อัตลักษณ์ทางเพศ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

อัตลักษณ์ทางเพศ (อังกฤษ: sexual identity) หมายคือความคิดของบุคคลในแง่ของคนที่ชอบหรือมีเสน่ห์ทางเพศ[1] บางครั้งอัตลักษณ์ทางเพศ อาจส่อถึง รสนิยมทางเพศ เมื่อผู้คนระบุหรือไม่ระบุตัวด้วยรสนิยมทางเพศหรือเลือกที่จะไม่ระบุด้วยรสนิยมทางเพศ[2] อัตลักษณ์ทางเพศและพฤติกรรมทางเพศมีความคล้ายกัน แต่ก็มีความโดดเด่นด้วยอัตลักษณ์ที่อ้างถึงความคิดของแต่ละบุคคลเกี่ยวกับพฤติกรรมของตัวเอง พฤติกรรมที่อ้างถึงการกระทำทางเพศของแต่ละบุคคลและรสนิยมทางเพศหมายถึงความรู้สึกรักใคร่และดึงดูดทางเพศต่อบุคคล เพศตรงข้าม เพศเดียวกัน ทั้งสองเพศ มากกว่าหนึ่งเพศหรือไม่รักใครเลย

อัตลักษณ์ทางเพศ ครอบคลุมถึงสิ่งบ่งชี้ทุกอย่างทั้งทางด้านกายภาพภายนอกซึ่งสามารถสังเกตเห็นได้โดยง่าย และทางด้านจิตใจที่เป็นนามธรรม เช่น หน้าอก อวัยวะเพศ น้ำเสียง ความสูง ความแข็งแรง ความอ่อนไหว ความอ่อนหวาน ความก้าวร้าว ซึ่งแต่ละเพศจะมีอัตลักษณ์ที่แตกต่างกันไปเป็นลักษณะเฉพาะที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติหรือพันธุกรรม ดังนั้นบุคคลที่มีจิตใจโน้มเอียงไปในทางตรงกันข้ามกับอัตลักษณ์ทางเพศของตนเอง จึงปรารถนาที่จะเปลี่ยนอัตลักษณ์ทางเพศของตนเองไปตามความโน้มเอียงทางเพศของจิตใจ ซึ่งในยุคปัจจุบันอัตลักษณ์ทางเพศที่เห็นเพียงภายนอกอาจมิใช่สิ่งบ่งชี้เพศอย่างแท้จริง เนื่องมีสภาวะเป็นเพียงเพศสภาพ ซึ่งอาจมิใช่เพศวิถี แต่ในโลกยุคใหม่คนส่วนหนึ่งก็ให้การยอมรับในเรื่องดังกล่าวมากขึ้นตามลำดับ ดังนั้นการเลือกปฏิบัติอันเนื่องมาจากมีอัตลักษณ์ทางเพศที่แตกต่างกันจึงมิควรได้รับการยอมรับว่าเป็นสิ่งที่ควรกระทำได้อีกต่อไป เพราะเป็นการอยุติธรรมต่อบุคคลนั้นๆที่ได้รับการเลือกปฏิบัติที่ไม่เท่าเทียมกันดังเช่นในประเทศที่นับถือศาสนาอิสลามในหลายๆประเทศ

นิยามและเอกลักษณ์[แก้]

อัตลักษณ์ทางเพศได้รับการอธิบายว่าเป็นส่วนประกอบของอัตลักษณ์ของแต่ละบุคคลที่สะท้อนถึงแนวคิดทางเพศของตนเอง การบูรณาการองค์ประกอบเอกลักษณ์ (จรรยาบรรณ ศาสนา เชื้อชาติ อาชีพ) เป็นอัตลักษณ์โดยรวมมีความสำคัญต่อกระบวนการสร้างแบบจำลองหลายมิติของอัตลักษณ์[3]

อัตลักษณ์ทางเพศสามารถเปลี่ยนไปตลอดชีวิตของแต่ละบุคคลและอาจสอดคล้องกับเพศทางชีวภาพ พฤติกรรมทางเพศหรือความสัมพันธ์ทางเพศที่เกิดขึ้นจริง[4][5][6] ตัวอย่างเช่นเกย์ เลสเบี้ยน และไบเซ็กชวลอาจไม่เปิดเผยตัวตนในประเทศโฮโมโฟเบีย กีดกันรักร่วมเพศหรือในพื้นที่ที่มีประวัติเรื่องสิทธิของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศไม่ดี ในการศึกษา 1990 โดยองค์กรทางสังคมทางเพศ มีผู้หญิงเพียง 16% และผู้ชาย 36% ที่ยอมรับว่ารักใครชอบพอเพศเดียวกันมีอัตลักษณ์แบบรักร่วมเพศหรือรักสองเพศ[7]

อ้างอิง[แก้]

  1. Reiter L (1989). "Sexual orientation, sexual identity, and the question of choice". Clinical Social Work Journal 17: 138–50. [1]
  2. Appropriate Therapeutic Responses to Sexual Orientation. American Psychological Association. 2009. pp. 63, 86. สืบค้นเมื่อ February 3, 2015. "Sexual orientation identity—not sexual orientation—appears to change via psychotherapy, support groups, and life events." 
  3. Luyckx, K., Schwartz, S. J., Goossens, L., Beyers, W., & Missotten, L. (2011). Processes of personal identity formation and evaluation. In S. J. Schwartz, K. Luyckx, & V. L. Vignoles(Eds), Handbook of identity theory and research (Vols 1 and 2) (pp.77-98). New York, NY: Springer Science + Business Media
  4. Sinclair, Karen, About Whoever: The Social Imprint on Identity and Orientation, NY, 2013 ISBN 9780981450513
  5. Rosario, M.; Schrimshaw, E.; Hunter, J.; Braun, L. (2006). "Sexual identity development among lesbian, gay, and bisexual youths: Consistency and change over time". Journal of Sex Research 43 (1): 46–58. doi:10.1080/00224490609552298. 
  6. Ross, Michael W.; Essien, E. James; Williams, Mark L.; Fernandez-Esquer, Maria Eugenia. (2003). "Concordance Between Sexual Behavior and Sexual Identity in Street Outreach Samples of Four Racial/Ethnic Groups". Sexually Transmitted Diseases (American Sexually Transmitted Diseases Association) 30 (2): 110–113. PMID 12567166. doi:10.1097/00007435-200302000-00003. 
  7. Laumann, Edward O. (1994). The Social Organization of Sexuality: Sexual Practices in the United States. University of Chicago Press. pp. 298–301.