สี่แยกอินโดจีน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
สี่แยก อินโดจีน
Kilometre zero milestone northern Thailand.JPG
ชื่ออักษรไทยอินโดจีน
ที่ตั้งตำบลสมอแข อำเภอเมืองฯ จังหวัดพิษณุโลก
ทิศทางการจราจร
ทิศเหนือ
ถนนพิษณุโลก–อุตรดิตถ์
» แยกดงประโดก
ต่อไปยัง อุตรดิตถ์ แพร่ น่าน ลำปาง พะเยา เชียงราย
ทิศตะวันออก
ถนนมิตรภาพ (พิษณุโลก–วังทอง–หล่มสัก) ถนนพิษณุโลก–วังทอง–เขาทราย
» แยกถนนเลี่ยงเมืองด้านเหนือ
ต่อไปยัง หล่มสัก ขอนแก่น มุกดาหาร
ทิศใต้
ถนนเลี่ยงเมืองพิษณุโลกด้านใต้
» แยกหนองอ้อ
ต่อไปยัง พิจิตร นครสวรรค์
ทิศตะวันตก
ถนนมิตรภาพ (พิษณุโลก–สุโขทัย–ตาก)
» แยกเรือนแพ
ต่อไปยัง เมืองพิษณุโลก สุโขทัย ตาก แม่สอด

สี่แยกอินโดจีน หรือ สี่แยกร้องโพธิ์ เป็นสี่แยกจุดตัดของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 (ช่วงพิษณุโลก–อุตรดิตถ์), ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 และถนนเลี่ยงเมืองพิษณุโลกด้านใต้ ที่ตำบลสมอแข อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

โครงการสี่แยกอินโดจีนเกิดขึ้นหลังจากมติคณะรัฐมนตรี เมื่อปี พ.ศ. 2540 กำหนดให้จังหวัดพิษณุโลกเป็นสี่แยกอินโดจีน เพื่อเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งภายใต้ยุทธศาสตร์ความร่วมมือทางเศรษฐกิจในอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง ในโครงการถนนสายเศรษฐกิจตะวันออก-ตะวันตก (East-West Economic Corridor) ย่างกุ้งตากพิษณุโลกขอนแก่นสุวรรณเขตดานัง และโครงการถนนสายเศรษฐกิจเหนือ-ใต้ (North-South Economic Corridor) คุนหมิงกรุงเทพมหานคร ซึ่งทั้งสองโครงการมีจุดตัดเส้นทางในประเทศไทยที่จังหวัดพิษณุโลกและจังหวัดตาก

ในปี พ.ศ. 2550 ทางจังหวัดพิษณุโลกได้ขอใช้พื้นที่ของกรมทางหลวงบริเวณสี่แยกอินโดจีน บนทางหลวงหมายเลข 11 ช่วงพิษณุโลก-อุตรดิตถ์ ประมาณ 9 ไร่ เพื่อพัฒนาเป็นศูนย์บริการนักท่องเที่ยว ในรูปแบบศูนย์วัฒนธรรมไทย และศูนย์ข้อมูลวัฒนธรรมประเทศเพื่อนบ้าน 5 ประเทศ ได้แก่ จีน พม่า ลาว เวียดนาม และมาเลเซีย[1]

ป้ายบอกระยะทาง[แก้]

เป็นป้ายสีน้ำเงินติดตั้งเหนือถนนทั้ง 4 ด้านของทางแยก เพื่อบอกระยะทางไปยังเมืองสำคัญในประเทศเพื่อนบ้านทั้ง 4 ทิศ เป็นการแสดงออกถึงความเป็นจุดศูนย์กลางของสี่แยกอินโดจีน

อ้างอิง[แก้]

  1. ข่าวสดออนไลน์ วันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2551

ดูเพิ่ม[แก้]