หลิงเป่าเทียนจุน
| หลิงเป่าเทียนจุน 靈寶天尊 | |
|---|---|
พระธรรมรัตนอวตาร โปรดมนุษณ์ไร้ประมาณ เทพประธานแห่งกัลป์ชื่อหมิง | |
 | |
| ชื่ออื่น | พระนาม
|
| ส่วนเกี่ยวข้อง | หนึ่งในไตรพิสุทธิ์ |
| ที่ประทับ | อัครพิสุทธิ์ภูมิ (บัญญัติเปี่ยมฟ้า) |
| สัญลักษณ์ | หรูอี้ (如意) พระฉายไท่จี๋ (太極鏡) พระคัมภีร์ |
| คัมภีร์ | 《พระคัมภีร์รัตนญาณโปรดเวไนยมนุษย์ไร้ประมาณ》 《เร้นคูหารัตนญาณพฤฒิบุพกรรมสูตร》 |
| บิดา-มารดา | อุบัติจากปราณชี่ก่อนฟ้า（ลมปราณฟ้าดิน） |
หลิงเป่าเทียนจุน หรือมหาเทพหลิงเป่า (จีน: 灵宝天尊; พินอิน: Líng bǎo tiānzūn) หรืออัครพิสุทธิ์มหาเทพหลิงเป่า (จีน: 上清灵宝天尊; พินอิน: Shàng qīng líng bǎo tiānzūn) มีอีกพระนามว่าไท่ซ่างอฺวี้เฉินต้าเต้าจวิน หรือบรมอาสน์หยกมหามรรคาบดี หรือไท่ซ่างเต้าจวิน หรือบรมมรรคาบดี (太上道君) เป็นเทพเจ้าของศาสนาเต๋า เดิมทีเป็นเทพสูงสุดของนิกายอัครพิสุทธิ์ ต่อมาภายหลังจึงได้กลายเป็นหนึ่งในสามเทพสูงสุดที่เรียกว่าไตรพิสุทธิ์
พระนาม
[แก้]หลิงเป่าเทียนจุนมีพระนามหลากหลายตามคัมภีร์และนิกายนิยม แต่ละพระนามสะท้อนถึงคุณลักษณะและสถานะทางจักรวาลวิทยา ดังนี้
| ลำดับ | ทับศัพท์ | จีน | - |
|---|---|---|---|
| 1 | ซ่างชิง หลิงเป่า เทียนจุน | 上清灵宝天尊 | พระอัครพิสุทธิ์มหาเทพหลิงเป่า |
| 2 | ไท่ชิง อฺวี้เฉิน เสฺวียนหวง ต้าเต้าจวิน | 太上玉晨玄皇大道君 | พระบรมอาสน์หยกนีลราช มหามรรคาบดี |
| 3 | ชิงเสฺวียน จู่ชี่ ซั่งชิง หลิงเป่า เทียนจุน สวี่หวง ซั่งตี้ | 青玄祖炁上清灵宝天尊虚皇上帝[1] | พระนิลปรมัต์ถปฐมปราณ อัครพิสุทธิ์รัตนญาณเทวนาถ สุญจักรพรรดิมหาราช |
| 4 | ซั่งชิง เจินจิ้ง ต้งเสฺวียน หลิงเป่า เทียนจุน | 上清真境洞玄灵宝天尊[2] | พระอัครพิสุทธิ์สัจภูมิ นิลคูหา รัตนญาณเทวนาถ |
| 5 | ซั่งชิง เจินจิ้ง ไท่ซ่าง เต้าจวิน หลิงเป่า เทียนจุน | 上清真境太上道君灵宝天尊[3] | พระอัครพิสุทธิ์สัจภูมิ บรมมรรคาบดี รัตนญาณเทวนาถ |
| 6 | ชิงเวย เสวียนจู่ ซั่งชิง หลิงเป่า อฺวี้เฉิน ต้าเต้าจวิน | 清微玄祖上清灵宝玉宸大道君[4] | พระพิสุทธาณูนิลาจารย์ อัครพิสุทธิ์รัตนญาณ อาสน์หยกมหามรรคาบดี |
| 7 | ซั่งชิง เจินจิ้ง สฺวี่หวง อฺวี้เฉิน หลิงเป่า เทียนจุน เมี่ยวโหย่ว ซั่งตี้ | 上清真境虚皇玉晨灵宝天尊妙有上帝[5] | พระอัครพิสุทธิ์สัจภูมิ วิสุญราชอาสน์หยก รัตนญาณเทวนาถ สุภูตมหาราช |
คติความเชื่อ
