อักษรติคฬาริ

ติคฬาริ
ติคฬาริ;
ชนิด	อักษรสระประกอบ
ช่วงยุค	คริศตศตวรรษที่ 9 – ปัจจุบัน
ทิศทาง	ซ้ายไปขวา
ภาษาพูด	ตูลู; กันนาดา; สันสกฤต;
อักษรที่เกี่ยวข้อง
ระบบแม่	ไฮโรกลิฟ ไซนายดั้งเดิม ฟินิเชีย แอราเมอิก อักษรพราหมี ทมิฬ-พราหมี อักษรปัลลวะ อักษรครันถะ ติคฬาริ; ; ; ; ; ; ; ;
ระบบพี่น้อง	อักษรมลยาฬัม; อักษรทิรเก; อักษรเสาราษฏร์; อักษรดิเวส อกุรุ;
ISO 15924
ISO 15924	Tutg (341), Tulu-Tigalari
ยูนิโคด
ช่วงยูนิโคด	U+11380–U+113FF

ติคฬาริ (Tigaḷāri) เป็นอักษรตระกูลพราหมีใต้ที่ใช้เขียนภาษา ตูลู กันนาดา และสันสกฤต โดยส่วนใหญ่ใช้สำหรับเขียนคัมภีร์เวทในภาษาสันสกฤต^[3] พัฒนามาจากอักษรครันถะ

บันทึกที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับการใช้ตัวอักษรนี้ พบในจารึกหินที่วัดศรีวีรณารายณะในกุลเชการา ซึ่งเขียนด้วยอักษรติกาลารีและภาษาตูลูอย่างสมบูรณ์ และมีอายุราว ค.ศ. 1159^[4] จารึกต่างๆ ของภาษาตูลูจากศตวรรษที่ 15 เขียนด้วยอักษรติคฬาริ มหากาพย์ตูลูสองเรื่องชื่อ ศรีภควโต และ กาเวรี จากศตวรรษที่ 17 ก็เขียนด้วยอักษรนี้เช่นกัน^[5] พราหมณ์ที่พูดภาษาตูลู เช่นพราหมณ์ศิวาลีและพราหมณ์หวฺยกะ และพราหมณโกฏะที่พูดภาษากันนาดา ก็ใช้อักษรนี้ในการเขียนมนตร์พระเวท และตำราทางศาสนาภาษาสันสกฤตอื่นๆ อย่างไรก็ตาม มีความสนใจใหม่ในหมู่ผู้พูดภาษาตูลูที่จะฟื้นฟูอักษรนี้ให้กลับมาใช้เหมือนที่เคยใช้ในภูมิภาคที่พูดภาษาตูลู สถาบันวรรณกรรมตูลูแห่งรัฐกรณาฏกะ ซึ่งเป็นหน่วยงานด้านวัฒนธรรมของรัฐบาลกรณาฏกะ ได้นำภาษาตูลู (เขียนด้วยอักษรกันนาดา) และอักษรติคฬาริมาใช้ในโรงเรียนทั่วเขตมังกาลอร์และอุดุปิ^[6] สถาบันนี้จัดทำคู่มือการสอนเพื่อเรียนรู้อักษรนี้และจัดการประชุมเชิงปฏิบัติการเพื่อสอนอักษรนี้^[7]

ตัวอักษร

แผนภูมิแสดงรายการพยัญชนะและสระทั้งหมดที่ใช้ในอักษรติคฬาริ

การเปรียบเทียบกับอักษรอื่น ๆ

อักษรติคฬาริและอักษรมลยาฬัมต่างก็สืบเชื้อสายมาจากอักษรครันถะ และมีความคล้ายคลึงกันทั้งในตัวอักษรแต่ละตัวและการใช้พยัญชนะควบน้อยกว่าอักษรอินเดียอื่นๆ สันนิษฐานว่าอักษรเดียวในช่วงศตวรรษที่ 9-10 ที่เรียกว่าอักษรครันถะตะวันตก พัฒนามาจากอักษรครันถะ และต่อมาได้แบ่งออกเป็นสองอักษร

ตารางต่อไปนี้เปรียบเทียบพยัญชนะ ก ข ค ฆ ง กับอักษรอื่นๆ ในกลุ่มอักษรอินเดียใต้ เช่น อักษรครันถะ ติคฬาริ มลยาฬัม กันนาดา และสิงหล

ยูนิโคด

อักษรทิกาลาลีได้รับการเพิ่มเข้าไปในมาตรฐานยูนิโคด ในเดือนกันยายนปี 2024 พร้อมกับการเปิดตัวเวอร์ชัน 16.0 บล็อกยูนิโค้ดสำหรับอักษรติคฬาริ ซึ่งมีชื่อว่า Tulu-Tigalari อยู่ที่ U+11380–U+113FF:แม่แบบ:Unicode chart Tulu-Tigalari

