ข้ามไปเนื้อหา

สมศักดิ์ เทพานนท์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สมศักดิ์ เทพานนท์ (ทัพทัต)​
คุณสมศักดิ์กับรางวัลทำนองชนะเลิศและรางวัลนักร้องชายชมเชยจากเพลงรักเธอเสมอได้รับรางวัลในงานแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน ปี พ.ศ. 2509
คุณสมศักดิ์กับรางวัลทำนองชนะเลิศและรางวัลนักร้องชายชมเชยจากเพลงรักเธอเสมอได้รับรางวัลในงานแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน ปี พ.ศ. 2509
สารนิเทศภูมิหลัง
เกิด5 มีนาคม พ.ศ. 2467
สมศักดิ์ ทัพทัต
จังหวัดพระนคร ประเทศสยาม
เสียชีวิต26 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 (70 ปี)
อาชีพนักร้อง นักแต่งเพลง นักดนตรี
ปีที่แสดงพ.ศ. 2485 - 2537 (52 ปี)
สังกัดวงดนตรีสุนทราภรณ์

สมศักดิ์ เทพานนท์ (5 มีนาคม พ.ศ. 2467 - 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2537) นักดนตรี และนักประพันธ์คำร้องหลากหลายแนวให้กับ วงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ และ วงสุนทราภรณ์

ประวัติ

[แก้]

ชื่อจริง สมศักดิ์ ทัพทัต เป็นบุตรของนายทองย้อย กับนางระเบียบ ทัพทัต ส่วนนามสกุล เทพานนท์ เป็นนามสกุลของคุณยาย และใช้ในวงการเพลงเท่านั้น มีชื่อเล่นว่าทอง เกิดที่ตำบลสำราญราษฎร์ บิดารับราชการกระทรวงกลาโหม ศึกษาจบชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดสุทัศน์ จบชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนวัดสระเกศ และเข้าศึกษาต่อที่คณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่เรียนไม่จบเพราะบิดาเสียชีวิต และไม่มีทุนเรียนต่อ

ชีวิตนักร้อง

[แก้]

หลังจากออกจากการเรียนมาได้ฝึกเล่นเครื่องดนตรีกีตาร์ฮาวายเป็นชิ้นแรก จากนั้นได้สมัครเข้ารับราชการที่กองดุริยางค์ทหารเรือ รุ่นเดียวกับ สมยศ ทัศนพันธ์ เสน่ห์ โกมารชุน และสุรสิทธิ์ สัตย์วงศ์ ซึ่งได้ร่วมกันจัดตั้งวงดนตรีแจ๊สสำหรับเต้นรำขึ้น ต่อมาได้เข้าเป็นศิษย์ของครูฮอน หาญบุญตรงนักดนตรี นักแต่งเพลงชื่อดังในสมัยนั้น สมศักดิ์จึงสามารถเล่นเครื่องดนตรีได้หลายชนิด เช่น กีตาร์, กลอง, เปียโน

จากนั้นได้ย้ายมาอยู่กับคณะละครนิยมไทยได้สักพักหนึ่ง แล้วย้ายไปวงดนตรีเทศบาลนครกรุงเทพฯ ซึ่งมีมงคล อมาตยกุลเป็นหัวหน้าวง ที่วงเทศบาลนครกรุงเทพฯนี้เองที่สมศักดิ์ได้ลองแต่งเพลงเป็นครั้งแรก คือเพลง "ค่อนคืน" อยู่กับวงได้ 4 ปี ก็ย้ายมาอยู่กับวงดนตรีดุริยะโยธินของกองทัพบกไทย

จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2496 ขณะอายุได้ 29 ปี ครูเวส สุนทรจามร ชวนมาอยู่วงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์หรือวงดนตรีสุนทราภรณ์ ในตำแหน่งมือกลองแล้วเลื่อนมาเป็นมือกีตาร์เบส ต่อมาได้ขึ้นเป็นนักร้องและนักประพันธ์เพลงหลากหลายบทเพลง

บั้นปลายชีวิต

[แก้]

สมศักดิ์ เทพานนท์ เกษียณอายุราชการเมื่อ พ.ศ. 2528 แต่ยังคงแต่งคำร้องและทำนองไว้อีกหลายเพลง ทั้งเป็นนักร้องรับเชิญให้กับ วงดนตรีสังคีตสัมพันธ์ ของ วินัย จุลละบุษปะ และวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์บ้างเป็นครั้งคราว

