ข้ามไปเนื้อหา

หนานหยาง (ภูมิภาค)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
หนานหยาง
หนานหยางหมายถึงรัฐทางใต้ต่อจีนบนชายฝั่งทะเลจีนใต้
จีน南洋
ความหมายตามตัวอักษรมหาสุมทรทางใต้
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินnán yáng
เวด-ไจลส์nan2 yang2
IPA/na̠n˧˥ i̯ɑŋ˧˥/
ฮากกา
พักฟ้าซื้อNàm-yòng
กวางตุ้งมาตรฐาน
การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยลnàahm yéung, nàahm yèuhng
ยฺหวิดเพ็งnaam4 joeng4-2, naam4 joeng4
Canton Romanizationnam4 yêng2, nam4 yêng4
IPA/nɑːm˨˩ jœːŋ˨˩⁻˧˥/, /nɑːm˨˩ jœːŋ˨˩/
หมิ่นใต้
ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยีLâm-iûⁿ, Lâm-iôⁿ
Tâi-lôLâm-iûnn, Lâm-iônn
จีนสมัยกลาง
จีนสมัยกลาง/nʌm/ /jɨɐŋ/
จีนเก่า
Baxter–Sagart (2014)/*nˤ[ə]m/ /*ɢ(r)aŋ/
เจิ้งจาง/*nuːm/ /*laŋ/

หนานหยาง (จีน: 南洋; พินอิน: nán yáng; แปลตรงตัว: "มหาสมุทรทางใต้") หรือ นันยาง (อักษรโรมัน: Nanyang) เป็นคำจากภาษาจีนที่ใช้เรียกภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ตามชายฝั่งของจีนใต้เป็นต้นไป ที่มีลักษณะอบอุ่นและอุดมสมบูรณ์ บริเวณนี้ยังเป็นที่รู้จักอีกในชื่อ 'ทะเลใต้' หรือ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้[1] คำนี้นำมาใช้โดยทั่วไปในกลุ่มชาติพันธุ์จีนโพ้นทะเลในตะวันออกเฉียงใต้เพื่อเรียกภูมิภาคของตนเอง ในลักษณะเพื่อให้ต่างกันกับ ซีหยาง (จีน: 西洋; พินอิน: xī yáng; แปลตรงตัว: "มหาสมุทรทางตะวันตก") หมายถึงโลกตะวันตก และ ตงหยาง (จีนตัวย่อ: 东洋; จีนตัวเต็ม: 東洋; พินอิน: dōng yáng; แปลตรงตัว: "มหาสมุทรทางตะวันออก") หมายถึงญี่ปุ่น สื่อจีนใช้คำว่าหนานหยางโดยทั่วไปเพื่อเรียกภูมิภาคที่กินพื้นที่จากตอนเหนือคือยูนนานในจีนจนถึงตอนใต้คือสิงคโปร์ และจากตะวันออกคือพม่าจนถึงตะวันตกคือเวียดนาม นอกจากนี้ยังอาจหมายรวมถึงเขตแดนของบรูไน, มาเลเซียตะวันออก, ติมอร์ตะวันออก, อินโดนีเซีย และ ฟิลิปปินส์[1] สำหรับชาวจีนแล้ว หนานหยางมีความสำคัญเช่นกันสำหรับธุรกิจการค้า เป็นหนึ่งในคู่ค้าสำคัญของจีนในอดีต อันประกอบด้วยสามเส้นทางการค้าหลัก คือที่ผ่านพม่า, ผ่านเวียดนาม และผ่านลาว[1]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 3 Lintner, Bertil (22 December 1994). "Enter the Dragon". Far Eastern Economic Review. 23.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]