หมายเหตุ

อ้างอิง

↑ Diringer, David (1948). Alphabet a key to the history of mankind. น. 385.
↑ Handbook of Literacy in Akshara Orthography, R. Malatesha Joshi, Catherine McBride(2019), p.28
↑ "ScriptSource - Tigalari". scriptsource.org.
↑ "Tulu stone inscription in Veeranarayana temple belongs to 1159 A.D.: Historian". The Hindu. 22 กุมภาพันธ์ 2019. สืบค้นเมื่อ 21 กรกฎาคม 2020.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ Steever, Sanford B (2015). The Dravidian Languages. Routledge. น. 158–163. ISBN 9781136911644.
↑ Vaishnavi Murthy K Y; Vinodh Rajan. "L2/17-378 Preliminary proposal to encode Tigalari script in Unicode" (PDF). unicode.org. สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ Kamila, Raviprasad (23 สิงหาคม 2013). "Tulu academy's script classes attract natives". The Hindu. สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2018.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

อ่านเพิ่มเติม

S. Muhammad Hussain Nainar (1942), Tuhfat-al-Mujahidin: An Historical Work in The Arabic Language, University of Madras, ISBN 9789839154801 {{citation}}: ISBN / Date ไม่เข้ากัน (วิธีใช้)
J. Sturrock (1894), Madras District Manuals - South Canara (Volume-I), Madras Government Press
Harold A. Stuart (1895), Madras District Manuals - South Canara (Volume-II), Madras Government Press
Government of Madras (1905), Madras District Gazetteers: Statistical Appendix for South Canara District, Madras Government Press
Government of Madras (1915), Madras District Gazetteers South Canara (Volume-II), Madras Government Press
Government of Madras (1953), 1951 Census Handbook- South Canara District (PDF), Madras Government Press
J. I. Arputhanathan (1955), South Kanara, The Nilgiris, Malabar and Coimbatore Districts (Village-wise Mother-tongue Data for Bilingual or Multilingual Taluks) (PDF), Madras Government Press
Rajabhushanam, D. S. (1963), Statistical Atlas of the Madras State (1951) (PDF), Madras (Chennai): Director of Statistics, Government of Madras

ดูเพิ่มเติม

แหล่งข้อมูลอื่น

[1] Diringer, David (1948). Alphabet a key to the history of mankind. น. 385.

[2] Handbook of Literacy in Akshara Orthography, R. Malatesha Joshi, Catherine McBride(2019), p.28

[3] "ScriptSource - Tigalari". scriptsource.org.

[4] "Tulu stone inscription in Veeranarayana temple belongs to 1159 A.D.: Historian". The Hindu. 22 กุมภาพันธ์ 2019. สืบค้นเมื่อ 21 กรกฎาคม 2020.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[5] Steever, Sanford B (2015). The Dravidian Languages. Routledge. น. 158–163. ISBN 9781136911644.

[Tulu_Unicode_2017-6] Vaishnavi Murthy K Y; Vinodh Rajan. "L2/17-378 Preliminary proposal to encode Tigalari script in Unicode" (PDF). unicode.org. สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[7] Kamila, Raviprasad (23 สิงหาคม 2013). "Tulu academy's script classes attract natives". The Hindu. สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2018.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

