองตามเป้าหมายได้ที่ 15.5 นอต (17.8 ไมล์ต่อชั่วโมง; 28.7 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)[11]

คาร์เพเทียออกเดินทางเที่ยวแรกในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1903 จากลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ[8] ไปยังบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ในสหรัฐ และให้บริการระหว่างนครนิวยอร์ก[13] กับเมืองท่าในเมดิเตอร์เรเนียน เช่นยิบรอลตาร์, แอลเจียร์, เจโนวา, นาโปลี, ตริเยสเตและฟีอูเม[14]

บริการช่วงต้นและการปรับปรุง

[แก้]

แม้จะไม่มีความเร็วและความหรูหราอลังการเหมือนเรือด่วน และไม่มีห้องโดยสารชั้นหนึ่งจนกระทั่ง ค.ศ. 1905 คาร์เพเทียก็สร้างชื่อเสียงได้อย่างรวดเร็วในฐานะเรือที่สะดวกสบาย โดยเฉพาะในสภาพอากาศแปรปรวน เนื่องจากมีอัตราส่วนความกว้างต่อความยาวที่ค่อนข้างมาก การใช้กระดูกงูข้าง (bilge keels) และการไม่มีการสั่นสะเทือนที่มักพบในเครื่องยนต์ที่ทรงพลัง[6][12] เรือได้รับความนิยมจากทั้งนักท่องเที่ยวและผู้อพยพ ในช่วงฤดูร้อน คาร์เพเทียให้บริการเป็นหลักระหว่างลิเวอร์พูลกับนครนิวยอร์ก และในฤดูหนาว คาร์เพเทียเดินทางจากนครนิวยอร์กไปยังบริเวณเมดิเตอร์เรเนียน[8]

หลังคูนาร์ดร่วมมือกับบริษัทเดินเรือรอยัลฮังกาเรียนซีนาวิเกชันเอเดรีย (Royal Hungarian Sea Navigation Company Adria) ใน ค.ศ. 1904 คาร์เพเทียก็ได้รับมอบหมายหน้าที่ให้ขนส่งผู้อพยพชาวฮังการี[15][16] ผลจากการนี้ ทำให้คาร์เพเทียได้รับการปรับปรุงใน ค.ศ. 1905 โดยเพิ่มขีดความสามารถการรองรับผู้โดยสารจาก 1,700 เป็น 2,550 คน ส่วนใหญ่แล้วห้องโดยสารชั้นสามที่เป็นห้องเล็ก ๆ ถูกเปลี่ยนเป็นห้องพักรวมขนาดใหญ่ ขณะเดียวกันก็เพิ่มที่พักชั้นหนึ่งในบริเวณที่เคยเป็นชั้นสอง[8][a] เมื่อถึง ค.ศ. 1912 ระวางบรรทุกของเรือได้เพิ่มขึ้นเป็น 13,600 ตัน[18] และสามารถรองรับผู้โดยสารได้ 2,450 คน โดยเป็นผู้โดยสารชั้นหนึ่งและสอง 250 คน และชั้นสาม 2,200 คน[18] ใน ค.ศ. 1912 เธอมีลูกเรือประมาณ 300 คน รวมถึงเจ้าหน้าที่ 6 นาย[18] และมีเรือชูชีพ 20 ลำ[18]

ช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากการอับปางของอาร์เอ็มเอส ไททานิก

[แก้]
อาเทอร์ รอสตรอน RD, RNR ภายใต้การบังคับบัญชาของเขา คาร์เพเทียตอบสนองต่อการสัญญาณขอความช่วยเหลือของไททานิกและช่วยเหลือผู้รอดชีวิต

