สิทธิครอบครองและพกพาอาวุธ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

สิทธิครอบครองและพกพาอาวุธ หรือมักเรียกสั้น ๆ ว่า สิทธิพกพาอาวุธ เป็นสิทธิของบุคคลในการครอบครองอาวุธเพื่อพิทักษ์ชีวิต เสรีภาพและทรัพย์สิน[1] ความมุ่งหมายของสิทธิปืนคือเพื่อป้องกันตน รวมทั้งเป็นหลักประกันต่อต้านทรราช ตลอดจนเพื่อกิจกรรมล่าสัตว์และการกีฬา[2]:96[3] มีประเทศที่รับรองสิทธิครอบครองและพกพาอาวุธ ได้แก่ เช็กเกีย กัวเตมาลา สวิตเซอร์แลนด์ ยูเครน สหรัฐ และเยเมน

ปรากฏการบรรจุสิทธิดังกล่าวในรัฐธรรมนูญลายลักษณ์อักษรไม่บ่อยนัก ในปี ค.ศ. 1875 พบว่า ร้อยละ 17 ของรัฐธรรมนูญของประเทศต่าง ๆ มีสิทธิพกพาอาวุธ นับแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 สัดส่วนดังกล่าวลดลงเหลือน้อยกว่าร้อยละ 9 และลดลงอย่างต่อเนื่อง[4] การศึกษาของทอม กินสเบิร์ก และคณะ พบว่า มีรัฐธรรมนูญเพียง 15 ฉบับ (ใน 9 ประเทศ) ที่ระบุสิทธิพกพาอาวุธอย่างชัดแจ้ง เกือบทั้งหมดเป็นรัฐธรรมนูญในลาตินอเมริกา และส่วนใหญ่มาจากคริสต์ศตวรรษที่ 19[5]

อ้างอิง[แก้]

  1. Halbrook, Stephen P. (1994). That Every Man Be Armed: The Evolution of a Constitutional Right (Independent Studies in Political Economy). Oakland, CA: The Independent Institute. p. 8. ISBN 0945999380. OCLC 30659789.
  2. Levan, Kristine (2013). "4 Guns and Crime: Crime Facilitation Versus Crime Prevention". ใน Mackey, David A.; Levan, Kristine (บ.ก.). Crime Prevention. Jones & Bartlett. p. 438. ISBN 978-1449615932. They [the NRA] promote the use of firearms for self-defense, hunting, and sporting activities, and also promote firearm safety.
  3. Larry Pratt. "Firearms: the People's Liberty Teeth". สืบค้นเมื่อ December 30, 2008.
  4. Ginsburg, Tom; Elkins, Zachary; Melton, James (7 March 2013). "U.S. Gun Rights Are Truly American Exceptionalism". Bloomberg. สืบค้นเมื่อ 25 March 2016.
  5. Elkins, Zachary (4 April 2013). "Rewrite the Second Amendment". New York Times. สืบค้นเมื่อ 29 March 2016.