หนานฉีชู
| หนานฉีชู | |||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 หน้าจาก หนานฉีชู ฉบับตีพิมพ์ในยุคราชวงศ์หมิง | |||||||||||||||
| จีนตัวเต็ม | 南齊書 | ||||||||||||||
| จีนตัวย่อ | 南齐书 | ||||||||||||||
| |||||||||||||||
| ฉีชู | |||||||||||||||
| จีนตัวเต็ม | 齊書 | ||||||||||||||
| จีนตัวย่อ | 齐书 | ||||||||||||||
| |||||||||||||||
หนานฉีชู (จีน: 南齊書; พินอิน: Nán Qí Shū) หรือ ฉีชู (จีน: 齊書; พินอิน: Qí Shū) เป็นตำราประวัติศาสตร์ทางการเกี่ยวกับราชวงศ์ฉีใต้ (南齊 หนานฉี) ของจีน ครอบคลุมช่วงเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 479 ถึง ค.ศ. 502 และเป็นหนึ่งในตำราประวัติศาสตร์จีนยี่สิบสี่ชุด หนานฉีชู เขียนขึ้นโดยเซียว จื๋อเสี่ยน (蕭子顯) ในช่วงราชวงศ์เหลียงซึ่งขึ้นมามีอำนาจแทนที่ราชวงศ์ฉีใต้ เป็นตำราชุดเดียวในตำราประวัติศาสตร์จีนยี่สิบสี่ชุดที่เขียนโดยเชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์ที่ได้รับการบันทึกในตำรา เนื่องจากเซี่ยว จื๋อเสี่ยนเป็นพระนัดดาของจักรพรรดิฉีเกาตี้ (齊高帝) ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ฉีใต้
เมื่อแรกที่ตำราได้รับการทูลเกล้าฯ ถวายแด่จักรพรรดิเหลียงอู่ตี้ (梁武帝) ตำรานี้มีชื่อเรียกเพียงแค่ ฉีชู (แปลตรงตัว "ตำราฉี") หลังจากมีการเขียน เป่ย์ฉีชู (北齊書, แปลตรงตัว "ตำราฉีเหนือ" ; ตำราประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ฉีเหนือที่ก่อตั้งขึ้นภายหลัง) ตำรา ฉีชู ก็มาเป็นที่รู้จักในชื่อเรียกว่า หนานฉีชู (แปลตรงตัว "ตำราฉีใต้") เพื่อทำให้สามารถแยกแยะตำราทั้งสองชุดออกจากกันได้ หนานฉีชู ประกอบด้วยหนังสือ 60 เล่ม แต่ภายหลังหนึ่งเล่มที่เป็นบทนำได้สูญหายไป
เนื้อหา
[แก้]รูปแบบของตำรามีความคล้ายคลึงกับตำราประวัติศาสตร์มาตรฐานที่เขียนขึ้นก่อนหน้า โดยมีเล่มที่มีเนื้อหาเป็นบทจดหมายเหตุ บทศาสตรนิพนธ์ และบทชีวประวัติ[1] เล่มที่ 1 ถึง 8 เป็นบทจดหมายเหตุ ครอบคลุมรัชสมัยของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฉีใต้ตั้งแต่จักรพรรดิฉีเกาตี้ในเล่มที่ 1 และ 2 ครอบคลุมไปถึงผู้ปกครองที่มีช่วงรัชสมัยสั้น ๆ และไม่ได้รับสมัญญานามของจักรพรรดิ ได้แก่ เล่มที่ 4 อ๋องแห่งยฺวี่หลิน (鬱林王 ยฺวี่หลินหวาง), เล่มที่ 5 อ๋องแห่งไห่หลิง (海陵王 ไห่หลิงหวาง) และเล่มที่ 7 ตงหุนโหว (東昏侯) เล่มที่ 9 ถึง 19 เป็นบทศาสตรนิพนธ์ มีเนื้อหาครอบคลุมเรื่องพิธีกรรมในเล่มที่ 9 และ 10, ดนตรีในเล่มที่ 11, ดาราศาสตร์ในเล่มที่ 12 และ 13, เขตการปกครองในเล่มที่ 14 และ 15, ตำแหน่งราชการในเล่มที่ 16, รถม้าและเครื่องแต่งกายในเล่มที่ 17, นิมิตมงคลในเล่มที่ 18 และธาตุทั้งห้าในเล่มที่ 19
