หมู่พเฏศวรมนเทียร
| หมู่พเฏศวรมนเทียร | |
|---|---|
 บางส่วนของมณฑปิกาในหมู่พเฏศวรมนเทียร | |
| ศาสนา | |
| ศาสนา | ศาสนาฮินดู |
| เขต | โมเรนา |
| เทพ | พระศิวะ, พระวิษณุ, พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร, ฯลฯ |
| ที่ตั้ง | |
| ที่ตั้ง | ปฑาวลี ลุ่มแม่น้ำจัมพัล |
| รัฐ | มัธยประเทศ |
| ประเทศ | ประเทศอินเดีย |
  ที่ตั้งในประเทศอินเดีย  หมู่พเฏศวรมนเทียร (รัฐมัธยประเทศ) | |
| พิกัดภูมิศาสตร์ | 26°25′37.4″N 78°11′48.6″E / 26.427056°N 78.196833°E |
| สถาปัตยกรรม | |
| รูปแบบ | นคร |
| เสร็จสมบูรณ์ | ศตวรรษที่ 8-11 สมัยคุรชร-ปรติหาร[1] |
หมู่พเฏศวรมนเทียร (อังกฤษ: Bateshwar temples; IAST: baṭeśvar) เป็นกลุ่มมนเทียรเกือบ 200 แห่งที่สร้างจากหินทรายในตอนเหนือของรัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์แบบนคร สมัยหลังคุปตะ-คุรชร-ปรติหารตอนต้น[1][2] ตั้งอยู่ห่างไป 35 กิโลเมตร (22 ไมล์) ทางเหนือของนครควาลิยัร และ 30 กิโลเมตร (19 ไมล์) ทางตะวันออกของเมืองใกล้สุด โมเรนา หมู่มนเทียรเหล่านี้กระจายตัวอยู่ในเพื้นที่ขนาด 25 เอเคอร์ (10 เฮกตาร์) และมีทั้งมนเทียรพระศิวะ พระวิษณุ ศักติเทวี ไปจนถึงพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร หมู่มนเทียรเหล่านี้ตั้งอยู่บนชายฝั่งของแม่น้ำจัมพัล บนเนินเขาใกล้กับหมู่บ้านปฑาวลี (Padavali) มนเทียรเหล่านี้สร้างขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 8-10[1] และน่าจะตั้งชื่อตามภูเตศวรมนเทียร ซึ่งเป็นมนเทียรพระศิวะและใหญ่ที่สุดในหมู่มนเทียร มนเทียรส่วนใหญ่พังทลายลงในศตวรรษที่ 13 โดยเป็นที่เข้าใจว่าอาจะเกิดจากแผ่นดินไหว[1]
หลายมนเทียรในปัจจุบันได้รับการบูรณะโดยกรมสำรวจโบราณคดีอินเดียในปี 2005
น้กประวัติศาสตร์ศิลปะอินเดีย ไมเคิล ไมชเตอร์ (Michael Meister) กำหนดอายุของมนเทียรที่เก่าที่สุด ซึ่งตั้งอยู่ใกล้ควาลิยัร ว่าสร้างขึ้นในสมัย ค.ศ. 750-800[3] และระบุว่าความโดดเด่นสำคัญของหมู่มนเทียรนี้คือแนวคิดการก่อสร้างศาลแบบ มณฑปิกา ("Mandapika shrine") ในอินเดียกลาง ซึ่งเป็นการลดทอนแนวคิดการออกแบบมนเทียรกลับสู่แนวคิดพื้นฐานที่เรียบง่าย การออกแบบนี้ปรากฏบันทึกเป็นภาษาสันสกฤตเรียกว่า ศิลามณฑปิกา (sila mandapika; "มณฑปหิน")
อ้างอิง
[แก้]- 1 2 3 4 Subramanian, T.S. (16–29 ม.ค. 2010). "Restored Glory". Frontline, Volume 27 – Issue 02. สืบค้นเมื่อ 17 มกราคม 2010.
{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)[ลิงก์เสีย] - ↑ Madhya Pradesh (India)-Directorate of Archaeology & Museums (1989). Puratan, Volumes 6–7. Dept. of Archaeology and Museums, Madhya Pradesh. น. 113.
- ↑ Michael W. Meister (1976), Construction and Conception: Maṇḍapikā Shrines of Central India, East and West, Vol. 26, No. 3/4 (September - December 1976), page 415, Figure 21 caption, context: 409-418