ด ค ก ระบบการเขียน
ประวัติศาสตร์อักษร
รายชื่อ	แบ่งตามชนิดอักษร แบ่งตามทิศทางการเขียน
อักษรไร้สระ (Abjad)	ซอกเดีย ซัลเตอร์ ซาบาเอียน ซีรีแอก ไซนายดั้งเดิม ดิเวส อกุรุ ทิฟินาค แนบาทีอา เบอร์เบอร์โบราณ เปโกน เปอร์เซียกลาง พาร์เทียน ฟินิเชีย มันดาอิก มาณีกี ยาวี ยูการิต สะมาริตัน แอราเมอิก อาระเบียเหนือ อาระเบียใต้ อาหรับ ฮีบรู ฮีบรูระยะแรก ไฮเออโรกลีฟอียิปต์
อักษรสระประกอบ (Abugidas)	ตระกูลอักษรพราหมี กทัมพะ กลิงคะ กวิ กันนาดา กันนาดาโบราณ ไกถี ขอม ขอมไทย ขอมบาลี เขมร คุชราต คุปตะ คุรมุขี จักมา จาม ชญานวัชระทรงเหลี่ยม ชวา ซุนดา ซุนดาโบราณ ฏากรี โฑครี ดิเวส อกุรุ ตักบันวา ติคฬาริ เตลุกุ ทมิฬ ทมิฬ-พราหมี ทิเบต เทวนาครี ไทใต้คง ไทย ฝักขาม ไทยนิเทศ ไทน้อย ไทลื้อ ไทเวียด ไทใหญ่ ไทอาหม โทแคเรียน ธรรมล้านนา ธรรมลาว เนปาล ติรหุตา ภูชิโมล รัญชนา ลิมบู ปรัจลิต บาตัก ไบบายิน บาหลี บูฮิด เบงกอล ปยู ปัลลวะ พม่า พราหมี พักส์-ปา ไภกษุกี มณีปุระ มอญ มอญ-พม่า มลยาฬัม มากัซซาร์ โมฑี เรอจัง ลนตารา ลัณฑา ล้านนา ลายตัย ลาว วัฏเฏฬุตตุ เลปชา ศารทา สวยัมภู สิงหล สิทธัม สิเลฏินาครี เสาราษฏร์ อูลู โอริยา ฮานูโนโอ อื่น ๆ กืออึซ ขโรษฐี คุญชลาโคณฑี ทานะ เทงกวาร์ เบรลล์ญี่ปุ่น พอลลาร์ด เมรอยติก วรังจิติ โสรัง สมเป็ง Boyd's Syllabic Shorthand ตัวเขียนฮีบรู ชวเลขพิตแมน ชวเลขธรรมชาติโทมัส
อักษรสระ-พยัญชนะ (Alphabets)	Linear กรีก กรีก-ไอบีเรีย กลาโกลิติก กอท กะยา การาย คอปติก แคเรีย จอร์เจีย จู้อิน ชอว์ ซีริลลิก เดเซอเร็ต ทิฟินาค ไทลื้อ โทดรี บัสซา เบยทากุกจู โบสถ์สลาโวนิกโบราณ เปอร์มิกโบราณ ฟราเซอร์ มองโกเลีย เมเดไฟดริน แมนจู มุนดารี บานี รูน ละติน อักษรนิล ฟรักตัวร์ อักษรแกลิก อักษรเกาะ ลิเชีย ลิเดีย วรังจิติ เวเนติก สันถาลี สัทอักษรสากล อเวสตะ ออร์ค็อง อาร์มีเนีย อิตาลีโบราณ อิสมาน อิทรัสคัน อีโนเคียน อึนโก อุยกูร์โบราณ เอลบ์ซาน แอลเบเนียคอเคซัส โอคัม ไอริช ฮะนีฟี ฮังการีโบราณ ฮันกึล Visible Speech ชวเลขเกรกก์ ชวเลขกาเบลสแบร์เกอร์ ชวเลขอีเคลกติก Non-linear เบรลล์ เบรลล์ฮีบรู เบรลล์เกาหลี รหัสโทรเลข รหัสมอร์ส ธงสองมือ ธงประมวลสากล New York Point Semaphore line
อักษรคติและอักษรภาพ (Ideograms & Pictograms)	ตงปา Blissymbol DanceWriting Mi'kmaq New Epoch Notation Painting SignWriting
อักษรคำ (Logograms)	พื้นฐานจากอียิปต์ เดโมติก เฮียราติก ไฮโรกลิฟ พื้นฐานจากพยางค์ อักษรในอานาโตเลีย คาเรีย ลิเชีย ลิเดีย ลูเวีย รูปลิ่ม ซูเมอร์ แอกแคด อีลาไมต์ อักษรไคดา ตงปา ตังกุต มายา อี้ แอซเท็ก เอโมจิ พื้นฐานจากอักษรจีน กระดูกเสี่ยงทาย จารึกทองสัมฤทธิ์จีน ตราประทับ คันจิ คีตัน อักษรจีน ตัวเต็ม ตัวย่อ จื๋อโนม จูร์เชน น่าซี สือดิบผู้จ่อง ฮันจา อื่น ๆ อเมริกากลาง วินคา
อักษรกึ่งพยางค์ (Semi-syllabaries)	Full semi-syllabaries เซลติเบเรียน ไอบีเรีย อีลาไมต์เชิงเส้น Redundant semi-syllabaries จู้อิน ม้ง พาลีโอฮิสแปนิกตะวันตกเฉียงใต้
อักษรพยางค์ (Syllabaries)	กเปลเล เกาะแคโรไลน์ คะนะ คาตากานะ มังโยงานะ ฮิรางานะ เฮ็นไตงานะ จินไดโมจิ แคโรไลน์ ไซปรัส ไซโปร-มิโนอัน นดยุกา นหวู่ซู เปอร์เซียโบราณ มันโยงะนะ เมนเด โลมา ลิเนียร์เอ ลิเนียร์บี ไว อฟากา อี้ เชอโรกี ชนพื้นเมืองแคนาดา ครี คาร์เรีย แบล็กฟุต อินุกติตุต โอจิบเว