ออกญาสุตตันตปรีชาอินทร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ออกญาสุตตันตปรีชาอินทร์
กวี
เชื้อชาติ กัมพูชา
งานสำคัญ นิราศนครวัด โลกนิติปกรณ์
ข้อมูลส่วนตัว
เกิด 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2402
จังหวัดกันดาล
เสียชีวิต 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2467
บิดา บัญจง
มารดา มุม

ออกญาสุตตันตปรีชาอินทร์[1] เป็นกวีที่มีชื่อเสียงของกัมพูชา เกิดเมื่อ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2402 ที่จังหวัดกันดาล เป็นบุตรของบัญจงและนางมุม ได้บวชเป็นสามเณรเมื่ออายุ 15 ปีที่วัดแพรกโพธิ์ จากนั้น ลาสิกขาไปเรียนกับพระภิกษุที่เป็นอาจารย์ชื่อดังในกัมพูชาขณะนั้น ได้แก่ พระอาจารย์เพช พระพุทธโฆสาจารย์ปรัก และพระอาจารย์สุข เมื่ออายุครบบวช ได้บวชที่วัดแก้ว จังหวัดพระตะบอง 1 พรรษา จากนั้นเดินทางมาศึกษาในประเทศไทยนาน 7 ปี จึงกลับสู่กัมพูชาและลาสิกขาเมื่ออายุได้ 38 ปี

ท่านเป็นผู้ที่มีความรู้ทางภาษาบาลี ได้เข้ารับราชการเป็นหลวงวิจิตรโวหาร มีหน้าที่ในการแต่งและแปลภาษาบาลี บรรดาศักดิ์สุดท้ายของท่านคือเป็น ออกญาสุตตันตปริยชาหรือออกญาสุตตตันตปรีชา ผลงานทางวรรณคดีที่โดดเด่นได้แก่ นิราศนครวัด สุภาษิตสำหรับสรี คติโลก และกาพย์เรื่องโลกนิติปกรณ์ ที่แต่งไว้ทั้งภาษาบาลีและภาษาเขมร ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2467 รวมอายุได้ 65 ปี

อ้างอิง[แก้]

  • บัญญัติ สาลี. วรรณกรรมเขมรปัจจุบัน. มหาสารคาม. อภิชาตการพิมพ์. 2551
  1. บางแห่งเขียนเป็น ออกญาสุตตันตปริยชาอินทร์