คาร์เพเทียออกจากนครนิวยอร์กในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1912 มุ่งหน้าสู่ฟีอูเม ออสเตรีย-ฮังการี (ปัจจุบันคือริเยกา ประเทศโครเอเชีย) ในขณะนั้น บนเรือมีลูกเรือประมาณ 240 คน ซึ่งหนึ่งในสี่เป็นกะลาสีชาวโครเอเชีย เธอมีผู้โดยสารชั้นหนึ่ง 128 คน ชั้นสอง 50 คนและชั้นสาม 565 คน[19] ในบรรดาผู้โดยสารของเธอ ได้แก่ จิตรกรชาวอเมริกัน โคลิน แคมป์เบล คูเปอร์ และภรรยา เอ็มมา, นักเขียน ฟิลิป มอโร, นักข่าว ลูอิส พาลเมอร์ สกิดมอร์และคาร์ลอส เฟย์เยตต์ เฮิร์ด พร้อมภรรยา เอมิลี วินตัน สกิดมอร์และแคเทอรีน คอร์เดล เฮิร์ด, ช่างภาพ ดร.แฟรนซิส เอช. แบล็กมาร์ และ ชาลส์ เอช. มาร์แชล ผู้ซึ่งหลานสาวสามคนกำลังเดินทางอยู่บนไททานิก บนเรือยังมีโฮป บราวน์ แชปปิน บุตรีคนสุดท้องที่เพิ่งแต่งงานของอดีตผู้ว่าการรัฐโรดไอแลนด์ รัสเซล บราวน์, สถาปนิกจากพิตต์สเบิร์ก ชาลส์ เอ็ม. ฮัตชิสันและภรรยา ซู อีวา รูล น้องสาวของผู้พิพากษาเวอร์จิล รูลจากศาลอุทธรณ์เซนต์หลุยส์ ตลอดจนหลุยส์ แมนส์ฟิลด์ อ็อกเดินและภรรยา ออกัสตา เดวีส์ อ็อกเดิน หลานสาวของอเล็กซานเดอร์ เอช. ไรซ์[ต้องการอ้างอิง]

คืนวันที่ 14 เมษายน แฮโรลด์ ค็อตแทม พนักงานวิทยุของคาร์เพเทีย ได้พลาดข้อความก่อนหน้านี้จากไททานิก เนื่องจากเขาอยู่บนสะพานเดินเรือในขณะนั้น[20] หลังเลิกงานตอนเที่ยงคืน เขายังคงฟังเครื่องส่งสัญญาณก่อนเข้านอน และได้รับข้อความจากเคปค็อด รัฐแมสซาชูเซตส์ ระบุว่าพวกเขามีข้อความส่วนตัวถึงเรือไททานิก เขาคิดว่าจะเป็นประโยชน์ และในเวลา 00:11 น. ของคืนวันที่ 15 เมษายน ส่งข้อความไปยังไททานิก ระบุว่าเคปค็อดมีข้อความให้พวกเขา ในการตอบกลับ เขาได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือของไททานิกระบุว่าพวกเขาชนภูเขาน้ำแข็งและกำลังต้องการความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วนและฉุกเฉิน[20]

ค็อตแทมนำข้อความและพิกัดไปยังสะพานเดินเรือ ซึ่งในตอนแรกเจ้าหน้าที่ที่เข้ายามไม่ค่อยเชื่อถือความร้ายแรงของสัญญาณขอความช่วยเหลือจากไททานิก[21] ด้วยความกระวนกระวาย ค็อตแทมรีบลงบันไดไปยังห้องกัปตันและปลุกกัปตันอาเทอร์ เฮนรี รอสตรอน ซึ่งในตอนแรกได้ดุคอตแทมสั้น ๆ แต่เมื่อเขาทราบถึงความร้ายแรงของข้อความ ก็รีบดำเนินการทันทีและออกคำสั่งให้หันเรือกลับ[22] จากนั้นถามแฮโรลด์ ค็อตแทมว่าเขามั่นใจจริงหรือไม่ว่าเป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือจากไททานิก[22] ค็อตแทมกล่าวว่าเขาได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากไททานิกจริง ซึ่งต้องการความช่วยเหลือเร่งด่วน และค็อตแทมระบุตำแหน่งของไททานิก โดยกล่าวว่าเขามั่นใจอย่างยิ่งในความร้ายแรงของข้อความ[22] ขณะแต่งตัว รอสตรอนกำหนดเส้นทางไปยังไททานิก และส่งคนไปเรียกหัวหน้าวิศวกร และบอกเขาให้ "เรียกพนักงานเติมถ่านอีกชุดและเร่งความเร็วให้มากที่สุดไปยังไททานิก เพราะเธอกำลังมีปัญหา"[22] รอสตรอนให้การในภายหลังว่าระยะทางไปยังไททานิกคือ 58.22 ไมล์ทะเล (67.00 ไมล์; 107.82 กิโลเมตร) และคาร์เพเทียใช้เวลาสามชั่วโมงครึ่งในการเดินทางไปถึงตำแหน่งของไททานิก ซึ่งในเวลานั้นเธอก็ได้จมลงไปแล้ว[22]

