องค์การทางทะเลระหว่างประเทศ

องค์การทางทะเลระหว่างประเทศ
ก่อตั้ง	17 มีนาคม 1948; 78 ปีก่อน
ประเภท	หน่วยงานพิเศษของสหประชาชาติ
สถานะตามกฎหมาย	ยังดำเนินงานอยู่
สํานักงานใหญ่	ลอนดอน สหราชอาณาจักร
หัวหน้า	เลขาธิการ ; อาร์เซนิโอ โดมิงเกซ
องค์กรปกครอง	คณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติ
เว็บไซต์	imo.org

องค์การทางทะเลระหว่างประเทศ (อังกฤษ: International Maritime Organization; IMO) เป็นหน่วยงานพิเศษของสหประชาชาติที่ดูแลการขนส่งทางทะเล^[1] องค์การนี้ก่อตั้งขึ้นตามข้อตกลงในการประชุมสหประชาชาติ ณ กรุงเจนีวา เมื่อปี ค.ศ. 1948^[2] แต่ข้อตกลงดังกล่าวมีผลบังคับใช้ในอีก 10 ปีต่อมา^[3] องค์กรใหม่นี้ ซึ่งในขณะนั้นใช้ชื่อว่า องค์การที่ปรึกษาทางทะเลระหว่างรัฐบาล (Inter-governmental Maritime Consultative Organization) เปิดประชุมอย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1959^[4]^[5] ปัจจุบัน IMO มีสำนักงานใหญ่ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร โดยมีรัฐสมาชิก 176 ประเทศ และสมาชิกสมทบ 3 ราย (ข้อมูล ณ ปี ค.ศ. 2025)^[6]

วัตถุประสงค์ของ IMO คือการพัฒนาและกำกับดูแลกรอบข้อบังคับสำหรับการขนส่งทางทะเล อำนาจหน้าที่ขององค์กรครอบคลุมความปลอดภัยทางทะเล ความกังวลด้านสิ่งแวดล้อม และประเด็นทางกฎหมาย IMO บริหารงานโดยสมัชชาสมาชิกซึ่งประชุมทุกสองปี ด้านการเงินและองค์กรบริหารจัดการโดยสภาสมาชิก 40 ประเทศที่ได้รับเลือกจากที่ประชุมสมัชชา IMO ดำเนินงานผ่านคณะกรรมการ 5 ชุด โดยมีคณะอนุกรรมการด้านเทคนิคสนับสนุน ทั้งนี้ องค์การอื่น ๆ ภายใต้สหประชาชาติอาจเข้าร่วมสังเกตการณ์การประชุม IMO ได้ และมอบสถานะผู้สังเกตการณ์ให้แก่องค์กรนอกภาครัฐที่มีคุณสมบัติเหมาะสม

IMO ได้รับการสนับสนุนจากสำนักเลขาธิการถาวร ซึ่งประกอบด้วยพนักงานจากประเทศสมาชิก สำนักเลขาธิการประกอบด้วยเลขาธิการซึ่งได้รับเลือกจากที่ประชุมสมัชชา รวมถึงฝ่ายต่าง ๆ เช่น ฝ่ายความปลอดภัยทางทะเล ฝ่ายคุ้มครองสิ่งแวดล้อม และแผนกจัดการประชุม^[1]

อ้างอิง

1 2 Understanding UK Shipping. Witherby Publishing Group. 2017. น. 14–29. ISBN 9781856097468.
↑ Hoffman, Michael L. (4 มีนาคม 1948). "Ship Organization Nears Final Form; U.N. Maritime Body Expected to Have 3 Principal Organs – Panama in Opposition". The New York Times. น. 51. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 เมษายน 2016. สืบค้นเมื่อ 28 สิงหาคม 2015.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ "History of IMO". Britannica. 14 พฤษภาคม 2023. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 พฤษภาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 3 มิถุนายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ "Convention on the International Maritime Organization". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2021-03-03. สืบค้นเมื่อ 2026-01-13.
↑ "World Shipping Nations Set Up Consultative Body In London". The Times. ฉบับที่ 54352. London. 7 มกราคม 1959. น. 6. สืบค้นเมื่อ 2 กรกฎาคม 2025 – โดยทาง Gale.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ "Member States". International Maritime Organization. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 พฤษภาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 7 มีนาคม 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์ทางการ

[IntroductionUKS-1] 1 2 Understanding UK Shipping. Witherby Publishing Group. 2017. น. 14–29. ISBN 9781856097468.

[2] Hoffman, Michael L. (4 มีนาคม 1948). "Ship Organization Nears Final Form; U.N. Maritime Body Expected to Have 3 Principal Organs – Panama in Opposition". The New York Times. น. 51. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 เมษายน 2016. สืบค้นเมื่อ 28 สิงหาคม 2015.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[:1-3] "History of IMO". Britannica. 14 พฤษภาคม 2023. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 พฤษภาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 3 มิถุนายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[IMOConvention-4] "Convention on the International Maritime Organization". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2021-03-03. สืบค้นเมื่อ 2026-01-13.

[5] "World Shipping Nations Set Up Consultative Body In London". The Times. ฉบับที่ 54352. London. 7 มกราคม 1959. น. 6. สืบค้นเมื่อ 2 กรกฎาคม 2025 – โดยทาง Gale.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[IMO-6] "Member States". International Maritime Organization. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 พฤษภาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 7 มีนาคม 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]