สมศักดิ์ เทพานนท์ ป่วยเป็นโรคเบาหวาน ในระยะหลังเกิดอาการแทรกซ้อน จนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 ขณะอายุได้ 70 ปี

รางวัล

[แก้]

ผลงาน

[แก้]
  • ผลงานการขับร้อง ซึ่งส่วนใหญ่ท่านเป็นคนแต่งเองและขับร้องเอง

เจ็บ, บ้านนาราตรี(คู่มาริษา อมาตยกุล), รักเธอเสมอ(คู่รวงทอง ทองลั่นธม), บัวกลางบึง, พี่รักจริง(คู่มาริษา), อย่าลืมฉัน(คู่ศรีสุดา), รักใครกันแน่(คู่วินัย,เลิศ,ศรีสุดา), จุดใต้ตำตอ(คู่เลิศ,ศรีสุดา), หนีไม่พ้น(คู่เลิศ,ศรีสุดา), ไม่รักใครเลย(คู่วินัย,เลิศ,ศรีสุดา), เริงลีลาศ(คู่เลิศ), คลื่นสวาท(คู่วรนุช), รักร้าง, คู่ชีวิต(คู่รวงทอง), ไม่รู้จะบอกอย่างไร, เพราะรักที่รัก เป็นต้น

  • ผลงานการแต่งเพลง

1. เพลงทั่วไป ขวัญใจเจ้าทุย(รวงทองร้อง), หงส์กับกา(รวงทองและวินัยร้อง), ไม่รักใครเลย(ร้องคู่วินัย,เลิศ,ศรีสุดา), หนีไม่พ้น(ร้องคู่เลิศ,ศรีสุดา), รักใครกันแน่(ร้องคู่วินัย,เลิศ,ศรีสุดา), ไพรพิศดาร(เลิศ,ศรีสุดาร้อง), ปลูกรัก(เอื้อร้อง), อุ่นไอรัก(รวงทองร้อง), รอคำรัก(รวงทองร้อง), ไม่ใกล้ไม่ไกล(รวงทองร้อง) นกเขาไพร(เลิศ,ศรีสุดาร้อง), ไม่มีหวัง(วรนุขร้อง), สั่งใจ(ชวลีร้อง), คลื่นสวาท(ร้องคู่วรนุช), ครูสอนรัก(เลิศ,ศรีสุดาร้อง), ใครลิขิต (อ้อย อัจฉราร้อง), สวยจริงรักจริง(วินัย,เลิศ,เอื้อร้อง), เพลงเนรมิต(ศรีสุดาร้อง), จะทำยังไง(วินัย,เลิศ,เอื้อร้อง), มนต์นางรำ(เลิศร้อง), รักฉันสักคน(ศรีสุดาร้อง), รักจ๋า(อ้อย อัจฉราร้อง), หาดสวรรค์สรรสวาท(โสมอุษาร้อง), บอกแล้วว่าอย่า(จั่นทิพย์ร้อง),คืนนี้พี่นอนกับใคร(ผ่องศรี วรนุช เพลงลูกทุ่งเพลงเดียว) เป็นต้น

2. เพลงรำวง รำวงหมองู, รำวงปูจ๋า, รำวงเทวีศรีนวล, รำวงฝนมาทุยหาย, รำวงบ้านใกล้ใจรัก, รำวงมาลัยรจนา, รำวงฝากรัก, รำวงเดือนลอยฟ้า, รำวงใต้แสงจันทร์รำวงไทยขายไทยซื้อ, รำวงชมสวรรค์, เริงเพลงกลองยาว, รำวงละอบายมุข, รำวงรอคู่รำ, รำวงลูกไม้เก่า, รำวงหมู่เฮา, รำวงบ้านป่าพาสุข, เฮฮาวาตูซี่ เป็นต้น

อ้างอิง

[แก้]
  • ประวัติ สมศักดิ์ เทพานนท์[ลิงก์เสีย] จากเว็บ คนรักสุนทราภรณ์
  • ไพบูลย์ สำราญภูติ. เพลงลูกกรุง, TK Park Music Library ชุดดนตรีไทย. กรุงเทพ : สำนักงานอุทยานการเรียนรู้, พ.ศ. 2550. 168 หน้า. หน้า หน้าที่. ISBN 978-974-8218-82-3

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]