สหภาพคริสเตียน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
สหภาพคริสเตียน
ChristenUnie
หัวหน้าพรรคแคร์ต-ยัน เซเคิร์ส
ผู้นำในวุฒิสภามีร์ยัม บิกเกอร์
ผู้นำในสภาผู้แทนราษฏรแคร์ต-ยัน เซเคิร์ส
ผู้นำในรัฐสภายุโรปเปเตอร์ ฟัน ดาเลิน
รวมตัวกับพันธมิตรการเมืองปฏิรูปและสหพันธ์การเมืองปฏิรูป
ที่ทำการพรรคPartijbureau ChristenUnie
Johan van Oldebarneveltlaan 46, อาเมอร์สโฟร์ต
ฝ่ายเยาวชนPerspectieF
จำนวนสมาชิก  (ปี 2020)Increase 25,234[1]
อุดมการณ์ประชาธิปไตยคริสเตียน[2]
สังคมนิยมคริสเตียน
อนุรักษนิยมทางสังคม[2][3]
ต่อต้านสหภาพยุโรปเล็กน้อย
จุดยืนด้านงบประมาณ: กลาง[4] ถึง กลางซ้าย[5]
ด้านสังคม: กลางขวา[6]
ศาสนาโปรเตสแตนต์ออร์ทอดอกซ์
วุฒิสภา
4 / 75
สภาผู้แทนราษฏร
5 / 150
สภาจังหวัด
31 / 570
รัฐสภายุโรป
1 / 29
ข้าหลวงในพระมหากษัตริย์
1 / 12
เว็บไซต์
christenunie.nl
การเมืองเนเธอร์แลนด์
รายชื่อพรรคการเมือง
การเลือกตั้ง

สหภาพคริสเตียน (ดัตช์: ChristenUnie หรือย่อเป็น CU) เป็นพรรคการเมืองฝ่ายประชาธิปไตยคริสเตียนในประเทศเนเธอร์แลนด์[7] มีแนวคิดทางสังคมค่อนมาทางอนุรักษนิยม โดยต่อต้านการสมรสเพศเดียวกัน การทำแท้ง และการุณยฆาต แต่มีแนวคิดทางเศรษฐศาสตร์ค่อนข้างก้าวหน้า โดยเฉพาะประเด็นทางเศรษฐกิจ ผู้อพยพ และสิ่งแวดล้อม[8][9][10]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Forum voor Democratie qua ledental de grootste partij van Nederland" (PDF). Documentatiecentrum Nederlandse Politieke Partijen (in Dutch). สืบค้นเมื่อ 27 January 2020.CS1 maint: unrecognized language (link)
  2. 2.0 2.1 Nordsieck, Wolfram (2017). "Netherlands". Parties and Elections in Europe. สืบค้นเมื่อ 4 August 2018.
  3. "ChristianUnion (CU) & Political Reformed Party (SGP)". The Democratic Society. May 11, 2014.
  4. Jort Statema; Paul Aarts. "The Netherlands: Follow Washington, Be a Good European". ใน Timo Behr; Teija Tiilikainen (eds.). Northern Europe and the Making of the EU's Mediterranean and Middle East Policies. note on p. 237.
  5. "Netherlands – Political parties". European Election Database. Norwegian Centre for Research Data. สืบค้นเมื่อ 23 December 2019.
  6. Rudy B. Andeweg; Galen A. Irwin (2014). Governance and Politics of the Netherlands (4th ed.). Palgrave Macmillan. p. 74.
  7. Peter Starke; Alexandra Kaasch; Franca Van Hooren (2013). The Welfare State as Crisis Manager: Explaining the Diversity of Policy Responses to Economic Crisis. Palgrave Macmillan. p. 193. ISBN 978-1-137-31484-0.
  8. Joop W. Koopmans, ed. (2015). Historical Dictionary of the Netherlands. Rowman & Littlefield Publishers. pp. 71–72. ISBN 978-1-4422-5593-7.
  9. "Links en rechts". www.parlement.com.
  10. Rudy B. Andeweg; Galen A. Irwin (2014). Governance and Politics of the Netherlands (4th ed.). Palgrave Macmillan. pp. 74, 78.