ผู้รอดชีวิตจากไททานิกรวมตัวกันบนดาดฟ้าระวางของคาร์เพเทีย

รอสตรอนสั่งให้ปิดระบบทำความร้อนและน้ำร้อนของเรือเพื่อนำไอน้ำไปใช้กับเครื่องยนต์ให้ได้มากที่สุด และจัดให้มีผู้สังเกตการณ์เพิ่มเติมเพื่อตรวจหาน้ำแข็ง[23][24] เขาสั่งให้แพทย์สามคนรออยู่ในห้องอาหารของแต่ละชั้นเพื่อดูแลผู้รอดชีวิตในแต่ละชั้น และให้เตรียมผ้าห่ม บันได และถุงไปรษณีย์ไว้ที่ประตูทางเข้าออกแต่ละบานสำหรับผู้รอดชีวิต ขณะเดียวกัน ค็อตแทมส่งข้อความถึงไททานิกว่าคาร์เพเทียกำลังมาถึงโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้และคาดว่าจะไปถึงตำแหน่งของพวกเขาภายในสี่ชั่วโมง ค็อตแทมงดส่งสัญญาณเพิ่มเติมหลังจากนี้ โดยพยายามรักษาสัญญาณให้ว่างสำหรับการส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือของไททานิก[25] คาร์เพเทียมาถึงขอบของทุ่งน้ำแข็งในเวลา 02:45 น. และในช่วงสองชั่วโมงถัดมาได้หลบหลีกภูเขาน้ำแข็งขนาดเล็กที่ชนกับแผ่นตัวเรือ[25][22] คาร์เพเทียมาถึงตำแหน่งที่ได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือในเวลา 04:00 น. ประมาณชั่วโมงครึ่งหลังไททานิกจมลง[26] ซึ่งคร่าชีวิตไป 1,523 ราย ในช่วงสี่ชั่วโมงครึ่งถัดมา เรือรับผู้รอดชีวิต 705 คนจากเรือชูชีพของไททานิก[27] กัปตันรอสตรอนตัดสินใจว่าควรนำผู้รอดชีวิตขึ้นเรือผ่านทางเข้าที่อยู่ระหว่างดาดฟ้าที่อยู่ใกล้กับระดับน้ำมากที่สุดและประจำการอาร์ปาด เลนเยลไว้ที่นั่น เนื่องจากเขามีประสบการณ์ด้านหน่วยแพทย์ฉุกเฉินและได้รับมอบหมายให้ทำการวินิจฉัยเบื้องต้น ศัลยแพทย์ใหญ่ แฟรนซิส เอ็ดเวิร์ด "แฟรงก์" แมกกี ช่วยเหลือผู้โดยสารชั้นหนึ่ง ผู้ช่วยศัลยแพทย์ วิตโตรีโอ รีซีกาโต ช่วยเหลือผู้โดยสารชั้นสอง ผู้รอดชีวิตได้รับผ้าห่มและกาแฟ จากนั้นถูกนำโดยสจ๊วตไปยังห้องอาหาร บางคนขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อสำรวจมหาสมุทรเพื่อหาสัญญาณของคนที่พวกเขารัก ตลอดการช่วยเหลือ ผู้โดยสารของคาร์เพเทียเองก็ให้ความช่วยเหลือในทุกวิถีทางที่ทำได้ โดยเสนออาหารอุ่น เครื่องดื่ม ผ้าห่ม ที่พัก และคำปลอบใจ[28] เวลา 09:00 น. ผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายถูกรับขึ้นจากเรือชูชีพ และรอสตรอนก็ออกคำสั่งให้แล่นออกจากพื้นที่ เอสเอส เบอร์มาอยู่ใกล้เคียงและเสนอเสบียงแก่คาร์เพเทีย แต่ถูกผู้ควบคุมวิทยุบอกให้ "หุบปาก" ด้วยเบอร์มาไม่ได้ใช้อุปกรณ์วิทยุมาร์โคนี[29]

เหรียญรางวัลที่มอบแก่ลูกเรือคาร์เพเทียคนหนึ่งสำหรับการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากไททานิก

