สมเด็จพระมหารัชมงคลมุนี (ธงชัย ธมฺมธโช)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ท่านเจ้าประคุณ
สมเด็จพระมหารัชมงคลมุนี
(ธงชัย ธมฺมธโช)
เจ้าคุณธงชัย
เกิด21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496
อายุ68
บรรพชา8 ธันวาคม พ.ศ. 2510
อุปสมบท19 เมษายน พ.ศ. 2517
พรรษา47
วัดวัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร
จังหวัดกรุงเทพมหานคร
สังกัดมหานิกาย
วุฒินักธรรมชั้นเอก
เปรียญธรรม 6 ประโยค
ตำแหน่งผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร ประธานมูลนิธิร่มฉัตร กรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าคณะใหญ่หนกลาง
พระพุทธศาสนา ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา

สมเด็จพระมหารัชมงคลมุนี นามเดิม ธงชัย ฉายา ธมฺมธโช เป็นสมเด็จพระราชาคณะฝ่ายมหานิกาย ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง เจ้าคณะใหญ่หนกลาง กรรมการมหาเถรสมาคม ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร อดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 8 ฝ่ายสาธารณสงเคราะห์ รองแม่กองธรรมสนามหลวง กำกับดูแลฝ่ายวิเทศสัมพันธ์ และประธานมูลนิธิร่มฉัตร

ประวัติ[แก้]

สมเด็จพระมหารัชมงคลมุนี มีนามเดิมว่า ธงชัย เอี่ยมสอาด เกิดเมื่อวันวันเสาร์ที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 ภูมิลำเนาอยู่บ้านแหลมแค ตำบลหน้าประดู่ อำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี[1]

ต่อมาได้บวชเป็นสามเณรเมื่อวันศุกร์ที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2510 ณ พระอุโบสถวัดไตรมิตรวิทยาราม โดยมีพระธรรมมหาวีรานุวัตร (ไสว ฐิตวีโร) เจ้าอาวาสวัดไตรมิตรวิทยาราม เป็นพระอุปัชฌาย์ และอุปสมบทเป็นภิกษุเมื่อวันศุกร์ที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2517 ณ พระอุโบสถวัดไตรมิตรวิทยาราม โดยมีพระวิสุทธาธิบดี (ไสว ฐิตวีโร) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระสุวรรณธีราจารย์เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระสุนทรคุณธาดาเป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้ฉายาว่า ธมฺมธโช[1]

รางวัล[แก้]

  • รางวัลผู้บริหารและสนับสนุนสถานศึกษาภาษาจีน ระดับมัธยมศึกษาดีเด่นของโลก ประจำปี 2554
  • รางวัลผู้นำที่มีผลงานด้านการศึกษาโดดเด่นเป็นพิเศษ (The Best of the Best) จากสำนักงานส่งเสริมการเรียนการสอนภาษาจีนนานาชาติแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
  • เข็มเสมาคุณูปการและเกียรติบัตรผู้ทำคุณประโยชน์ จากกระทรวงศึกษาธิการ

สมณศักดิ์[แก้]

  • 5 ธันวาคม พ.ศ. 2534 เป็นพระครูสัญญาบัตรที่ พระครูศรีวิสุทธานุวัตร[2]
  • 12 สิงหาคม พ.ศ. 2535 เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ ฝ่ายวิปัสสนาธุระ ที่ พระภาวนาวิสุทธาจารย์[3]
  • 5 ธันวาคม พ.ศ. 2538 เป็นพระราชาคณะชั้นราช ฝ่ายวิปัสสนาธุระ ที่ พระราชภาวนาวิกรม ธำรงสมถวิปัสสนานุสิฐ มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี[4]
  • 12 สิงหาคม พ.ศ. 2547 เป็นพระราชาคณะชั้นเทพ ฝ่ายวิปัสสนาธุระ ที่ พระเทพภาวนาวิกรม อุดมธรรมานุสิฐ โสภิตศาสนกิจจาทร มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี[5]
  • 5 ธันวาคม พ.ศ. 2554 เป็นพระราชาคณะชั้นธรรม ฝ่ายวิปัสสนาธุระ ที่ พระธรรมภาวนาวิกรม อุดมธรรมานุยุต วิสุทธิศาสนกิจวิธาน ไพศาลวิเทศสิกขาวราทร มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี[6]
  • 5 ธันวาคม พ.ศ. 2556 เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองที่ พระพรหมมังคลาจารย์ ภาวนากิจวิธานโกศล วิมลศีลาจารนิวิฐ พิพิธธรรมปฏิภาณ ไพศาลวิเทศสิกขาวราทร มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี[7]
  • 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 เป็นสมเด็จพระราชาคณะที่ สมเด็จพระมหารัชมงคลมุนี ศรีศาสนกิจโกศล วิมลภาวนาวิกรม อุดมธรรมปฏิญาณ ไพศาลวิเทศสิกขาวราทร มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี อรัญวาสี[8]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 "ทำเนียบพระเถรานุเถระ : พระพรหมมังคลาจารย์". วัดไตรมิตรวิทยาราม วรวิหาร. สืบค้นเมื่อ 14 พฤษภาคม 2559. Check date values in: |accessdate= (help)
  2. ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์, เล่ม 108, ตอนที่ 213 ง ฉบับพิเศษ, 6 ธันวาคม 2534, หน้า 7
  3. ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์, เล่ม 109, ตอนที่ 101 ง ฉบับพิเศษ, 12 สิงหาคม 2535, หน้า 10
  4. ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์, เล่ม 112, ตอนพิเศษ 47 ง, 13 ธันวาคม 2538, หน้า 6
  5. ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์, เล่ม 121, ตอนที่ 17 ข, 15 กันยายน 2547, หน้า 4
  6. ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์, เล่ม 129, ตอนที่ 6 ข, 15 กุมภาพันธ์ 2555, หน้า 1
  7. ราชกิจจานุเบกษา, พระบรมราชโองการ ประกาศสถาปนาสมณศักดิ์ , เล่ม 131, ตอนที่ 2 ข, 21 มกราคม 2557, หน้า 3-5
  8. ราชกิจจานุเบกษา,พระบรมราชโองการ ประกาศสถาปนาสมณศักดิ์, เล่ม 136, ตอนที่ 40 ข, 28 กรกฎาคม 2562, หน้า 2