[แก้]ตำราทำเนียบชั้นเทพเซียนของอัครมหาเสนาบดีซานจง จัดลำดับมหาเทพหลิงเป่าไว้ตำแหน่งกลางชั้นที่ 2 คือ "ไท่ซั่งอฺวี้เฉินเสฺวียนหวงต้าเต้าจวิน" และตำแหน่งกลางชั้นที่ 4 ลำดับที่ 2 คือ "ซ่างหวงไท่ซั่งอู๋ซั่งต้าเต้าจวิน" จนกระทั่งถึงคัมภีร์ซ่างชิงจงจิงจูเจินเซิ่งมี่ ยังคงมีการแยกรายพระนามเป็น "อวี้เฉินไท่ซ่างต้าเต้าจวิน" และ "ไท่ชิงต้าเต้าจวิน" ส่วนหีบเมฆาสัตบรรพมีการแยกระหว่างตำราไท่ซั่งเต้าจวิน (ตำราปรมามรรคาบดี) และตำราไท่ซั่งอฺวี้เฉินต้าเต้าจวิน
คัมภีร์แท้มหาคูหา (大洞真经) กล่าวว่า
อัครพิสุทธิ์อริยมหามรรคาบดี (ซ่างชิงเกาเซิ่งต้าเต้าจวิน) มีอีกพระนามหนึ่งคือเจ้าอาสน์หยก (อฺวี้เฉินจวิน)[6] และหลิงเป่าเทียนจุนก็คือมหามรรคาบดี (ไท่ซั่งต้าเต้าจวิน)[7]
ต่อมานามทั้งนามสามของนิกายอัครพิสุทธ์ และนิกายหลิงเป่าได้หลอมรวมเป็นเทพองค์เดียวกัน คือ เทพสูงสุดลำดับที่ 2 ในคณะไตรพิสุทธิ์
อาสน์หยกมรรคาบดี (อฺวี้เฉินเต้าจวิน) คือการแบ่งภาคของมหามรรคา (มหาเต๋า) กล่าวว่ามี...แต่ก็ไม่อาจพบเจอได้ กล่าวว่าไม่มี...แต่ก็ดำรงอยู่ในสภาวะที่เลือนลาง ดังนั้นจึงเป็นความมีอยู่ที่เหมือนไม่มี และความไม่มีที่เหมือนมี มองไม่เห็นรูป ฟังไม่ได้ยินเสียง มหามรรคาดำรงอยู่ท่ามกลางสภาวะอันล้ำลึกยิ่ง มรรคาบดี (เต้าจวิน) คือผู้พิจารณารากฐานแห่งเต๋า เป็นต้นกำเนิดแห่งความรู้แจ้งเต๋า และเป็นลมปราณแห่งเต๋า พระองค์กราบมหาเทพหยวนสื่อเป็นเทพาจารย์เช่นเดียวกับพฤฒาจารย์ (เหล่าจวิน) ยกย่องยึดถือเป็นครูบาอาจารย์ มหาเทพหลิงเป่าเสด็จประทับ ณ สวรรค์ชั้นอัครพิสุทธิ์บัญญัติเปี่ยมฟ้า (ซั่งชิงอฺวี่อฺวี๋เทียน) ประทานคัมภีร์คูหาเซียนลำดับ 3 แก่ผู้วิเศษหลัวเฉียว หรือหลัวเฉียวเจินเหริน (罗翘真人) เพื่อเผยแผ่คำสอนไปทั่วหมื่นแคว้น[8]
พระอาสน์หยกมหามรรคาบดี (อวี้เฉินต้าเต้าจวิน) เป็นเจ้านิกายหลิงเป่า เป็นศิษย์ของมหาเทพหยวนสื่อ และเป็นอาจารย์ของเบญจทิศเทวราช รับพระคัมภีร์วิเศษหลิงเป่า (คัมภีร์วิเศษรัตนญาณ)[9]
"หลิงเป่า" คือพระนามของเต้าจวิน (มรรคาบดี) ส่วนเต้าจวินนั้นมีพระนามทางคัมภีร์ว่า "จิงเป่า" (รัตนคัมภีร์) เนื่องจากคัมภีร์ทั้งหลายล้วนมาจากการแสดงธรรมขององค์เต้าจวิน[10]
คัมภีร์แท้มหาคูหา :