หลังพิจารณาทางเลือกในการนำผู้โดยสารขึ้นฝั่ง รวมถึงอะโซร์ส (ปลายทางที่มีค่าใช้จ่ายน้อยที่สุดสำหรับคูนาร์ดไลน์) และแฮลิแฟกซ์ (ท่าเรือที่ใกล้ที่สุด แม้จะอยู่ตามเส้นทางที่มีน้ำแข็ง) รอสตรอนปรึกษากับบรูซ อิสเมย์ และในที่สุดก็ตัดสินใจนำผู้รอดชีวิตขึ้นฝั่งที่นครนิวยอร์ก ปลายทางเดิมของอาร์เอ็มเอส ไททานิก ข่าวภัยพิบัติแพร่กระจายอย่างรวดเร็วบนบก และคาร์เพเทียกลายเป็นศูนย์กลางความสนใจของสื่อมวลชนอย่างมากขณะเธอมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกสู่นิวยอร์กด้วยความเร็วเฉลี่ย 14 นอต ข้อความไร้สายหลายร้อยฉบับถูกส่งมาจากเคปเรซและสถานีชายฝั่งอื่น ๆ ถึงกัปตันรอสตรอนจากญาติผู้โดยสารไททานิกและนักข่าวที่เรียกร้องรายละเอียดเพื่อแลกกับเงิน[25] รอสตรอนสั่งห้ามไม่ให้มีการส่งเรื่องราวข่าวโดยตรงไปยังสื่อ โดยมอบหมายความรับผิดชอบดังกล่าวให้กับสำนักงานไวต์สตาร์ขณะที่ค็อตแทมให้รายละเอียดแก่เรือพี่สาวของไททานิก คือโอลิมปิก วันพุธที่ 17 เมษายน เรือลาดตระเวนเบา ยูเอสเอส เชสเตอร์ เริ่มคุ้มกันคาร์เพเทียไปยังนิวยอร์ก ค็อตแทมซึ่งขณะนั้นได้รับความช่วยเหลือจากแฮโรลด์ ไบรด์ พนักงานวิทยุรุ่นน้องของไททานิก ส่งชื่อผู้รอดชีวิตชั้นสามไปยังเชสเตอร์ คาร์เพเทียซึ่งแล่นช้าลงจากพายุฝนฟ้าคะนองและหมอกหนาทึบตั้งแต่เช้าตรู่ของวันอังคารที่ 16 เมษายน ในที่สุดก็มาถึงนิวยอร์กในเย็นวันพฤหัสบดีที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1912 ท่ามกลางฝนตหนัก[30]

เรือเทียบท่าที่ท่าน้ำ 59 ของไวต์สตาร์ไลน์ เพื่อขนถ่ายเรือชูชีพทั้ง 13 ลำของไททานิกลงจากเรือ ก่อนจะเดินทางต่อไปยังท่าน้ำ 54 ของคูนาร์ด เพื่อให้ผู้รอดชีวิตที่เหลือลงจากเรือ

ในปฏิบัติการกู้ภัย ลูกเรือของคาร์เพเทียได้รับเหรียญรางวัลมากมายจากผู้รอดชีวิต ลูกเรือได้รับเหรียญทองแดง เจ้าหน้าที่ได้รับเหรียญเงิน และกัปตันรอสตรอนได้รับถ้วยเงินและเหรียญทอง ซึ่งมอบให้โดยมาร์กาเรต บราวน์ กัปตันรอสตรอนได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นอัศวินจากสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 และต่อมาได้รับเชิญเป็นแขกของประธานาธิบดีวิลเลียม ฮาวเวิร์ด แทฟต์ ณ ทำเนียบขาว ที่ซึ่งเขาได้รับเหรียญทองรัฐสภา เกียรติสูงสุดที่รัฐสภาสหรัฐจะมอบแก่บุคคลได้[31]

ยอซิป คาร์ ชายวัย 18 ปีจากคริกเวนิซา ปัจจุบันอยู่ในประเทศโครเอเชีย เป็นบริกรบนเรือคาร์เพเทีย หลังเข้าร่วมการช่วยเหลือผู้รอดชีวิต เขาก็เก็บเสื้อชูชีพจากไททานิกไว้เป็นของที่ระลึกและบริจาคให้กับพิพิธภัณฑ์การเดินเรือและประวัติศาสตร์ชายฝั่งโครเอเชียในริเยกาใน ค.ศ. 1938 เสื้อชูชีพตัวนี้เป็นหนึ่งในเสื้อชูชีพของแท้จากไททานิกที่รู้จักและได้รับการยืนยันแล้วเพียงสิบสี่ตัว[32] และเป็นเพียงตัวเดียวที่ยังคงเก็บรักษาและจัดแสดงถาวรอยู่ในยุโรป[33]

ภูเขาใต้ทะเลคาร์เพเทีย หนึ่งในบรรดาภูเขาใต้ทะเลโฟโกที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของแกรนด์แบงส์แห่งนิวฟันด์แลนด์ในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ได้รับการตั้งชื่อตามคาร์เพเทียเพื่อรำลึกถึงบทบาทของเรือในภัยพิบัติไททานิก[34]

สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

[แก้]

