สะพานหลงเถิง
สะพานหลงเถิง 龍騰斷橋 | |
|---|---|
 ซากของสะพานหลงเถิงในปัจจุบัน | |
| พิกัด | 24°21′30.4″N 120°46′25.8″E / 24.358444°N 120.773833°E |
| เส้นทาง | ทางรถไฟ |
| ข้าม | (三叉河; Sānchā hé) |
| ที่ตั้ง | หมู่บ้านหลงเถิง ซานอี้ เหมียวลี่ ประเทศไต้หวัน |
| ชื่อทางการ | 魚藤坪斷橋 |
| เจ้าของ | การรถไฟไต้หวัน |
| ข้อมูลจำเพาะ | |
| ประเภท | สะพานโค้ง (ขาเข้าออก) กับ สะพานโครงถัก (ช่วงกลางสะพาน) |
| วัสดุ | อิฐ (ส่วนโค้ง) เหล็กกล้า (ส่วนโครงถัก) |
| จำนวนช่วง | 9 |
| ประวัติ | |
| ผู้ออกแบบ | 稻垣兵太郎 |
| ออกแบบวิศวกรรม | |
| วันเริ่มสร้าง | 1 พฤษภาคม 1906[2] |
| วันสร้างเสร็จ | 30 มกราคม 1907[2] |
| ทำลาย | 21 เมษายน 1935 (แผ่นดินไหวชิชิกุ-ไทชู)[2] |
| ที่ตั้ง | |
 แผนที่แบบโต้ตอบของสะพานหลงเถิง | |
สะพานหลงเถิง (จีนตัวเต็ม: 龍騰斷橋; จีนตัวย่อ: 龙腾断桥; พินอิน: Lóngténg Duànqiáo; เวด-ไจลส์: Lung2-T'êng2 Tuan4-Ch'iao2) หรือชื่อทางการ สะพานอู๋เถิงผิง (魚藤坪斷橋; Yúténg-píng Duànqiáo) เป็นซากปรักหักพังของอดีตสะพานรถไฟในหมู่บ้านหลงเถิง เมืองซานอี้ เทศมณฑลเหมียวลี่ ประเทศไต้หวัน[3]
สะพานนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1906 ในสมัยใต้ปกครองญี่ปุ่น ใช้ชื่อว่าสะพานเคียวโตเฮเคียว (魚藤坪橋 (Gyotōhei kyō)) ผลงานออกแบบโดยวิศวกรโยธาชาวอเมริกัน เทโอดอร์ คูเพอร์ และ ซี ซี ชไนเดอร์ ให้กับรัฐบาลเจ้าอาณานิคม ชื่อของหมู่บ้านและสะพานนี้ตั้งตามชื่อพืช Millettia pachycarpa (จีน: 魚藤; พินอิน: yúténg; การออกเสียงภาษาญี่ปุ่น: gyotō) ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นพิษต่อปลา ตามตำนานว่ากันว่าในอดีตในทะเลสาบใกล้กันมีปลาคาร์ปปิศาจอาศัยอยู่ซึ่งนำพาความโชคร้ายมาแก่ชาวบ้าน ชาวบ้านโดยรอบจึงปลูกพืชนี้เพื่อต่อสู้กับปลาคาร์ปปิศาจ[4]
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1935 เกิดเหตุแผ่นดินไหวชินจิกุ-ไทชู และอาฟเตอร์ช็อกตามมาอีกหลายครั้งจนเดือนกรกฎาคม ทำให้สะพานพังถล่มลงมาหลายส่วนจนเสียหายเกินกว่าบูรณะได้ มีการสร้างสะพานเหล็กขึ้นทดแทนแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1938 ห่างไป 80 เมตรจากสะพานหลงเถิง ทรัสส์เหล็กกล้าตรงกลางของสะพานหลงเถิงซึ่งเสัยหายบิดงอจากแผ่นดินไหวได้ถูกเคลื่อนย้ายออกจากสะพานหลงเถิงหลังสะพานแห่งใหม่ก่อสร้างแล้วเสร็จ[2] ชื่อปัจจุบันว่า หลงเถิง นั้นเริ่มกลับมาใช้งานหลังญี่ปุ่นถอนอาณานิคมจากไต้หวัน
ในปี ค.ศ. 1999 เกิดแผ่นดินไหวใหญ่ทำให้ส่วนที่เหลือของสะพานพังถล่มลงมา รัฐบาลของเทศมณฑลจึงตัดสินใจอนุรักษ์สะพานในลักษณะเช่นนี้เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจถึงเหตุแผ่นดินไหวที่ร้ายแรงที่สุดในไต้หวันทั้งสองครั้ง ซากของสะพานหลงเถิงได้รับการขึ้นทะเบียนโบราณสถานในรายการทรัพย์สินวัฒนธรรมแห่งไต้หวันในปี ค.ศ. 2003[2]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Griggs Jr., Frank (มกราคม 2011). "Great Achievements: Charles Conrad Schneider" (PDF). Structure: 44–45. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 7 พฤษภาคม 2023. สืบค้นเมื่อ 21 มีนาคม 2015.
In 1903 he, along with Theodore Cooper, was appointed by the Government of Japan to develop sets of plans for Japanese railroad bridges.
- 1 2 3 4 5 6 魚藤坪斷橋 [Yutengping Bridge]. Taiwan Bureau of Cultural Heritage (ภาษาจีน). 2014. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 4 มีนาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 21 มีนาคม 2015.
- ↑ "Miaoli County: Longteng Bridge". TravelKing. 2015. สืบค้นเมื่อ 21 มีนาคม 2015.
- ↑ "Remains of Longteng Bridge in Sanyi". Tourism Bureau, Republic of China (Taiwan). 2015. สืบค้นเมื่อ 21 มีนาคม 2015.