องค์ซ่างชิงเกาเซิ่งไท่ซ่างต้าเต้าจวินแท้จริงแล้วเป็นพลังงานอันบริสุทธิ์ คือ แก่นลมปราณ (精气) เป็นหมอกสีม่วงแห่งเมฆามงคล มีรัศมีหยกส่องสว่างรุ่งโรจน์ มีประกายทองทอแสงแห่งสัจธรรม ได้หลอมขึ้นจากความงดงาม และโอบอุ้มสภาวะทิพย์เพื่อก่อกำเนิดเป็นเทพเจ้า จากนั้นจึงได้เข้าสู่ครรภ์ของมารดา เพื่อปรากฏรูปกายเป็นมนุษย์ โดยมารดาของพระองค์ ทรงพระครรภ์ยาวนานถึง 3,700 ปี จึงมีพระประสูติกาล ณ หุบเขาฟู่หลัว บนยอดเขาอฺวี้ฉา สวรรค์ทิศตะวันตก เขตมณฑลดำแดง[11]
คัมภีร์หลิงเป่า :
องค์ไท่ซั่งเต้าจวิน (มหามรรรคาบดี) เมื่อไคหวงปีแรก เสด็จลงมาจุติ ณ แคว้นลฺวี่น่าอฺวี้ ทางทิศตะวันตก อาศัยครรภ์ของสตรีแซ่หง (洪氏) หลอมรวมสภาวะทิพย์อยู่ในครรภ์แก้วมณีนั้นเป็นเวลา 3,700 ปี จึงประสูติ ณ แคว้นนั้น ตรงยอดเขาฟู่หลัว บนเทือกเขาอฺวี้ฉา เขตมณฑลดำแดง ท่านมีพระนามว่าฉีตู้ (器度) มีพระนามรองว่าซ่างไคหยวน (上開元) เมื่อเจริญวัยขึ้นได้บรรลุแจ้งมรรคาเต๋าอันเที่ยงแท้ มีพระทัยมุ่งมั่นในวิถีธรรมอันสูงส่ง มั่นบำเพ็ญสมาธิอย่างแน่วแน่อยู่ใต้ต้นหม่อนแก่เป็นเวลา 100 วัน จนกระทั่งองค์มหาเทพหยวนสื่อ เสด็จลงมาเพื่อประทานธรรมมหายานรัตนญานด้วยคัมภีร์วิเศษรวม 10 บรรพ จากนั้นมหาเทพหยวนสื่อ โปรดให้มหาเทพหลิงเป่าร่วมเสด็จจาริกไปทั่วทั้งทศทิศ เพื่อประกาศธรรมและสร้างวาสนาจนเสร็จสิ้น แล้วจึงมอบหมายสัจธรรมทั้งปวงไว้กับองค์เต้าจวิน พร้อมทั้งประทานพระนามไท่ซ่าง (太上) องค์เต้าจวินจึงได้เผยแพร่พระคัมภีร์เต๋า สืบทอดต่อมาสู่ชาวโลกนับหมื่นชั่วอายุคน[12]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ 林靈眞. "卷之九十六". 《靈寶領教濟度金書》. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-05-15. สืบค้นเมื่อ 2022-05-15.
- ↑ 佚名. "卷之十一". 《上清靈寶文檢》. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-05-15. สืบค้นเมื่อ 2022-05-15.
- ↑ 佚名. "卷之一". 《太上靈寶朝天謝罪大懺》. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-05-15. สืบค้นเมื่อ 2022-05-15.
- ↑ 佚名. "卷之二". 《道法會元》. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-05-15. สืบค้นเมื่อ 2022-05-15.
- ↑ 林靈眞. "卷之四". 《靈寶領教濟度金書》. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-05-15. สืบค้นเมื่อ 2022-05-15.
- ↑ 《元始無量度人上品妙經四注》卷一又
- ↑ 《太上洞玄靈寶天尊說救苦妙經註解》
- ↑ 《洞淵集》卷一
- ↑ 《太上洞玄靈寶無量度人上品經法》卷一
- ↑ 《元始無量度人上品妙經通義》卷二
- ↑ 《一切道經音義妙門由起》
- ↑ 《雲笈七籤》卷三