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง คาร์เพเทียถูกใช้เพื่อขนส่งกองกำลังรบนอกประเทศแคนาดาและอเมริกาไปยังยุโรป[35] การเดินทางอย่างน้อยบางส่วนของเธอเป็นการเดินทางแบบขบวนเรือ โดยแล่นจากนิวยอร์กผ่านแฮลิแฟกซ์ไปยังลิเวอร์พูลและกลาสโกว์[36] ในบรรดาผู้โดยสารของเธอในช่วงปีสงครามนั้นมีแฟรงก์ บักเคิลส์ ซึ่งต่อมากลายเป็นทหารผ่านศึกชาวอเมริกันคนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตรอดจากมหาสงคราม[37] เห็นได้ชัดว่าในช่วงหนึ่งของการเข้าร่วมกองทัพ ปล่องไฟสีแดงที่ซีดจางมานานของเธอ เอกลักษณ์ของคูนาร์ดไลน์ ถูกทาสีเป็นสีเทาประจัญบาน[38] ก่อนเดือนมีนาคม ค.ศ. 1918 เรือทั้งลำถูกทาสีพรางแดซเซิลในช่วงสงคราม[39]

อับปาง

[แก้]
แผนที่
About OpenStreetMaps
Maps: terms of use
180km
112miles
ตำแหน่งการจม
คาร์เพเทียจมลงหลังถูกตอร์ปิโดสามลูกที่ยิงโดยอู-55 ทางตะวันตกของแหลมแลนส์เอนด์

วันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1918 คาร์เพเทียออกเดินทางจากลิเวอร์พูลพร้อมกับขบวนเรือมุ่งหน้าสู่บอสตัน โดยมีผู้โดยสาร 57 คน (ชั้นหนึ่ง 36 คน และชั้นสาม 21 คน) และลูกเรือ 166 คน ขบวนเรือเดินทางเป็นรูปฟันปลาพร้อมเรือคุ้มกันตามระเบียบปฏิบัติเพื่อป้องกันการโจมตีจากเรือดำน้ำ[40] เรือคุ้มกันแยกตัวออกจากขบวนเรือในเช้าตรู่ของวันที่ 17 กรกฎาคม[41] และขบวนเรือถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน คาร์เพเทียเดินทางต่อไปทางตะวันตกพร้อมกับเรืออีกหกลำ และในฐานะเรือที่ใหญ่ที่สุดในขบวน เธอก็รับหน้าที่เป็นเรือธง สามชั่วโมงครึ่งต่อมา เวลา 09:15 น. ขณะแล่นอยู่ในเส้นทางตะวันตกเฉียงใต้ มีตอร์ปิโดถูกพบเห็นพุ่งเข้าหาทางกราบซ้ายของเรือ เครื่องยนต์ถูกสั่งให้ถอยหลังเต็มที่และหางเสือถูกหันไปทางกราบขวาจนสุด แต่ก็สายเกินกว่าจะหลีกเลี่ยงตอร์ปิโด[40] คาร์เพเทียถูกตอร์ปิโดใกล้ช่องเก็บสินค้าหมายเลข 3 ทางกราบซ้าย โดยเรือดำน้ำเอ็สเอ็ม อู-55 ของกองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมัน ตามมาด้วยลูกที่สองซึ่งเจาะทะลุห้องเครื่อง ทำให้พนักงานคุมเตาไฟเสียชีวิตสามคนและพนักงานปรับสมดุลเรืออีกสองคน และทำให้เรือไม่สามารถหลบหนีเนื่องจากเครื่องยนต์ไม่สามารถใช้งานได้จากการชนของตอร์ปิโดลูกที่สอง[42] การระเบิดสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่ออุปกรณ์ไฟฟ้าของคาร์เพเทีย รวมถึงเครื่องวิทยุไร้สาย ตลอดจนเรือชูชีพสองลำของเรือ[40] ด้วยเหตุนี้ กัปตันวิลเลียม พรอเทอโร ผู้บัญชาการเรือคาร์เพเทียตั้งแต่ ค.ศ. 1916 จึงส่งสัญญาณให้เรือลำอื่นในขบวนส่งข้อความไร้สายโดยใช้ธง จากนั้นเขาก็ให้จุดพลุเพื่อดึงดูดความสนใจของเรือลาดตระเวนใกล้เคียง ขบวนเรือที่เหลือเร่งความเร็วเต็มที่เพื่อหลบหนีเรือดำน้ำ[40]