เล่มที่ 20 ถึง 59 เป็นบทชีวประวัติ เริ่มต้นด้วยเล่มที่ 20 บทพระราชประวัติจักรพรรดินีและพระสนม เซี่ยว จื๋อเสี่ยนทรงอุทิศเนื้อหาของเล่มที่ 22 อ๋องเหวินเซี่ยนแห่งยฺวี่จาง (豫章文獻王 ยฺวี่จางเหวินเซี่ยนหวาง) ให้กับพระบิดาของพระองค์ หรือที่รู้จักในพระนามส่วนพระองค์ว่าเซียว นี่ (蕭嶷) เล่มที่ 52 บทชีวประวัตินักอักษรศาสตร์ มีการวิเคราะห์รูปแบบวรรณกรรมร่วมด้วย เซี่ยว จื๋อเสี่ยนทรงเป็นกวีที่มีชื่อเสียง คำอธิบายของพระองค์ในเล่มนี้จึงถือเป็นแหล่งข้อมูลของวรรณคดีวิจารณ์ทางประวัติศาสตร์ที่มีคุณค่ายิ่ง[2] เซี่ยว จื๋อเสี่ยนเปิดเผยเกี่ยวกับภูมิหลังการเป็นพุทธศาสนิกชนของพระองค์ ในเล่มที่ 54 พระองค์บรรยายถึงการโต้วาทีระหว่างกู้ ฮวาน (顧歡; ป. ค.ศ. 425-488) ผู้นับถือลัทธิเต๋า กับยฺเหวียน ช่าน (袁粲; ค.ศ. 420–477) ผู้นับถือศาสนาพุทธ เซี่ยว จื๋อเสี่ยนทรงสนับสนุนฝ่ายศาสนาพุทธในการโต้วาที[3]
การแปล
[แก้]เถียน เสี่ยวเฟย์ (田晓菲) แปลเนื้อหาบางส่วนของเล่มที่ 52 "บทชีวประวัตินักอักษรศาสตร์"[4]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Crowell 2015, p. 202.
- ↑ Knechtges & Cheng 2014, p. 1562.
- ↑ Wu & Zhen 2018, p. 234.
- ↑ Tian 2007.
บรรณานุกรม
[แก้]- Crowell, William Gordon (2015). "Nan Qi shu 南齊書". ใน Dien, Albert E; Chennault, Cynthia Louise; Knapp, Keith Nathaniel; Berkowitz, Alan J (บ.ก.). Early Medieval Chinese Texts: A Bibliographical Guide. Berkeley: Institute of East Asian Studies University of California. น. 202–208.
- Knechtges, David R; Cheng, Taiping, บ.ก. (2014). Ancient and Early Medieval Chinese Literature: A Reference Guide, Parts Three and Four. Leiden; Boston: Leiden Brill Academic Publishers. น. 1560–1563.
- Tian, Xiaofei (2007). Beacon Fire and Shooting Star: The Literary Culture of the Liang (502-557). Cambridge, Mass: Harvard University Asia Center.
- Wu, Huaiqi; Zhen, Chi (2018). An Historical Sketch of Chinese Historiography (พิมพ์ครั้งที่ e-book). Berlin: Springer. ISBN 9783662562536.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
- "หนานฉีชู" 《南齊書》. ข้อความภาษาจีนพร้อมศัพท์ภาษาอังกฤษที่เข้าคู่กัน