คาร์เพเทียเริ่มจมลงทางหัวเรือและเอียงไปทางกราบซ้าย พรอเทอโรจึงออกคำสั่งให้สละเรือ ผู้โดยสารและลูกเรือที่รอดชีวิตทั้งหมดขึ้นเรือชูชีพทั้ง 11 ลำขณะที่คาร์เพเทียกำลังจม[42] มีผู้รอดชีวิต 218 คนจากทั้งหมด 223 คนบนเรือ[42] ขณะที่ผู้โดยสารและลูกเรือกำลังลงจากเรือ พรอเทอโร ต้นเรือ ต้นหนที่หนึ่งและสองและพลปืนยังคงอยู่บนเรือที่กำลังจม จัดการโยนเอกสารและสมุดที่เป็นความลับทั้งหมดลงทะเล จากนั้นกัปตันก็ส่งสัญญาณให้เรือชูชีพลำหนึ่งเข้ามาเทียบ และเขากับลูกเรือที่เหลือก็สละเรือของพวกเขา[40] อู-55 โผล่ขึ้นเหนือน้ำและยิงตอร์ปิโดลูกที่สามเข้าใส่เรือใกล้ห้องพลปืน ทำให้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ที่ทำให้คาร์เพเทียจมลงในที่สุด[42] อู-55 เริ่มเข้าใกล้เรือชูชีพเมื่อเรือสลุปชั้นอะเซเลีย เรือหลวงสโนว์ดรอป เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุและขับไล่เรือดำน้ำออกไปด้วยการยิงปืนก่อนจะรับผู้รอดชีวิตจากคาร์เพเทียในเวลาประมาณ 13:00 น. สโนว์ดรอปเดินทางกลับถึงลิเวอร์พูลพร้อมผู้รอดชีวิตในเย็นวันที่ 18 กรกฎาคม

คาร์เพเทียจมลงในเวลา 11:00 น. ณ ตำแหน่งที่สโนว์ดรอประบุไว้คือ 49°25′N 10°25′W / 49.417°N 10.417°W / 49.417; -10.417 ประมาณ 1 ชั่วโมง 45 นาทีหลังจากการถูกตอร์ปิโด และห่างจากฟาสต์เน็ตไปทางตะวันตกประมาณ 120 ไมล์ (190 กิโลเมตร) ณ เวลาที่เธอจมลง คาร์เพเทียเป็นเรือกลไฟลำที่ห้าของคูนาร์ดที่จมลงภายในห้าสัปดาห์ เรือลำอื่น ๆ ได้แก่ อัสคาเนีย, ออโซเนีย, ดวินสก์และวาเลนเทีย เหลือเรือคูนาร์ดที่ยังลอยอยู่เพียงห้าลำจากกองเรือขนาดใหญ่ก่อนสงคราม[42]

การค้นพบซากเรือ 

[แก้]

วันที่ 9 กันยายน 1999 รอยเตอร์วและเอพีรายงานว่าบจก.อาร์โกซีอินเตอร์เนชันแนล นำโดยเกรแฮม เจสซอป บุตรของคีท เจสซอป นักสำรวจใต้ทะเล และได้รับการสนับสนุนจากสำนักงานงานสำรวจใต้น้ำและทางทะเลแห่งชาติ (NUMA) ได้ค้นพบซากเรืออาร์เอ็มเอส คาร์เพเทียที่ระดับความลึก 600 ฟุต (180 เมตร) ห่างจากแลนส์เอนด์ไปทางตะวันตก 185 ไมล์ (298 กิโลเมตร)[43] สภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยทำให้เรือของเขาต้องละทิ้งตำแหน่งก่อนที่เจสซอปจะสามารถยืนยันการค้นพบโดยใช้กล้องใต้น้ำได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขากลับไปยังตำแหน่งเดิม ก็ระบุได้ว่าซากเรือที่พบนั้นคือไอซิส (Isis) ของแฮมเบิร์ก-อเมริกาไลน์ ซึ่งจมลงเมื่อ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936[44]

ใน ค.ศ. 2000 คลีฟ คัสเลอร์ นักเขียนและนักดำน้ำชาวอเมริกันประกาศว่าองค์กรของเขา NUMA ได้ค้นพบซากเรืออับปางที่แท้จริงของคาร์เพเทียในช่วงฤดูใบไม้ผลิของปีนั้น[45][46] ที่ความลึก 500 ฟุต (150 เมตร)[47] พบว่าคาร์เพเทียจอดตั้งตรงอยู่บนพื้นทะเล NUMA ระบุตำแหน่งโดยประมาณของซากเรือว่าอยู่ห่างจากฟาสต์เน็ต ประเทศไอร์แลนด์ ไปทางตะวันตก 120 ไมล์ (190 กิโลเมตร)[48]

ซากเรืออับปางของคาร์เพเทียเป็นของพรีเมียร์เอ็กซิบิชันส์อิงก์ เดิมคืออาร์เอ็มเอสไททานิคอิงก์ ซึ่งบริษัทมีแผนกู้สิ่งของจากซากเรือดังกล่าว[47]

รูปลักษณ์ตัวเรือ

[แก้]
ภาพสีแสดงรูปลักษณ์ภายนอกของคาร์เพเทีย

ระเบียงภาพ

[แก้]

ดูเพิ่ม

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "RMS Carpathia (1903)". Tyne Built Ships. สืบค้นเมื่อ 27 June 2017.
  2. ↑ Ludowyke, Jay (2018). Carpathia: The Extraordinary Story of the Ship that Rescued the Survivors of the Titanic. Sydney, NSW: Hachette. pp. 31–32. ISBN 978-0-7336-4067-4. OCLC 1024080123.
  3. ↑ N. R. P. Bonsor, North Atlantic Seaway, pp. 154–55, 1873.
  4. ↑ "thegreatoceanliners.com Saxonia (I) 1900–1925". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 September 2016. สืบค้นเมื่อ 11 July 2017.
  5. ↑ J. H. Isherwood, "Intermediate Ship 'Saxonia' ", Sea Breezes 13 (1952), p. 411.
  6. 1 2 3 4 5 6 "The Cunard S.S. "Carpathia"", The Syren and Shipping Illustrated, pp. 250–255, 6 May 1903 – โดยทาง Google Books
  7. 1 2 3 4 5 "A floating dock and a new Cunarder" (PDF), The Engineer, p. 136, 8 August 1902 – โดยทาง Grace's Guide to British Industrial History
  8. 1 2 3 4 5 6 7 Tikkanen, Amy (2 August 2016), "Carpathia, ship", Encyclopædia Britannica
  9. ↑ "Launches at Newcastle". The Times. No. 36840. London. 7 August 1902. p. 10.
  10. ↑ "The Cunard Steamer Carpathia". The Times. No. 37065. London. 27 April 1903. col F, p. 10.
  11. 1 2 3 4 5 "SS Carpathia" (PDF), The Engineer, p. 157, 15 August 1902 – โดยทาง Grace's Guide to British Industrial History
  12. 1 2 3 "Steamship Carpathia.", Marine Engineering, p. 517, October 1903
  13. ↑ "(advertisement)". The Times. No. 37085. London. 20 May 1903. col B, p. 2.
  14. ↑ "(advertisement)". The Times. No. 37267. London. 18 December 1903. col B, p. 2.
  15. ↑ "100 éve történt (100 years ago)" (ภาษาฮังการี). Magyar Hajózásért Egyesület (Society for Hungarian Navigation). 12 April 2012. สืบค้นเมื่อ 1 October 2018.
  16. ↑ "Carpathia – az első mentőhajó 1. rész" [Carpathia, the first rescue ship − part 1]. National Geographic (Hungary) (ภาษาฮังการี). 12 April 2012. สืบค้นเมื่อ 1 October 2018.
  17. ↑ "Plan of the Twin-Screw Steamship Carpathia", 1911.
  18. 1 2 3 4 "United States Senate Inquiry, Day 1, Testimony of Arthur H. Rostron, cont.", "Titanic" disaster, report of the Committee on Commerce, United States Senate, pursuant to S. Res. 283, directing the committee on commerce to investigate the causes leading to the wreck of the White Star liner "Titanic.", 19 April 2012
  19. ↑ Dijana, Muškardin. Istarski mornari na brodu Carpathia(Istrian sailors on the ship Carpathia)(in Croatian) Histria : godišnjak Istarskog povijesnog društva = rivista della Società Storica Istriana, 2018, p. 185.
  20. 1 2 "British Wreck Commissioner's Inquiry: Day 15, Testimony of Harold T. Cottam". Titanic Inquiry Project. 24 May 1912. สืบค้นเมื่อ 27 April 2011.
  21. ↑ Heath, Neil (20 October 2013). "The reluctant hero who took the Titanic's distress call". BBC News. Nottingham. สืบค้นเมื่อ 11 July 2017.
  22. 1 2 3 4 5 6 "United States Senate Inquiry, Day 1, Testimony of Arthur H. Rostron.", "Titanic" disaster, report of the Committee on Commerce, United States Senate, pursuant to S. Res. 283, directing the committee on commerce to investigate the causes leading to the wreck of the White Star liner "Titanic.", 19 April 2012
  23. ↑ "RMS Carpathia เก็บถาวร 16 พฤษภาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน" Retrieved 8 May 2014
  24. ↑ Cimino, Eric (Fall 2017). "Carpathia's Care for Titanic's Survivors". Voyage, Journal of the Titanic International Society. 101: 23–24.
  25. 1 2 3 Bisset, James G. P. (1959). Tramps and Ladies: My Early Years in Steamers. New York: Criterion Books. p. 297.
  26. ↑ "United States Senate Inquiry, Day 1, Testimony of Arthur H. Rostron, cont.", "Titanic" disaster, report of the Committee on Commerce, United States Senate, pursuant to S. Res. 283, directing the committee on commerce to investigate the causes leading to the wreck of the White Star liner "Titanic.", 19 April 2012
  27. ↑ "Titanic Inquiry Project". Titanic Inquiry Project. 2007. สืบค้นเมื่อ 27 April 2011.
  28. ↑ Cimino (January 2017). "Carpathia's Care". Voyage: Journal of the Titanic International Society: 25–27.
  29. ↑ Molony, Senan (28 December 2006). "Birma's wireless bears witness!". Encyclopedia Titanica.
  30. ↑ "Testimony of Harold Bride". Titanic Inquiry Project.
  31. ↑ "Congressional Gold Medal Recipients | US House of Representatives: History, Art & Archives". history.house.gov (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 21 April 2017.
  32. ↑ http://www.titaniclifebelts.net
  33. ↑ "Pomorski muzej Hrvatskog primorja Rijeka". ppmhp.hr (ภาษาโครเอเชีย). สืบค้นเมื่อ 2023-06-24.
  34. ↑ "Advisory Committee on Undersea Feature Names". Fisheries and Oceans Canada. 16 January 2019. สืบค้นเมื่อ 2021-02-11.
  35. ↑ Official war diaries of CEF – 27 Batt. 15 May 1915
  36. ↑ Simmons, Perez; H. Davies, Alfred. Twentieth Engineers – France – 1917–1918–1919 (PDF). Portland, Oregon: Twentieth Engineers Publishing Association. สืบค้นเมื่อ 18 April 2012.
  37. ↑ Goldstein, Richard (28 February 2011). "Frank Buckles, Last of World War I Doughboys, Dies at 110". The New York Times.
  38. ↑ "Carpathia: From a rescue ship to a ship of war". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-09-26. สืบค้นเมื่อ 2023-12-28.
  39. ↑ "THE WAY OF a SHIP ON THE SEA [Main Title]".
  40. 1 2 3 4 5 Ljungström, Henrik (March 2018). "Carpathia – TGOL". thegreatoceanliners.com.
  41. ↑ Frame, Chris (March 2023). "Carpathia – Chris Frame Official". chrisframeofficial.
  42. 1 2 3 4 5 "Carpathia sunk; 5 of crew killed;" (PDF), The New York Times, p. 4, 20 July 1918
  43. ↑ "UK Titanic rescue ship 'found'". BBC News. 8 September 1999.
  44. ↑ Cussler, Clive; Delgado, James P. (2004). Adventures of a Sea Hunter: In Search of Famous Shipwrecks. Douglas & McIntyre. p. 85. ISBN 978-1-55365-071-3.
  45. ↑ "Wreck of the Carpathia, Titanic's Rescuer, Found". National Underwater and Marine Agency. 27 April 2004. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 April 2004. สืบค้นเมื่อ 26 June 2015.
  46. ↑ Kane Dane (23 September 2000). "Discovery Of R.M.S. Carpathia". Titanic-Titanic.com. สืบค้นเมื่อ 26 August 2007.
  47. 1 2 BBC News. "Dive to film Titanic rescue ship". สืบค้นเมื่อ 26 August 2007.
  48. ↑ "Carpathia Rescue". National Underwater and Marine Agency. 25 February 2004. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 February 2004. สืบค้นเมื่อ 26 June 2015.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย
  1. ↑ ห้องพักชั้นสองบนดาดฟ้าสะพานเดินเรือ (A) ถูกดัดแปลงเป็นห้องชั้นหนึ่ง พร้อมกับห้องสมุดและห้องอาหารขนาดใหญ่บนดาดฟ้า B มีการเพิ่มห้องอาหารชั้นสองที่ท้ายเรือบนดาดฟ้า B และอาคารดาดฟ้าท้ายเรือบนดาดฟ้า A ซึ่งเคยเป็นห้องสูบบุหรี่ของชั้นสองก็ถูกแบ่งออกเป็นสองห้องเพื่อรองรับห้องสตรีชั้นสอง ส่วนอาคารดาดฟ้าหัวเรือบนดาดฟ้า A ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นที่พักเจ้าหน้าที่ ก็ถูกดัดแปลงเป็นห้องสูบบุหรี่ชั้นหนึ่ง และที่พักเจ้าหน้าที่ถูกย้ายไปยังอาคารดาดฟ้าใหม่ที่อยู่ติดกับที่พักของกัปตันบนดาดฟ้าเรือ[17]
อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ <ref> สำหรับกลุ่มชื่อ "lower-alpha" แต่ไม่พบป้ายระบุ <references group="lower-alpha"/> ที่สอดคล้องกัน
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=อาร์เอ็มเอส_คาร์เพเทีย&oldid=12912537"